Het verhaal van de tang en het varken
Even dacht ik het in mijn midweekcolumn voor Herman Brusselmans op te nemen, die op een literaire marathon in Rotterdam enig tumult veroorzaakte door het n*-woordje te gebruiken en vervolgens door twee schrijfsters werd gewoked en gecanceld. Maar Brusselmans heeft dat niet nodig, hij mag van Joël De Ceulaer dingen zeggen die ik zelfs niet mag denken. Links Vlaanderen duldt één ‘misogyne racist’ als literaire nar en mascotte, de rest moet zich netjes gedragen. En doet dat ook.
Onveilig bij politie
Ook een goeie die mijn vingers deed jeuken : ‘Brusselse jongeren voelen zich onveilig bij politie’. Het probleem situeert zich vooral in Anderlecht, Sint-Jans-Molenbeek en Sint-Joost-ten-Node, dat zijn eigenlijk door jongerenbendes gecontroleerde no-go-zones waar je als agent bij een normale verkeerscontrole tegen een autokrik kunt lopen. Het onveiligheidsgevoel van deze jongeren moet inderdaad dringend aangekaart worden : zomaar even 68% voelt zich het slachtoffer van etnische profilering. ‘Deze cijfers komen bij alle partijen hard binnen’, zegt Ilyas Mouani, voorzitter van de VGC Jeugdraad. Een uitspraak die smeekt om een cartoon met een krik en een hersenpan, ik laat het verder over aan confrater Erwin Vanmol.
Neen, ik wil even een compleet onsexy onderwerp aansnijden : godsdienst. Elke lezer weet dat ik compleet onkerkelijk ben en a-religieus. Godsdienst zie ik weinig meer dan als een hobby zoals jazzballet of vogelpik, die noch hoeft gesubsidieerd noch verboden te worden, zolang het geen buitenstaanders stoort. Godsdienstvrijheid en het recht op vrije meningsuiting zie ik niet als gelijkwaardige rechten : het eerste is compleet ondergeschikt aan de fundamenten van de rechtstaat, het tweede is zo’n fundament.
De erfenis van Boudewijn
Die godsdienstvrijheid was in de democratische rechtstaat al lang geen issue meer, zolang katholieken, protestanten, joden, boeddhisten en vrijmetselaars hun rituelen beoefenden en zelfs aan enige zieltjeswinnerij deden. En ook al was de CVP in het Vlaanderen van de vorige eeuw een katholieke machtspartij met invloed tot in de diepste regionen van de samenleving, ze kreeg voldoende tegenwind van papenvreters, met name liberalen, socialisten, zelfs Vlaams-nationalisten, om er abortuswetten en andere goddeloze edicten door te sleuren.
Het probleem zit hem natuurlijk in de nieuwe speler, de islam. Een door ons vanaf de jaren ‘70 en masse geïmporteerde godsdienst, met de volle toestemming van kwezel-koning Boudewijn I die de Grote Brusselse Moskee aan de Saoedi’s cadeau gaf, teneinde het salafisme actief te verspreiden. Een aantal bloedige terreuraanslagen later werd die overeenkomst opgezegd, maar we zitten er ondertussen mee : een godsdienst die voor niets minder dan de wereldheerschappij gaat, daarin absoluut geen plaats voorbehouden ziet voor ongelovigen, en zich ook helemaal niet wil inpassen in die decadente democratische rechtstaat.
Voor de links-progressieve aanhangers van de multiculturele harmonie bleef dat een tamelijk genant gegeven. Kunnen we die islam een plaats geven van kerk tussen de andere kerken, een erkende (en gesubsidieerde!) geloofsgemeenschap die het spel wil meespelen ? Het nieuwe decreet voor de erkenning van lokale geloofsgemeenschappen, dat eerder al in Doorbraak ter sprake kwam, en uit de koker komt van Vlaams minister van Binnenlands Bestuur Bart Somers (Open VLD), probeert die illusie in een wettekst om te zetten. Het gaat dus om lokale gemeenschappen, wat in de katholieke kerk parochies zijn : het moet nu maar eens uit zijn met moskeeën waar in Saoedi-Arabië opgeleide haatpredikers de toon zetten. Leve de moderne, hedendaagse, Vlaamse islam.
