Deze viering ging door op zondag 26 juli. Eerst om 9.30u. Te Deum in de Sint-Laurentiuskerk, nadien optocht naar het nabije Monument van de Gesneuvelden aan het begin van de Geelhandlaan en tot slot gratis receptie van het gemeentebestuur in O.C. De Markgraaf. Er waren enkele tientallen aanwezigen.
Toespraak Bart Van Couwenberghe, schepen (N-VA) van Economie en Middenstand, Leefmilieu, Ontwikkelingssamenwerking en ICT
“Beste vrienden, oud-strijders, dames en heren,
In 1830 kwam er een eind aan een lange tumultueuze periode in onze geschiedenis, waarbij onze contreien werden bezet door buitenlandse mogendheden.
De Belgische revolutie in 1830 zorgde voor een omwenteling. De onafhankelijkheid, die we vandaag herdenken, werd een realiteit.
Toen Leopold I in de Panne voet aan wal zette was het Koninkrijk een feit. Leopold I legde de eed af op 21 juli 1831, voor de leden van het nationaal congres op het Koningsplein, met zijn rug naar de kerk van Sint Jacob-op-Coudenberg. De plechtigheid vond wel enkel plaats in het Frans.
Vandaag brengen wij hulde aan het Belgisch vorstenhuis en aan onze grondwet. Sinds enkele decennia staat in de grondwet geschreven dat België een federale staat is. De Gewesten en gemeenschappen die samen de federatie vormen, beschikken over bevoegdheden.
Vijfenveertig jaar geleden, begon het slepende proces van de staatshervormingen, Inmiddels wordt de zesde staatshervorming, het zogenaamde “vlinderakkoord” uitgevoerd. Het is maar de vraag of hiermede aan het federaliseringsproces een einde komt. België zal maar België in Europa blijven in de mate dat de gewesten en de gemeenschappen naar waarde worden geschat.
We mogen niet blind zijn voor het feit dat België zich in de toekomst nog meer zal terugplooien op datgene wat de staat begin 19e eeuw was : nl. een ministerie van defensie, financiën en buitenlandszakenrelaties. Al de rest zal uiteindelijk bij de deelstaten belanden. Dit is een onomkeerbare evolutie.
We moeten de problemen van onze staatshervormingen ook leren in Europese context te zien .
Toch blijven de problemen in de Europese unie en de economische onzekerheid en de bijhorende financiële problemen, voor enige deining zorgen.
Hoe kunnen wij onze welvaart, behouden in een snel veranderende wereld ? In hoeverre kunnen wij onze sociale zekerheid en pensioenen behouden in ons land ? Dit zijn enkele vragen die op ons af komen en ons verplichten tot een nieuwe manier van denken over onze samenleving, zonder hierbij onze waarden en normen te verwerpen. Het is een blijvend verhaal van het opnemen van onze verantwoordelijkheid en deze te delen. Het is een verhaal van minder, zonder onze rechtvaardigheid te vergeten. Ook onze gemeente Hove staat voor deze grote uitdaging.
U kan dit een bron vinden om verdeeldheid te zaaien. Maar dit is niet de manier om naar een oplossing te zoeken.
Of U kan ook uw handen uit de mouwen steken en hiermede vertrekkende van onze opbouwende veranderingskrachten aan meewerken .
Om zo vooruitgang te boeken, zoals onze huidige Vlaamse en federale regering trachten te doen. Het is niet de gemakkelijkste weg, maar deze weg zal op termijn wel tot verhoopte resultaten leiden.
Op federaal niveau is de vergrijzing een prioritair aandachtspunt. Hoe gaan wij onze pensioenen verder kunnen financieren ? Wat met onze sociale zekerheid ? Meestal haalt de moeilijke financiering van deze problemen het nieuws. Maar laten we naast de cijfer discussies toch ook aandacht hebben voor het samenlevingsaspect ervan. De verstandhouding tussen de generaties, het tegengaan van de verzuring ook, die vaak het gevolg is van gebrek aan onderlinge verstandhouding, is zeker iets wat ook onze gemeente moet bezighouden.
Een eerste vereiste om samenleven mogelijk te maken, is dat we mekaar immers begrijpen. Respect voor mekaars mening en voor het politieke debat, zonder elkaar uit te sluiten, is de echte basis voor een gezonde democratie.
Je kan ook stellen dat België een complex land is. Of we dat nu willen of niet dat zal het in de toekomst nog meer worden. De dialoog tussen de gemeenschappen en het wederzijds begrip tussen de verschillende generaties en bevolkingsgroepen verdienen vandaag in onze samenleving onze aandacht.
Om te eindigen wil ik graag nog een kort woordje van dank uitbrengen aan een aantal mensen die er hier altijd bij zijn, onze oud-strijders en de muzikanten van onze Koninklijke Harmonie Sint Laureys die vandaag zoals altijd deze officiële plechtigheid met een muzikale noot voorzien.
Ik wens U vandaag nog een aangename viering van onze feestdag. Wij als gemeente bieden u allen nog een kleine receptie aan in De Markgraaf.
Ik dank u allen voor uw komst.”
- Art. 1, Statuten N-VA .
