Dat is natuurlijk een mooie boodschap. Alleen stelt zich de vraag : wie heeft die boodschap gehoord ? Even de Vlaamse kranten uitpluizen, de dag na de IJzerwake, en dan merk je dat maar één krant aandacht besteedt aan de bijeenkomst in Steenstrate : De Morgen. Al moet ik er onmiddellijk bijvoegen dat het artikel in kwestie slechts een 10-tal lijnen lang was en gebaseerd was op de berichtgeving van persbureau Belga. Het is in feite grappig dat enkel de linkse en niet-Vlaamse krant De Morgen nog aandacht besteedde aan de IJzerwake. Maar alle andere kranten, van De Standaard tot Het Laatste Nieuws, vonden het – althans in hun papieren versies – niet nodig om maar één letter te spenderen aan de IJzerwake.
Nu hoeft dat niet te verbazen, want net zoals vorige edities was Wim De Wit scherp voor de regimepers. En dan te zeggen dat de VRT dan toch nog een eerder objectief verslagje bracht terwijl VTM totaal afwezig bleef.
Het is het goed recht van Wim De Wit om af te geven op de Vlaamse media, maar het resultaat is wel … dat hij niet gehoord wordt. Feit is dat zo de IJzerwake elke politieke relevantie mist. En dat mag en kan niet de bedoeling zijn.
Willem Elsschot schreef het al eerder :
Uw nood, helaas, drong niet tot in de troonzaal door :
Wie eenmaal is gedoemd, vindt nergens meer gehoor.”
We kunnen enkel vaststellen dat de IJzerwake absoluut geen indruk op de pers maakt en N-VA er evenmin wakker van ligt, voortgaande op de algemene stilte die de partij huldigt als het over de IJzerwake gaat. Individuele N-VA-leden mogen er wel naartoe gaan, maar stimuleren doet de partij het alvast niet. Die partij is het stadium van ‘herdenken van Vlaamse helden’ al lang voorbij. Daar ligt meteen ook het gevaar voor IJzerwake : het mag niet eindigen als een vriendenonderonsje tussen de radicaalsten onder de radicalen.
Ik twijfel niet aan de goede bedoelingen van de organisatoren van de IJzerwake. Wie er dit jaar was, kon genieten van een mooie herdenking van de Vlaams slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog. Want dat is toch nog altijd het uitgangspunt van de wake. De toespraken van Wim De Wit en van VVB-voorzitter Hugo Maes werden gesmaakt en konden meermaals op handgeklap rekenen.
Maar vooral het weerzien van vrienden was na 18 maanden corona, hartverwarmend. Ondanks een lagere opkomst, ongetwijfeld te wijten aan corona, waren de aanwezigen opgetogen dat ze eindelijk weer eens ‘Vlaams’ konden bewegen. Laat dit daarom een mooi en strijdbaar startschot zijn voor de Vlaamse Beweging om meer dan ooit ‘te bewegen’. 2024 zal er sneller zijn dan we willen.
Foto’s (c) Gazet van Hove.