In Hove namen we afscheid van Willem Nollet, een gekend en geliefd basismilitant uit de Vlaamse Beweging. Willem werd geboren op 4 december 1934 in het West-Vlaamse Passendale in een groot gezin met tien kinderen. Zijn vader was hoofdonderwijzer in het dorp en erg sociaal en Vlaams betrokken. Er waren thuis steeds bezoekers waarvoor vader iets administratief moest regelen.
Willem was ook erg christelijk. Hij leerde zijn echtgenote Joanna Nevelsteen kennen op een bedevaartreis naar Lourdes. Beroepsmatig was hij technicus, eerst enkele jaren bij Sabena in Brussel, maar het grootste deel van zijn loopbaan bij Hansen Transmissions in Edegem.
Willem was al op jonge leeftijd erg Vlaams actief. Hij engageerde zich vanaf 1970 sterk in de toenmalige Volksunie in zijn nieuwe woonplaats Hove. Hij liep letterlijk en figuurlijk alle manifestaties af om de VU te promoten, maakte nieuwe leden, en hij bekleedde allerlei bestuursfuncties in de lokale afdeling en ook op arrondissementeel vlak. Maar hij was nooit verkiezingskandidaat voor de partij. Hij had geen mandaat nodig. Hij werkte liever op de achtergrond. De VU was voor hem een manier om Vlaams en sociaal te handelen vanuit een onrechtvaardigheidsgevoel over wat de Vlamingen in de belgische constructie werd aangedaan. Voor de partij was hij wel afgevaardigde in allerlei gemeentelijke adviesraden, zoals de Milieuraad, Cultuurraad, de verkeerscommissie en de ouderenraad. Toen de VU in 2001 uiteenviel, stopte zijn partijpolitiek engagement, want hij kon geen keuze maken tussen de twee nieuwe partijen.
In de Vlaamse culturele wereld was Willem ook erg actief; in het plaatselijke Davidsfonds. Jaarlijks was hij aanwezig op de grotere Vlaamse-culturele manifestaties, zoals het jaarlijkse Vlaams-nationaal Zangfeest, en voor de IJzerbedevaart maakte hij ook volop reclame. Tot aan het Egmontpact (1977) was Willem een fervent lezer van ’t Pallieterke. Hij ging zijn gelezen nummers steeds bij een lokale Vlaamsgezinde in de bus steken om de Vlaamse gedachte te promoten. Nadien kon Willem de kritische artikels over dat pact niet meer aanzien, omdat zijn geliefde VU erg hard werd aangepakt, en hij zegde zijn abonnement op.
Willem was een familiemens, een idealist en een optimist. Hij hield van de mensen en de natuur. Hij genoot van het leven.
Enkele jaren geleden was Willem betrokken bij een zwaar verkeersongeval in de omgeving van Thionville in Frankrijk. Dat gaf zijn fysieke mobiliteit een zware knak, zodat hij uiteindelijk moest opgenomen worden in het Hovese woonzorgcentrum Cantershof, waar hij op 25 augustus jl. overleed.
(c) ’t Pallieterke.
