door Karl Van Camp in ’t Pallieterke .
Hoe dikwijls hebben we hier in onze kolommen al niet geschreven dat België/Belgique erger is dan de gemiddelde Midden-Amerikaanse bananenstaat ? Neem nu het falen van Justitie. We kennen allemaal het verhaal van Dutroux – ondertussen daterend van 1996, toen de man werd opgepakt – maar de hamvraag blijft : is er dan zoveel veranderd sinds dat kantelmoment ?
Toen was immers iedereen het erover eens dat het allemaal moest veranderen en vooral verbeteren. Met verbazing konden we enkele dagen geleden de reportage zien van VTM-journalist Faroek Özgünes die er in geslaagd was om een veroordeelde Turkse Gentenaar op te sporen. Die laatste – ene Osman Calli – was in 2008 tot levenslang veroordeeld voor viervoudige moord, dubbele moordpoging, opzettelijke brandstichting, carjacking en gijzeling. Het bleek bovendien te gaan om een eremoord. Kortom, Osman Calli is zo een kansenparel waarbij op het einde van de rit de Turkse tradities nog altijd de bovenhand halen.
Geen opvolging
De man werd in 2013 overgebracht naar Turkije om daar de rest van zijn straf uit te zitten. Enkele jaren later – ergens in 2019 – mag de man aldaar de gevangenis verlaten. De Belgische Justitie werd niet op de hoogte gebracht. Of ook anders gezegd : eens België verlaten, was er niemand bij Justitie die het dossier nog verder opvolgde. Nochtans had/heeft België twee verbindingsofficieren in Turkije gestationeerd. Maar die hebben meer dan werk genoeg, met al die jihadstrijders die richting Syrië trokken of, omgekeerd, als kandidaat-terrorist naar Europa terugkeerden. De eindconclusie is echter duidelijk : opnieuw faalde de Belgische Justitie.
En dat is niet het enige dossier van de voorbije weken. Dave De Kock, veroordeeld voor de dood van de kleine Miguel in 2008, zat weliswaar zijn straf volledig uit, maar werd na zijn vrijlating langs geen kanten nadien opgevolgd door Justitie. De gevolgen zijn bekend en alles wijst erop dat hij een tweede slachtoffertje – Dean – maakte.
Een goede week geleden raakte bekend dat Galip Kurum, een van de moordenaars van politieagente Kitty Van Nieuwenhuysen, even de gevangenis mocht verlaten. ‘Penitentiair verlof’ noemen we dat. Dat was zogezegd een procedurefout, maar in realiteit lag een uitspraak van een kortgedingrechter aan de basis van die tijdelijke (36 uur) vrijlating.
Uniform op z’n Belgisch
Maar er is ook goed nieuws : de cipiers krijgen een nieuw uniform. Het oude model is ondertussen zo’n veertig jaar oud. En ook daar duiken dan hallucinante verhalen op, want wie als cipier aan de job begon, kreeg een werkbroek aangemeten. Die werd dan vijf jaar later geleverd. Vijf jaar om een maatwerk-broek te maken ! U leest het goed.
Minister Van Quickenborne heeft daarom een fantastische oplossing uit de mouw geschud : bij het nieuwe uniform zijn enkel de uniformstukken boven de broeksriem ten laste van Justitie. De cipiers dienen zelf in te staan voor de ‘onderdelen’ onder de broeksriem, zijnde broek en schoenen. Daarvoor krijgen ze wel een financiële tegemoetkoming. Let wel, de cipiers zijn al jaren vragende partij voor een nieuw uniform, maar het is pas nu – na vele jaren – dat de minister van Justitie daarvoor een budget uittrekt.
De Belgische Justitie wordt het best gesymboliseerd door het Brussels Justitiepaleis : sinds de bouw ervan staan er stellingen rond om instorting te voorkomen. Maar nog erger is dat iedereen weet dat de stellingen nooit zullen verdwijnen.
