door Karl Van Camp in ’t Pallieterke .

Verleden week kondigde Groen-voorzitster Meyrem Almaci ‘onverwacht’ haar ontslag aan. Zogezegd om meer aandacht te besteden aan haar familie. Niets is minder waar : Almaci werd vriendelijk, maar kordaat naar de uitgang begeleid.

Het stond in de sterren geschreven dat het tweede mandaat van Almaci als voorzitter van Groen niet simpel zou zijn. In 2019 werd ze herkozen als voorzitter, echter met slechts 53,2 procent van de stemmen. Een resultaat ‘met de hakken over de sloot’. Vrij vertaald : zowat de helft van haar groene achterban had toen al geen vertrouwen meer in haar.

In feite werd Almaci toen al afgerekend op de magere verkiezingsuitslag van mei 2019. De partij had een grote doorbraak verwacht, die er in Vlaanderen niet kwam, maar in Wallonië wel. Ecolo kon triomferen op de verkiezingsavond, bij Groen kwam het erop aan om een goede uitleg te zoeken voor de afgang.

Dat Almaci haar partij kon laten toetreden tot de Vivaldi-regering wordt beschouwd als een pluspunt. Maar ook in Groen zijn er realo’s en fundi’s : de ene groep ziet regeringsdeelname zitten, de andere groep wil dat niet wegens de compromissen die er bij een regeringsdeelname altijd moeten zijn. Ook hier dus botsende meningen en strekkingen. En dan moest Almaci nog keuzes maken en haar ministers aanduiden.

Baksteen Calvo

Onder druk van Open Vld liet ze koelbloedig Kristof Calvo vallen als een baksteen. Die laatste was absoluut ‘not amused’ en liet dat ook overal blijken. En al ging Calvo op ‘bezinning’ bij de Nederlandse zusterpartij GroenLinks, het ongenoegen bleef bij hem en zijn aanhangers nazinderen. Bovendien was het niet enkel de liquidatie van Calvo die bleef etteren, ook de manier waarop Almaci alles had gecommuniceerd, was een stevige bron van kritiek. Groen bleek als partij ineens niet zo ‘mensvriendelijk’ als gedacht…

Almaci slaagde er niet in om de partij terug naar haar hand te zetten. Er bleven teleurstellende peilingen opduiken. Gelukkig was er de voorbije twee jaar de covidcrisis die ervoor zorgde dat de aandacht kon worden afgeleid en de interne spanningen ondergronds bleven. Logisch dus dat alles nu in een stroomversnelling kwam. Natuurlijk wist Almaci dat het ongenoegen over haar voorzitterschap toenam. Als er aan één poot van de stoel gezaagd wordt, dan kun je dat nog overleven als voorzitter. Maar bij de stoel van Almaci werd tegelijkertijd aan de vier poten gezaagd. En toen dook enige tijd terug Calvo op in de Kamer – niet onopvallend – en finaliseerde zijn ultieme wraak.

Foto’s (c) Gazet van Hove.