Theo Van Der Burght woont al sedert 1995 samen met zijn vrouw Christine in Hove aan de Berkenlaan. Theo werd in 1947 geboren in Erembodegem (Aalst) en was lange tijd beroepsmatig verpleegkundige in de psycho-geriatrie in Brussel.
Christine is een echte Hovese (°1957) en studeerde secretariaat-moderne talen. Theo is erg actief in het Hovese socio-culturele leven.
Samen hebben ze de fietsmicrobe erg te pakken.
Voorbeelden werken aanstekelijk
“We gingen vroeger naar familiehotels om er o.a. ook te fietsen. Op de baan kwamen we onderweg mensen met pak en zak tegen die zo op reis gingen. We wilden dit ook gaan doen. Dit was begin 1996. We fietsten en kampeerden via Basel (CH) naar Rome en Firenze. Ook langs de Donau in Tsjechië, het Franse Canal du Midi, de Duitse Heirbanentocht langs allemaal oude Romeinse steden, in Hongarije, Frankrijk (de Catharen, Arles, Avignon, Somme), Nederland kwamen we reeds met de fiets langs.
Met de rugzak trokken we reeds naar India, Nepal, Hong Kong, China, Argentinië, Brazilië, Mongolië, de Trans-Siberische spoorweg. Onze mooiste fietsvakanties waren in Cuba en in de bergen van Noord-Laos” aldus Theo.
Wat zijn de voordelen van een fietsvakantie ?
“De vrijheid. Men komt op plaatsen waar toeristenbussen nooit stoppen. Men ziet het echte leven als men van plaats A naar plaats B fietst. Anders komt men enkel op toeristische plaatsen onder toezicht van gidsen en met allerlei toeristische infrastructuur (restaurants, café ‘s, kraampjes met allerlei prullaria, (dieren)animatie, enz …). Op een busreis is alles vooraf geprogrammeerd. Met de fiets heeft men meer direct contact met de mensen. Men moet onderweg veel gebarentaal gebruiken. Enkel in de hotels kent men vreemde talen (Engels)” aldus Christine.
Laos en Cambodja
Mensen boven de 50 jaar zullen die twee landen nog kennen van de nieuwsberichten uit de Vietnamese oorlog en de massamoorden die er nadien door de Rode Khmers werden gepleegd einde zeventiger, begin tachtiger jaren van vorige eeuw.
Vandaag zijn het twee rustige ontwikkelingslanden die zichzelf een plaats in de wereld zoeken.
Tijdens de jaarwisseling 2013-14 trokken Theo en Christine naar zuid-oost Azië (Laos en Cambodje).
“We zijn zot van Azië. Het zijn zeer vriendelijke mensen. Ze lopen niet achter u aan. Deze mensen hebben bijna niets en zijn nog gelukkig. Vele mensen leven in paalwoningen boven op het water. In Cambodja liggen er nog 2.000.000 landmijnen verborgen. Iedere dag vallen er onschuldige slachtoffers. We vlogen met het vliegtuig naar Bang Kok (Thailand). Dan ging het met een binnenlandse vlucht naar Udon Thani. We logeerden in Nong Khai op de Mekong-rivier. We staken deze over op de “vriendschapsbrug” tussen Thailand en Laos en dan komt men direct in Vientiane, de hoofdstad van Laos. Het is een moderne stad met verlichting en hoge buildings. Laos is een veilig land om te bereizen. In Vientiane begon onze fietstocht. We volgden de Mekong en zijn meanders. Deze stroom is bevaarbaar met schepen tot in Luang Prabang. Vroeger zaten er krokodillen. Nu niet meer. Er zijn veel groententuintjes naast de Mekong, erg verzorgd met sla. Iedere dag fietsten we tussen de 80 en 100 km. Van 8.00u. ’s morgens tot 17.00u. in de namiddag. Het was gemiddeld 25° Celsius op de middag. ’s Morgens en ’s avonds kan het echt koud zijn. Er is weinig verkeer. Om de vijf minuten kwamen we maar een auto tegen. Er waren echt dagen dat we niemand tegenkwamen. Zelfs geen plaatselijke bevolking. De andere toeristen die we tegenkwamen waren meestal Nederlanders en Fransen. De aanwezige hotels waren goed en deftig, een degelijke prijs-kwaliteitverhouding. Het waren allemaal private zaken. Het eten was vnl. vis, rijst, kip en veel groenten” aldus Theo.
Cambodja zweet de oorlog nog uit
“Op de grens tussen Veungkham met Stung Treng kwamen we in Cambodja. De eerste 60 km. Is er niets te zien. De eerste grote stad in Cambodja is Stung Treng. In Siem Reap is er het museum van de strijd van de Khmer tegen de Amerikanen. Er is ook het landmijnenmuseum, want iedere dag vallen er nog verschillende slachtoffers, meestal spelende kinderen of landbouwers. Een Zwitser gaf ons een voordracht over de 2.000 patiënten die worden verzorgd in kinderziekenhuizen, die o.a. worden gesponsord door de Zwitserse staat. In Cambodja is er nog veel tuberculose als gevolg van de oorlog. Er is ook veel corruptie in het land. De bevolking zijn allemaal boeddhisten. In ieder dorp staan er veel tempels. Als men in Cambodja aan een weg werkt, dan legt men hem helemaal open en werkt men slechts op enkele plaatsen. Zo krijgt men alle stof op zich als er vrachtwagens voorbij rijden. De tempels van Angkor Wat, gelegen in Noord-Cambodja, zijn een wereldwonder. Het was er 35° C. warm. In zulke temperaturen doet een biertje zeker deugd. In Laos was dit Lao-bier en in Cambodja Ankor bier. Het is een veredelde pils. De prijzen van de overnachtingen zijn zeer goedkoop in Cambodja; 5 tot 10 euro voor een overnachting met douche en WC, het ontbijt kost tussen de 2 tot 3 euro. Mensen die wat van de wereld willen zien moeten deze reisbestemming zeker eens overwegen” zegt Theo.
Theo en Christine fietsen tijdens de komende zomervakantie in augustus door Albanië, tot voor een decennium het meest gesloten land van Europa. In januari 2015 trekken zij er met de rugzak op uit naar Colombië.
Verdere inlichtingen bij Theo Van Der Burght, bestuurslid Vakantiefietsen vzw, tel. 0486 / 52.83.43.
[AFG_gallery id=’32’]