door Peter Logghe – Knooppunt Delta vzw
Eerst enkele opmerkelijke gegevens, die wellicht niet zoveel nieuws zullen bevatten voor onze lezers die sowieso al heel kritisch omgaan met informatie en verder zoeken dan wat onze “kwaliteitskranten” ons dagelijks voorschotelen.
Maar toch : soms denk ik dat wij het doorsijpelen van het islamisme in onze Europese landen enorm onderschatten. Want het zijn niet alleen wereldsteden als Brussel, Antwerpen, Parijs, Londen, Rome en andere, waar de mosliminfiltratie meer dan zichtbaar is. Zo moesten inwoners van het toch eerder landelijke Roeselare het onlangs meemaken dat hun eigen stad het toneel was van een echte razzia in het kader van een radicaal islamitisch netwerk en terreurdreiging.
Lezers die regelmatig hun vakantie in het zeer landelijke Zuid-Tirol doorbrengen, zullen ook verbaasd opkijken bij volgend bericht. Onlangs werden in de ganse bergregio door de staatspolitie van Bozen razzia’s uitgevoerd tegen “mogelijke brandhaarden van religieus radicalisme” : het ging om internetcafés, instellingen waar geld naar het buitenland wordt overgeschreven, verkeersknooppunten. Verschillende kranten hebben het over “parallelle maatschappijen die zich gaandeweg in de steden en dorpen van Zuid-Tirol ontwikkelen “. Hebt u ook zo’n ‘déjà vu’-gevoel ? Maar opmerkelijk : zelfs in een bergachtig vakantieland als Zuid-Tirol is er sprake van “belangrijke mosliminfiltratie”.
Aanslagen op westerse doelwitten volgen elkaar intussen in een steeds hoger tempo op. Zo meldt Het Laatste Nieuws (23-24 juli 2016) dat “alleen al het afgelopen anderhalf jaar er meer dan 20 aanslagen plaatsgrepen”. 80 weken, 22 terreuraanslagen, vooral tegen Europa. 84 doden in Nice, 44 mensen sterven in Istanboel, in Würzburg in Duitsland vallen slachtoffers als een Afghaan passagiers op een trein aanvalt. Parijs : Charlie Hebdo, Bataclan. Brussel, Londen, Madrid. We vergeten ongetwijfeld vele namen.
Nu zijn de feiten op zich belangrijk natuurlijk, en het is allicht goed ze nog eens onder het voetlicht te brengen. Maar de reactie op terreur, de weerbaarheid van de bevolking en – in het bijzonder – de perceptie die vanuit de leidende kringen en vanuit de pers wordt ontwikkeld is minstens even belangrijk. Op dat vlak zijn er toch wel interessante evoluties merkbaar, ook in Vlaanderen, maar ook en in het bijzonder in het buitenland.
Zo doorbrak de Duitse politieagente Tania Kambouri – met Griekse wortels – een loodzware en historisch gegroeide omertà in Duitsland met haar getuigenis over het jonge moslimgeweld. Ze zag en ondervond de toename van vooral jonge moslims in haar nieuwe vaderland : “Veel moslims. Het is een explosieve mix. Ik vrees voor een serieuze toename van de onveiligheid. In de oude wijken trekken de ‘normale’ mensen weg. Buitenlanders nemen er de straten over, mensen die de taal niet spreken, die zich crimineel gedragen, die geen enkele moeite doen om te integreren. Voor hen zijn we ‘kuffars’, ongelovigen. Er ontstaan no-goareas. Ik durf daar ’s avonds niet meer alleen te komen”, aldus een interview in de Vlaamse kwaliteitskrant De Tijd.
“Wij wisten allang dat Noord-Afrikaanse mannen bij het centraal station overlast veroorzaakten. Maar hun etnische achtergrond werd om politieke redenen verzwegen. Ja, dat ergert mij omdat die culturele en religieuze achtergrond er wel degelijk toe doet.” Mevrouw Tambouri bundelde haar getuigenissen in een boek (*), dat bijzonder goed verkocht. De politiek kreeg interesse in deze jonge vrouw, die over haar ervaringen met “het beleid” bijzonder scherp is : “Ik werd uitgenodigd tot in het Kanzleramt, maar ik bespeur geen enkele urgentie. Ze gebruiken mij als een mascotte en gaan dan over tot de orde van de dag”.
Dat de toestand in gans West-Europa dezelfde is, bewijst ook het laatste citaat van mevrouw Kambouri : “Als ik een buitenlander zonder vaste woon- of verblijfplaats en zonder geld op zak betrap bij een inbraak, laat ik hem lopen. Hij kan de boete zogenaamd niet betalen en het openbaar ministerie heeft het te druk om zijn achtergronden te checken. Zo’n crimineel lacht ons recht in ons gezicht uit en pleegt een uur later weer een inbraak. Hoe leg ik dat uit aan een Duitser die wordt opgepakt omdat hij een verkeersboete niet heeft betaald ?”
En o ja, ook in Vlaanderen is er blijkbaar iets aan het veranderen. De jonge Vlaamse filosoof Maarten Boudry (slechts 32), die zichzelf sociaal en ethisch links opstelt, ergert zich enorm aan de onderschatting in Vlaanderen van het islamitisch gevaar, ook en vooral door linkse kringen. “Nog altijd hoor ik mijn linkse vrienden ontkennen dat de islam de belangrijkste voedingsbodem is voor terreur: komaan, cup the crap”, aldus de jonge wetenschapper in Het Laatste Nieuws (23-24 juli 2016).
Het was wéér van hetzelfde na de aanslag in Nice, weet de jonge Boudry : “Vlak na de aanslag waren vooral linkse mensen er weer als de kippen bij om te zeggen : zie je wel dat de islam hier niets mee te maken heeft ? Dat het gewoon om een dolgedraaide Tunesische Fransman gaat ? Dat we moslims niet mogen viseren ? Zelfs als in zijn kofferbak een vlag van IS wordt gevonden, zul je altijd nog mensen vinden die opperen : ‘Toch maar oppassen voor overhaaste conclusies’. Terwijl er voor mij geen twijfel kan bestaan : wie zo tekeer gaat, moét wel religieuze of ideologische motieven hebben (…) Zie de Afghaanse asielzoeker die mensen met een bijl te lijf is gegaan op een trein in Duitsland. Hemeltergend vind ik het, hoe mijn linkse vrienden zich in bochten wringen om de islam toch maar buiten schot te houden”.
De boodschap aan progressieve perskerels, aan het beleid en aan het sociale middenveld is duidelijk: “Laten we in het Westen eindelijk eens ophouden met de schuld altijd weer in onze eigen schoenen te schuiven en onszelf te kastijden als een stel hypocrieten en uitbuiters. Natuurlijk heeft het Westen historische fouten gemaakt, maar het gaat niet op om elke aanslag en elke islamitische omwenteling te verklaren, laat staan te vergoelijken als een gevolg van onze kolonisatie of onze inval in Irak. Dat is bullshit”. Van deze Maarten Boudry zullen we nog horen …
De wind is aan het draaien. De vraag is alleen of hij snel genoeg aan het draaien is, om een aantal fundamenteel verkeerd gelopen situaties nog te corrigeren.
(*) Tania Kambouri, Vrouw in het blauw, Just Publishers, 2016, 240 bladzijden, ISBN 9789089756015
Foto’s (c) Reporters.