door Jurgen Ceder in ’t Pallieterke .
Het gaat niet goed met Groen. De verkiezingen van 2019 waren al een flop, ondanks de enorme aandacht van de pers voor het thema klimaatverandering. Maar het kan nog slechter. De peiling van HLN/VTM van maart zegt dat Groen nu ook al voorbijgestoken wordt door de PVDA en de kleinste partij van Vlaanderen dreigt te worden.
Voorlopig laat niets vermoeden dat Groen het in 2024 beter kan doen. De partij is er in het verleden trouwens in geslaagd om telkens slechter te presteren bij verkiezingen dan in voorafgaande peilingen.
In 1999-2003 namen de groenen een eerste keer deel aan een federale regering. Dat werd een ramp. De partij haalde bij de verkiezingen van 2003 zelfs de kiesdrempel niet meer (die ze net zelf mee had ingevoerd) en verdween uit het federale parlement. Het is niet onmogelijk dat dit scenario zich herhaalt in 2024.
Het voleindigen van de kernuitstap moest de grote groene trofee worden, maar het wordt steeds duidelijker dat die er niet zal komen. Dat komt niet alleen door de energieonzekerheid veroorzaakt door de oorlog in Oekraïne. Groen was het debat over de kernenergie ook daarvoor al aan het verliezen, onder andere omdat opeenvolgende regeringen het twintig jaar nagelaten hebben een alternatief voor te bereiden. Heel vervelend voor dé partij van het klimaat is dat deze vorm van energieopwekking ook veruit de meest klimaatvriendelijke is.
Voorzitter door forfait
Je begrijpt dan waarom niemand Groen nog wil leiden. Niemand wil de kapitein van het zinkende schip zijn. Almaci is al tijdens haar mandaat overboord gesprongen. En alle anderen die voorheen interesse hadden betoond in het voorzitterschap, blijken nu plotseling heel veel belang te hechten aan hun huidige functie. Björn Rzoska en Wouter De Vriendt vinden dat hun werk als fractieleider nog “niet af” is (wat dat ook moge betekenen). Bogdan Vanden Berghe heeft nog te veel plannen met de studiedienst.
Petra De Sutter wil absoluut minister blijven. De naam van Tinne Van der Straeten, de verpersoonlijking van het kernuitstapdebacle, valt zelfs niet. Kristof Calvo liet, vanuit zijn ballingschap in Nederland, weten dat het voorzitterschap van Groen dat hij ooit beoogde, hem nu niet meer “happy” zou maken. Het probleem lijkt vooral te zijn dat dit veel andere mensen in de partij niet “happy” zou maken.
Door het forfait van alle anderen moet Groen kiezen tussen drie relatief onbekende tweetallen die het voorzitterschap als duobaan willen uitoefenen. Vlaams Parlementslid Elisabeth Meuleman is de enige van de zes waar iemand buiten de gangen van de Wetstraat al van heeft gehoord.
Jonge nieuwelingen, die aan de macht van de partij komen omdat de oude garde bang is geworden voor de nederlaag, hoeven nog niet te mislukken. Zo is ook Tom Van Grieken voorzitter geworden. Maar tussen de zes gegadigden lijkt er op het eerste zicht niemand te zijn met het potentieel om zich tot een Van Grieken of Rousseau te ontpoppen. Zelfs niet tot een Jesse Klaver. De Vlaamse groenen lijken iets tegen charisma te hebben.
Foto’s (c) Gazet van Hove.