Hoe kijkt de Vlaamse beweging naar het referendum over Schotse onafhankelijkheid ? We wilden het graag vragen aan haar vaandeldragers, maar de Vlaamse beweging blijkt op sterven na dood. Of beter : ze werd door N-VA quasi integraal in partijpolitieke wateren geloodst. Apache.be sprak met Erik Defoort en Peter De Roover, allebei N-VA’ers maar ook allebei ex-voorzitters van de Vlaams Volksbeweging (VVB).
Naamloos
Een referendum over Schotse onafhankelijkheid, dat kan toch niet anders dan het hart van elke rechtgeaarde Vlaams-nationalist een tikje sneller doen slaan ? Het Schotse volk mag zich donderdag uitspreken over datgene waar Vlaamse nationalisten al decennialang van dromen en voor strijden. Hun Schotse geestesgenoten maken straks mogelijk de bekroning mee van hun jarenlange inzet en politieke strijd. Een droom die werkelijkheid wordt.
Maar wat je zou verwachten gebeurt niet. In opiniebijdragen is het zoeken naar N-VA’ers die hun licht laten schijnen over het Schotse referendum. Laat staan dat er luidop wordt gesproken of gedroomd van een gelijkaardig Vlaams referendum. Samen met het inslikken van haar eigen communautaire eisen voor de komende vijf jaar, lijkt ook het animo voor alles wat haar corebusiness raakt bij N-VA flink getemperd.
Geen referendum nodig
“Het is zeker niet zo dat de strategie van N-VA een afgeleide is van, of geënt wordt op de situatie in Schotland of Catalonië”, zegt Eric Defoort. Hij is vandaag als N-VA’er voorzitter van de Europese Vrije Alliantie en was bijna twee jaar lang voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging. “Voor zover mij bekend stuurt de partij straks ook geen officiële delegatie naar Schotland. De uitslag zal dan ook geen repercuties hebben voor de partij. De situatie is ook niet vergelijkbaar. Vlamingen zijn binnen België een meerderheid. Dat is niet het geval voor Schotten en Catalanen. De partij heeft duidelijk gekozen voor een confederale ombouw van het land. Daarvoor heb je geen referendum nodig, daarvoor moet je politieke macht opbouwen en dat lukt N-VA vandaag zeer goed. Breekpunten zoals een referendum staan haaks op de ingeslagen weg van evolutie versus revolutie.”
Eric Defoort : Breekpunten zoals een referendum staan haaks op de ingeslagen weg van evolutie versus revolutie
In die strategie heeft N-VA intussen zowat de hele klassieke Vlaamse beweging meegekregen. “Vroeger waren bijeenkomsten zoals de IJzerbedevaart en het Nationaal Zangfeest kanalen om de Vlaamse frustraties te ventileren”, zegt Defoort. “Dat is voorbij. Je zou kunnen zeggen dat de Vlaamse beweging haar tijd heeft gehad, hoewel het correcter is om te zeggen dat de Vlaams beweging vandaag gewoon in het parlement zit. Democratischer kan haast niet. Als ik kijk naar de mensen die binnen de partij de lijnen uitzetten, dan zie ik wat vroeger de Vlaamse beweging was. Mensen als Jan Jambon en Peter De Roover zijn op dat vlak exemplarisch. Indertijd hebben ze de Vlaamse Volksbeweging nieuw leven ingeblazen. Vandaag zijn ze belangrijke figuren binnen N-VA.”
Geen eerlijke concurrentie
Ook Peter De Roover ziet die evolutie. “Het is een klassieke slingerbeweging : gaat het goed met de partijpolitiek dan gaat het minder goed met de beweging en omgekeerd. Toen ik samen met Jan Jambon de VVB nieuw leven trachtte in te blazen, ging het met de toenmalige Volksunie slecht en het Vlaams Blok was voor velen een stap te ver. Op zo’n moment leeft een beweging op, maar vandaag zie je het omgekeerde. De partij maakt furore en trekt jonge mensen aan. Dat betekent niet dat de VVB op sterven na dood zou zijn, maar het partijpolitieke trekt vandaag zoveel aandacht dat het partijonafhankelijk Vlaams nationalisme minder aantrekt. Bovendien kan een partij als N-VA zoveel meer mensen en middelen inzetten dan de beweging. Het is haast geen eerlijke concurrentie.”
Peter De Roover : Ik zie nogal wat uitgedoofde vulkanen. Vaak zijn er nog wel bestuursleden, er zijn namen en er is een verleden, maar de grote dadendrang is verdwenen
Daar komt bij dat figuren zoals De Roover of Jan Jambon die voor een stuk de Vlaamse beweging incarneerden de overstap hebben gemaakt naar de partijpolitiek. De Vlaamse beweging is haar ‘vedetten’ kwijt. Die zitten intussen allemaal bij N-VA. Of weet u nog wie vandaag voorzitter is van het OVV (Overlegcomité van Vlaamse Verenigingen) of van de Vlaamse Volksbeweging ?
Uitgedoofde vulkanen
“U zou dat eens moeten nagaan, maar zeker het OVV is vandaag toch nog vooral een structuur”, zegt Defoort. Ook De Roover ziet niet veel animo meer in vele klassieke onderdelen van de Vlaamse beweging. “Ik zie toch nogal wat uitgedoofde vulkanen. Vaak zijn er nog wel bestuursleden, er zijn namen en er is een verleden. Er is misschien nog wel geld om een ledenblad te maken, maar de grote dadendrang is verdwenen. Bij de VVB hoor ik dat er wel meer nieuwe leden zijn, maar het is een opdracht om bekende gezichten naar voor te schuiven. Zoiets hoeft natuurlijk niet het einde van de beweging te zijn. Toen ik in ’89 met Jan Jambon aan de kar ging trekken, werd net hetzelfde gezegd.”
Maar is samen met de beweging niet ook de emotie uit het Vlaams-nationalisme verdwenen ? De lauwe reacties op het Schotse referendum lijken in die richting te wijzen. “Het klopt dat het nationalisme van N-VA vandaag zeer sterk rationeel is”, zegt Eric Defoort. “Dat is zeer zichtbaar, zeker ook bij jonge politici. Maar het sluit de emotie niet uit. Ze is alleen niet meer de dominante factor. Natuurlijk heb je, vooral aan de extreemrechtse zijde nog wel mensen die vinden dat het niet snel genoeg gaat en van oordeel zijn dat N-VA de Vlaamse zaak verloochent, maar dat is een zeer kleine fractie. Overal heb je mensen die lijden aan de overwinning, dat is bij Vlaams-nationalisten niet anders, maar samenvattend kan je toch stellen dat de agressiviteit van weleer plaats heeft gemaakt voor assertiviteit.”
Bron : http://www.apache.be/2014/09/17/de-vlaamse-beweging-zit-vandaag-gewoon-in-het-parlement