Bron : weekblad ’t Pallieterke .

Minister van Buitenlandse Zaken Sophie Wilmès wordt genoemd als nieuwe secretaris-generaal van de NAVO. Een klassieker in de Belgische politiek : een topfunctie bij een internationale organisatie is een interessante ontsnappingsroute voor wie een uitgebluste regering beu is. Gezien de totale bestuurlijke leegheid van de regering-De Croo zal dat niet de laatste vlucht zijn.

In de Belgische politiek zijn er twee zekerheden. Ten eerste wordt er pas echt met het mes op de keel een beleid die naam waardig gevoerd wanneer de internationale markten nerveus worden en de rente de hoogte inschiet. Of wanneer de begroting op een onaanvaardbare manier ontspoort. Ten tweede kiezen Belgische politici van zodra de kans zich aandient voor een internationale functie, zeker wanneer hun haring in de regering niet meer braadt.

Bekende vluchtelingen

De voorbije 15 jaar was dat het geval met Herman Van Rompuy (CD&V) die Europees Raadsvoorzitter kon worden nadat hij een regering had geleid die vooral opviel door ter plaatse te blijven trappelen. En in dat spoor zou ook in 2019 toenmalig premier Charles Michel volgen. Kris Peeters, ooit een gerespecteerd Vlaams minister-president, maar een totale mislukking als saboteur in de regering-Michel, kwam via een omweg van het Europees Parlement bij de Europese Investeringsbank terecht. En Didier Reynders (MR) zat lang, zeer lang, in de wachtzaal om uiteindelijk de Belgische politiek vaarwel te zeggen, waar hij net niet het hoogste had bereikt : het premierschap. De Luikse Brusselaar werd Europees Commissaris. Een tamelijk onzichtbare overigens.

Gegeerde Belgische nationaliteit

Is het nu aan de beurt van Sophie Wilmès (MR) ? De ex-interim-premier en minister van Buitenlandse Zaken wordt genoemd als toekomstig secretaris-generaal van de NAVO. Zij zou Jens Stoltenberg opvolgen die het hoofd wordt van de Noorse Centrale Bank. Dat wie de Belgische nationaliteit heeft, gegeerd is voor internationale functies, is een klassieker. De argumenten die daarvoor worden aangehaald zijn cliché maar kloppen wel : talenkennis, compromisbereidheid, een internationaal netwerk.

Voor Wilmès, die als interimpremier een zwakke indruk naliet, een ideale kans om de deur van de Wetstraat achter zich toe te trekken. En vaarwel te zeggen aan een uitgebluste regering-De Croo en een partij – de Franstalige liberalen van de MR – die een soort van persoonlijke eigendom is geworden van voorzitter Georges-Louis Bouchez.

De internationale functie is natuurlijk ver van verworven. Als iemands naam opduikt als kandidaat, is de kans groot dat dit eigenlijk een rookgordijn is dat wordt opgehangen om uiteindelijk bij een andere figuur terecht te komen. In tijden van genderobsessie heeft Wilmès als vrouw natuurlijk een streep voor. En het feit dat de Vivaldi-regering extra gaat investeren in defensie is eveneens een voordeel. Maar aan de andere kant zou het logischer zijn dat iemand uit de Centraal-Europese landen de nieuwe secretaris-generaal wordt. Het zijn Polen en de Baltische staten die om geografische, maar ook historische redenen het meest nerveus worden van de Russen die graag de spierballen rollen.

De Croo de pineut

Als Wilmès toch het begeerde postje binnenhaalt, is dat natuurlijk minder goed nieuws voor premier Alexander De Croo (Open Vld). Het is een publiek geheim dat de eerste minister zijn postje ziet als een opstap naar een internationale functie. Dat merk je ook aan zijn gedrag. De Open Vld’er voelt zich pas goed in zijn vel wanneer hij deelneemt aan een Europese topontmoeting : om de Polen en de Hongaren de les te spellen bijvoorbeeld of om te praten over gendergelijkheid en de geteisterde bevolking in de Vesder-vallei als “eerste Belgische klimaatslachtoffers ooit”.

Een VN-topfunctie zou hem nog het meest kunnen bekoren. Alleen zou het straf zijn dat België op een paar jaar tijd twee internationale topfuncties binnenrijft. Kortom, Wilmès bij de NAVO in Evere betekent wellicht geen ontsnappingsroute voor de eerste minister. Veroordeeld om nog lang in de Wetstraat 16 te blijven ? Het is wellicht niet de bedoeling van Alexander De Croo om het einde van zijn politieke loopbaan door te brengen als burgemeester van Brakel.

“Het vertrek van Wilmès zou een signaal zijn aan andere ministers die zich afvragen wat ze nog doen in de federale regering”

Bestuurlijke leegheid

Het vertrek van Wilmès zou in elk geval een signaal zijn naar de andere ministers die zich afvragen wat ze nog doen in de federale regering. De totale bestuurlijke leegheid van de regering-De Croo vergroot de kans dat anderen straks ook eieren voor hun geld kiezen. Als het niet via een tweederangsfunctie is bij een internationale organisatie, dan kan men proberen om zich in de privésector terug te trekken. Minister van Binnenlandse Zaken Annelies Verlinden (CD&V) bijvoorbeeld. Of minister van Financiën Vincent Van Peteghem (CD&V), die tenslotte ervaring heeft als docent aan een managementschool in het Franse Rijsel.  Deze laatste denkt dat hij deze legislatuur nog de basis kan leggen voor een grote fiscale hervorming. Tamelijk naïef als we zien hoe de PS als echte baas in de regering elke mogelijke hervorming blokkeert.

Magnette lacht de premier uit

Dinsdag schoot PS-voorzitter Paul Magnette wel de hoofdvogel of door in Humo te stellen dat hij “na de kernuitstap graag de e-commerce-uitstap wil realiseren”. Dus niet te veel versoepelingen in de regels rond nachtwerk in de e-commercesector. Open Vld-voorzitter Egbert Lachaert repliceerde daarop : “Terugkeren naar de economie van 100 jaar geleden zal ons niet helpen. E-commerce kan duizenden mensen nu een job bezorgen. We gaan dat toch niet laten liggen ?”

Wie denkt dat er in de schoot van de federale regering nog een arbeidsdeal komt, maakt zichzelf blaasjes wijs. Met pensioenen en begroting is het niet anders. En eigenlijk lacht Magnette de premier vierkant uit. Want wie was in de Zweedse coalitie van Charles Michel de vicepremier die constant hamerde op de nood aan versoepeling van de arbeidsvoorwaarden voor de e-commerce ? Jawel, Alexander De Croo. En dus is het interview van Magnette een nieuwe oorlogsverklaring aan de premier. Die moet de kelk echt tot op de bodem ledigen.