Ondertussen in Sint Michaël
De voorwaarden zijn niet min : een wachtperiode van vier jaar na de aanvraag tot erkenning, minimum 200 leden tellen, absolute financiële transparantie en een verbod op buitenlandse ondersteuning, onder geen beding aanzetten tot geweld, permanente screening toelaten. Zo mogen inspecteurs de gebedsruimte betreden, identiteitscontroles doen, filmen, documenten in beslag nemen.
Dat klinkt allemaal stoer en helemaal in proportie met het gevaar dat de islam voor onze samenleving betekent. Het probleem is eerst en vooral dat het fundamentalisme diep in deze religie zelf verankerd zit, en dat zo’n decreet weinig meer is dan een kosmetisch gebeuren. De Koran zegt wat er staat, en moslims worden geacht dat letterlijk te nemen, waarbij de wereldlijke wetten ondergeschikt zijn.
Mosselfeesten
Het probleem is ten tweede dat minister Somers, om de moslims niet te bruuskeren, voor iedereen de lat gelijk wil leggen. Ook voor de parochie van Sint Michael in Terlanen, waar niet eens 200 mensen wonen, de kerkfabriek inkomsten haalt uit mosselfeesten, en ook huwelijken of begrafenissen de (grijze) kas spijzen. Neen, veel financiële ondersteuning uit het buitenland krijgen ze niet in Terlanen, en oproepen tot geweld zie ik er ook niet direct gebeuren. Helaas vallen ook deze beminde parochianen onder de anti-salafistische noodwet -zo noem ik het gedrocht van Bart Somers-, en mogen ze het bezoek van de Religionspolizei verwachten.
Dus,- en lees dit goed wat u zult dit niet dikwijls lezen in deze columns,-: ik ondersteun het gepruttel tegen deze pestwet, vanwege bisschop Johan Bonny, de CD&V, en zijn voorzitter Joachim Coens, de man die tot vandaag voor niets stond behalve een geruite jas. Jawel, de tsjeven hebben eindelijk nog eens gedaan waarvoor ze ooit opgericht zijn. Het Vlaamse ‘decreet tot erkenning van de lokale geloofsgemeenschappen’ is op maat geschreven van één problematisch religieus fanatisme, en abnormaliseert elke normale vorm van geloofsbelijdenis. Ook de meest onschuldige, ingeburgerde. Ook religieuze culturen die hier al millennia mee onze beschaving bepaald hebben.
De grote ‘verbindende’ gedachte
Dat kan de bedoeling niet zijn. Men zadelt ook niet elke automobilist op met een alcoholslot, omdat er een aantal onverlaten toch drinken voor het rijden. De islam is een geval apart en moet ook zo behandeld worden. Een totaalverbod ware het simpelste, maar uitgerekend de rechtstaat waar de moslims op spuwen laat dit niet toe. Een paradox waar al vele filosofen en politicologen hun tanden op hebben gebroken.
Eerlijkheidshalve dient ook vermeld dat hogervermelde bisschop Johan Bonny veel te lang geflirt heeft met het motto ‘islam en christendom samen tegen het ongeloof’, waarbij een aantal ‘progressieve’ christenen, waaronder ook Lieven Boeve, de grote baas van het katholiek onderwijsnet, naast paus Franciscus himself, dachten dat ze met de moslims een religieus reveil in Europa konden aanzwengelen. De grote oecomene dus, de alliantie van de broedergodsdiensten. Vergeet het, Johan, voor de moslims blijf je een christenhond, weliswaar met kwispelstaart.
Het decreet van Bart Somers mag een wake-up-moment zijn : onze samenleving herorganiseren zodat de islam erin past, is als alle vrouwen in een boerka steken, of alle schoolmaaltijden halal maken. Kerkjurist Rik Torfs, de man die het decreet van Bart Somers voorbereidde, lijkt hier iets teveel lankmoedigheid aan de dag gelegd te hebben. Zoek dat mooie woord eens op, het verklaart veel van wat zich vandaag voordoet.
JOHAN SANCTORUM
