In de nota ‘Actualisering van de Strategische Visie 2030: Aanbevelingen” die in mei dit jaar in de Kamercommissie werd voorgesteld, worden de tekortkomingen nog eens opgesomd. Maar door te focussen op – inderdaad reële – buitenlandse dreigingen, gaat men bijna volledig voorbij aan een veel diepere malaise. Het is nog veel erger: het Belgische leger is zelfs niet meer in staat de binnenlandse veiligheid te garanderen.
Zonder tanks
België heeft geen tanks meer, alleen nog lichte pantservoertuigen. De Amerikanen hebben in Mogadishu zware verliezen geleden omdat ze geen tanks hadden die over de barricaden konden klimmen. Al meer dan vijftig jaar beweert men dat tanks in een moderne oorlog nutteloos zullen worden. Maar ze zijn nog altijd onmisbaar, ook in stadsgevechten. En hét scenario waarop àlle Europese legers zich zouden moeten voorbereiden, is juist een oorlog in de grote Europese steden, tegen islamitische terreur- en guerrillagroepen. Een combinatie van Mogadishu, Beiroet tijdens de Libanese burgeroorlog of de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog. Maar dit scenario is politiek taboe. Iedereen steekt ijverig zijn kop in het zand, ook binnen de Vlaamse Beweging. De eerste nieuwe Mogadishu’s zullen Malmö zijn, Parijs, Roubaix en natuurlijk Brussel.
Uitverkocht en onderbetaald
Eind jaren ‘70 zat het Belgische leger nog in de middenmoot van het NAVO-peloton. We hadden een achterstand inzake elektronica, lasers en richtapparatuur, maar we hadden dezelfde tanks, artilleriestukken en jachtvliegtuigen als andere NAVO-landen. Er waren nog meer reserveofficieren dan officieren in actieve dienst. Maar intussen is heel dat systeem van reserveofficieren opgedoekt. Zelfs de opleiding bestaat niet meer.
Men had voor weinig geld materiaal en wapens in depot kunnen houden. Maar dat gebeurde niet. Voormalig minister van Defensie Flahaut (PS) verkocht bijvoorbeeld bijna heel ons artilleriepark. De dienstplicht is afgeschaft. Toen al was het duidelijk wat er mis ging met de professionalisering van het leger. Om goede mensen aan te trekken, moet men goede lonen betalen, vergelijkbaar met die in de privésector, maar voor de Belgische politici mocht het allemaal niet te veel kosten. Men bedacht toen als ‘geniale oplossing’ dat men de kosten kon drukken door de beroepssoldaten lagere lonen uit te betalen. Op die manier trekt men natuurlijk alleen de stumperds aan die in het burgerleven niet aan de bak kunnen komen. Al waren er gelukkig uitzonderingen.
Ook bij onderofficieren en officieren is de malaise algemeen. Zij zien de verwaarlozing van de strijdkrachten met lede ogen aan, en als ze éventjes de kans krijgen, proberen velen overplaatsing te krijgen naar een post bij de NAVO, waar ze nog zinvol werk kunnen doen. Dat wordt allemaal nog erger gemaakt door het PS-beleid om het leger te beschouwen als een tewerkstellingsmachine om hun eigen mannetjes in te droppen, ongeacht hun opleidingsniveau en hun gebrek aan capaciteiten. Het leger heeft niet alleen te weinig mensen, maar het zijn dikwijls ook nog de verkeerde mensen…
Islamitische infiltratie
Met de zaak Jürgen Conings als voorwendsel, wordt nu onder leiding van de PS en met de hulp van de Vlaamse regeringspartijen een ware heksenjacht gevoerd tegen Vlaamsgezinde en zogezegd extreemrechtse militairen, wat voor de echte heersers in dit land – de PS’ers dus – ongeveer hetzelfde is. Men moet geen complotdenker zijn om te zien dat de berichtgeving over Conings bol staat van onwaarschijnlijkheden en leugens.
De opvallendste contradictie zit echter elders. In 2016 moest Defensie toegeven dat er zo’n zestig geradicaliseerde moslims in dienst waren als beroepsmilitairen. Vier daarvan trokken zelfs naar IS-gebied in Syrië. Maar de andere “geradicaliseerde” islamitische militairen werden niet ontslagen. Sterker nog, toen bleek ook dat er nog nooit één moslim op basis van extremisme was afgewezen bij de rekrutering van militairen.
Toenmalige Minister van Defensie Vandeput (N-VA) verklaarde met dierlijke ernst : “De lijn tussen enerzijds een weliswaar strenge interpretatie van de islam en anderzijds het radicalisme of extremisme is moeilijk te bepalen”. Verder zei Vandeput ook : “Er bestaan op dit ogenblik geen exacte cijfers over het aantal moslims in het Belgisch leger wegens onze verplichting om als werkgever de antidiscriminatiewet strikt na te leven.”
Foto’s (c) Gazet van Hove.