door Redactie Politiek in ’t Pallieterke .
Groen heeft een nieuw voorzittersduo, cd&v bereidt zich voor om Sammy Mahdi op het schild te hijsen, Conner Rousseau zit verankerd bij Vooruit, Bart De Wever blijft voorzitter tot na de volgende verkiezingen… Van al die partijleiders zou je nu verwachten dat ze de verkiezingen van 2024 al voorbereiden. Maar, eigenlijk hebben ze vooral in de interne keuken veel werk. Een overzicht.
Jeremie Vaneeckhout en Nadia Naji zijn het nieuwe voorzittersduo van Groen en volgens de meeste politieke waarnemers bestaat hun taak erin om zo snel mogelijk een voldoende breed electoraat aan te spreken. Lees: Vaneeckhout is van het platteland en zou zich nu dubbel moeten plooien om de partij ook ruraal te verankeren. Dat met het oog op de verkiezingen van 2024. Geen verkeerde analyse, maar de vraag is of men bij de Vlaamse groenen niet eerst de al trouwe achterban moet aanspreken. Intern is er duidelijk wrevel. Nu is dat bij de ecologisten niet zo moeilijk. De militanten zijn vaak dogmatisch en weinig flexibel. Maar ook de manier waarop Meyrem Almaci onder druk van de radicale achterban naar de uitgang is gestuurd, is één van de redenen waarom Groen niet aantrekkelijk is bij de kiezer.
Groen lijkt een vat vol frustratie. De terugkeer van een Kristof Calvo doet er ook niet veel goeds aan, om het voorzichtig uit te drukken. Zijn drammerige manier van aan politiek doen dreigt zijn partij meer kwaad dan goed te doen. Niet dat we veel sympathie hebben voor de groenen, maar als men in 2024 wil vermijden in één of meer provincies (wellicht West-Vlaanderen en Limburg) onder de kiesdrempel te vallen, dan is het aan het nieuwe voorzittersduo om vooral de interne keuken op orde te krijgen.
Groen lijkt een vat vol frustratie
Laatste kans voor cd&v
Bij de christendemocraten is het niet anders. Joachim Coens werd op handen gedragen door de klassieke oude CVP-basis toen hij voorzitter werd. Maar intern werd het een ramp. Slechte communicatie, amper overleg, niet luisteren naar het advies van de medewerkers. Dat negativisme sijpelde door naar de rest van de partij, met alle gevolgen van dien. De slechte peiling van een paar maanden geleden leidde logischerwijze dan ook tot een paniekreactie. Er groeide snel een consensus binnen de partijtop dat de populaire Sammy Mahdi de nieuwe voorzitter moest worden. Het geldt als de laatste kans voor de partij om op langere termijn te overleven. Maar ook hij zal ervoor moeten zorgen dat de violen intern gelijk worden gestemd.
cd&v wordt steeds meer een aanhangsel
Probleem bij de cd&v is dat nog te veel kopstukken denken dat de partij een grote politieke formatie is die haar wil aan de anderen kan opleggen, terwijl cd&v meer en meer een aanhangsel aan het worden is. De partij die er bijvoorbeeld in 2024 wellicht voor zal zorgen dat de Vlaamse regering een meerderheid krijgt. Het vijfde wiel aan de wagen dus.
Daarnaast heeft Mahdi de belangrijke opdracht om de burgemeesters aan de partij te blijven binden. