door Geert Goubert in ’t Pallieterke .
Nooit eerder bekleedden Vlaams-nationalistische politici zulke belangrijke posities in het sportbeleid als nu. De vraag rest wanneer sportfederaties als Voetbal Vlaanderen en Cycling Vlaanderen eindelijk echt autonoom kunnen worden.
N-VA was gedurende de laatste twaalf jaar, met sportministers Muyters en Weyts, politiek verantwoordelijk voor het Vlaams sportbeleid. Er waren goede initiatieven zoals het ondersteunen van jeugdsport, gehandicaptensport, Vlaams Sporttribunaal, subsidiëren van sportfederaties en sportaccommodaties. Minder goed vanuit Vlaams-nationalistische oogpunt was de te grote focus op topsport in plaats van sport voor allen en het blijvend tekort aan (onderbetaalde) gekwalificeerde trainers. Schrijnend blijft de afwezige uitstraling van Vlaanderen bij topsportmanifestaties, die door Vlaanderen rijkelijk betaald werden, evenals het gedogen dat de nationale sportploegen, ook hoofdzakelijk betaald met Vlaams geld, nu meedoen aan een nooit geziene Belgicistische politieke recuperatie. Voor Vlaams-nationalisten mocht het zeker wat meer zijn.
Splitsingsdecreet
Nog nooit hebben N-VA’ers zulke belangrijke posities in het sportbeleid ingenomen als nu : de (unitaire) vereniging van voetbalprofclubs (Pro League) zal worden geleid door CEO ex-ondervoorzitter van N-VA Lorin Parys, ex-N-VA sportminister Muyters is bestuurslid geworden van FC Antwerp en Ben Weyts is Vlaams minister van Sport. Hiermee hebben N-VA’ers de sleutel in handen opdat na bijna 50 jaar de voetbalbond zich, zoals alle sportfederaties, zal aanpassen aan het splitsingsdecreet van 2 maart 1977. Zij kunnen hierbij zeker op de steun rekenen van enkele voorzitters van Vlaamse topclubs, die hierover hun nek nog niet wilden of durfden uitsteken.
Om te begrijpen waarom het splitsingsdecreet er kwam, is het Bloso-artikel van 1999 ‘Sportstructuren in Vlaanderen. 21 jaar actieve sportpromotie’ handige lectuur : Ten eerste, een splitsing zou de juridische basis vormen voor erkenning en subsidiëring, want ‘Sport’ is een volledige Gemeenschapsbevoegdheid. Ten tweede, Vlaanderen telt 70 procent van de clubs en de voetballers; bij de bestuurders en delegaties is er echter pariteit. Ten derde, Vlaanderen voert ook een ander beleid : zo subsidieerde bijvoorbeeld Adeps (Franstalige sportadministratie) clubs terwijl Sport Vlaanderen federaties subsidieert.
Enkel Voetbal Vlaanderen (het amateurgedeelte van het voetbal) is gesplitst, erkend en ook ruim gesubsidieerd. De nationale koepel van de voetbalbond (KBVB) neemt echter veel bevoegdheden af van Voetbal Vlaanderen zoals aansluiting, boekhouding, scheidsrechters, rechtscommissie, bondsparket enzovoort. De nationale koepel bepaalt aldus nog grotendeels het beleid van Voetbal Vlaanderen. Daarbij zegt Voetbal Vlaanderen, dat vaak tracht goed werk te leveren, dat het een vleugel is van de KBVB, wat rechtstreeks ingaat tegen de decretaal verplichte autonomie van de erkende sportfederaties en wat trouwens weer wordt opgenomen in het nieuwe erkenningsdecreet. Maar de controle op een correcte toepassing van de autonomie en eventuele sancties bij niet naleving ervan zijn er nog steeds niet.
De Franstalige en de Vlaamse voetbalfederaties zijn decretaal geen onderdeel van de KBVB. Zij zouden integendeel immers samen de restbevoegdheden zoals de nationale en internationale competities van de KBVB moeten bepalen. Het omgekeerde gebeurt nog steeds zonder reactie van de Vlaamse sportministers, voor wie het toepassen van het decreet van 1977 geen prioriteit lijkt. En voor subsidiëring moeten Vlaamse federaties erkend zijn, maar clubs van de niet-erkende voetbalprofliga ontvingen de laatste jaren miljoenen euro’s voor hun sportaccommodatie.
Cycling Vlaanderen
Ook het erkende Cycling Vlaanderen werkt niet autonoom en het is wachten op het eindrapport hierover van een externe audit.
Parys wil de maatschappelijke motor, die voetbal is, meteen naar voren brengen, zo klinkt het in De Standaard. In de 10 werven van Parys is er, hopelijk uit vergetelheid, niets te lezen over respect voor de autonomie van Voetbal Vlaanderen. Er is nu een historische kans om de voetbalwereld om te vormen tot een confederale structuur en dat erkende sportfederaties zoals Cycling Vlaanderen echt autonoom werken, toch een basisstandpunt van N-VA. Dat zou geen revolutie zijn, maar louter de toepassing van een decreet.
Foto’s (c) Gazet van Hove.