door Jurgen Ceder in ’t Pallieterke .
In de Russische propaganda is dit een verdedigingsoorlog. De moegetergde Russische beer voelt zich bedreigd door de oprukkende NAVO en moet wel uithalen. Niemand trapt erin. De hele westerse wereld ontrolt geel-blauwe vlaggen. Niemand zwaait met een Russische vlag, zelfs niet in Rusland. In de Russische straten betogen alleen vredesmanifestanten. Al 3.000 zijn er opgepakt. De grond zinkt weg onder de voeten van de nieuwe tsaar.
Ook op het terrein zie je dat onevenwicht. De Oekraïners weten heel goed waarvoor ze vechten en doen dat met verbetenheid. De Russische soldaten, zo tonen beelden op sociale media, weten nauwelijks waar ze zijn of wat ze daar doen. Tussen al de tragedie door leidt dat tot komische situaties. Twee soldaten wier voertuig zonder benzine viel, dachten brandstof te kunnen krijgen in een nabije politiepost. Ze werden prompt gearresteerd door de Oekraïense politie.
In ander filmpje biedt een Oekraïense automobilist een Russische bemanning aan om hun stilgevallen tank terug naar Rusland te takelen. Ze kunnen ermee lachen. Hij vraagt hen waar ze heengaan. Ze weten het niet zeker. Alle Russische soldaten hebben vooraf hun gsm moeten afgeven en hebben geen idee van de omvang van de tragedie waarin ze nu meespelen.
De ‘meesterstrateeg’
Op sociale media kennen de offensieven van het voetvolk van Poetin evenmin succes. Alle theorieën doken weer op over de perfide complotten die Poetin geen andere keus lieten dan een krachtdadig optreden tegen de Oekraïense marionetten van het Westen. De slimmeren onder de ‘Putinverstehers’ hadden snel door dat ze nu beter even konden zwijgen. De anderen krijgen hun onzin en complottheorieën alleen nog aan elkaar verkocht. Sommigen, het moet gezegd, waren ook bereid hun verkeerde inschatting toe te geven.
De bewondering voor Poetin heeft veel te maken met de illusie dat hij een meesterstrateeg is. Hij is zeker intelligent en heeft zoals andere autocraten het voordeel dat hij niet afgeremd wordt door de warrige en trage besluitvorming van democratieën. Hij is ook minder gebonden aan de schijn van goed fatsoen die westerse leiders nastreven (vaak huichelachtig, toegegeven). En tot nu kon hij zijn al te flagrante wandaden ondersneeuwen met een propagandamachine die efficiënter is dan die van de staat die hij voordien als KGB-agent diende. Net zoals toen, zijn er in het Westen voldoende ‘nuttige idioten’, zoals Lenin ze noemde, die de propaganda en desinformatie van het Kremlin overnemen.
Hoogmoed voor de val
De Oekraïense vergissing is een gevolg van de achilleshiel van alle ‘sterke’ leiders. Ze gaan geloven in hun eigen mythe. Ze omringen zich alleen nog door jaknikkers. Niemand durft hen nog op de waarheid wijzen. De vergadering van het Russische kabinet, op televisie uitgezonden, waarop de onafhankelijkheid van Loehansk en Donetsk werd erkend, leek op een persiflage op een ministerraad onder Stalin. Zichtbaar ongemakkelijk moest iedereen zijn lesje opzeggen, inclusief het toegeven van persoonlijke fouten. Degenen die stamelden of niet duidelijk genoeg waren, werden door Poetin onderbroken en gecorrigeerd.
Poetin gelooft in zijn eigen propaganda. De Oekraïners ziet hij als Russen, die zich dan ook gemakkelijk zouden laten bevrijden. De corrupte Oekraïense marionettenregering uit zijn propagandaverhalen zou vluchten van het eerste geweerschot. Het leger en regeringsapparaat zouden snel instorten, zoals in augustus gebeurde in Afghanistan. Het Westen zou de gebruikelijke sancties nemen en daarna overgaan tot de orde van de dag.
Het is een catastrofale misrekening gebleken. Oekraïne is nog nooit zo verenigd geweest, met Zelensky als onbetwiste leider. Het Westen, voorheen hopeloos verdeeld en besluiteloos, heeft de rangen gesloten. Zelfs Orban, die voorheen zijn sympathie voor Poetin had laten blijken, staat vierkant achter de sancties. Duitsland, allergisch aan oorlog en onder Merkel steeds Ruslandvriendelijker, heeft zich nu voorgenomen zijn militair budget op te trekken naar 2 procent, waarmee het op papier het vierde leger ter wereld zou worden. Ook de rest van Europa ontdekt weer de nood aan een defensieapparaat en, even vervelend voor Poetin, de noodzaak aan energieonafhankelijkheid. Zelfs al overwint de nieuwe tsaar militair in Oekraïne, hij heeft nu al politiek verloren.
“Oekraïne is nog nooit zo verenigd geweest, met Zelensky als onbetwiste leider”
Tsjetsjenen tegen Oekraïne
Kan rechts nu eindelijk het geflirt met Poetin achterwege laten? Ik stond zelf neutraal tegenover hem tot het neerschieten van het vliegtuig MH17. Dat Poetin wapens leverde aan de Russische rebellen viel nog binnen de normale parameters van controversiële buitenlandpolitiek. Ik besef ook dat het vliegtuig per ongeluk werd neergeschoten. Het was echter de staalharde ontkenning, gekoppeld aan een desinformatiecampagne in het Westen, die mij de kwaadaardigheid van het regime van Poetin deed ontdekken.
Die is sindsdien alleen maar duidelijker geworden. Russische media gericht op het Westen gaven een gul platform aan de criticasters van het pact van Marrakesh. Weten de fans van Poetin dat Rusland het pact daarna zelf heeft goedgekeurd en er zich zelfs op beroemd heeft de tekst mee te hebben opgesteld ? Poetin weet dat immigratie Europa schaadt. Dat is zijn leidraad doorheen alles.
Poetin heeft nu 10.000 Tsjetsjenen onder krijgsheer Ramzan Kadyrov op het christelijke Oekraïne losgelaten. De soldaten staan bekend om hun wreedheid. Kadyrov : “Ik ben een dienaar van Allah en een infanterist voor Poetin.” Is dit de Poetin die een bondgenoot tegen de islam ging zijn ?
Slava Oekraïni
Laat ons duidelijk zijn : het is zeker niet alleen ter rechterzijde dat er fans van Poetin zitten. Het was niet het Vlaams Belang, maar de PVDA die niet wilde stemmen voor de resolutie om de aanval te veroordelen. Ook kleurden de profielen op Facebook van de lagere kaders en militanten van het VB, net als die van N-VA, heel snel blauw en geel. Daar kwamen geen partijorders aan te pas. De volksnationale reflexen die de Vlaamse Beweging vroeger al solidair maakte met alle volkeren onderdrukt door de Sovjet-Unie, zijn nog sterk.
Maar het is meer dan dat. Sterke figuren vinden gemakkelijk bewonderaars, zeker bij rechts. Het is niet Poetin die vandaag kracht uitstraalt. Het zijn de Oekraïners die met hun moed en vastberadenheid de wereld verbazen. De sterke oorlogsleider is Zelensky die zich aan het front in Kiev bevindt, terwijl Poetin zijn bange ministers bevelen geeft in een grote marmeren zaal en vanuit zijn paleis orders uitstuurt naar verre generaals, die ze dan doorgeven aan soldaten die niet begrijpen waarom ze hun Oekraïens ‘broedervolk’ aanvallen.
De Oekraïners vinden moed en weerbaarheid in hun nationale identiteit. Zij dulden geen vreemden tot heersers in ’t land, zoals wordt gezongen in het lied van Peter Benoit. Zelf ga ik nog eens naar het lied van Jef Elbers over zijn Oekraïense moeder luisteren.
Slava Oekraïni, Herojam Slava.
Foto’s (c) Gazet van Hove.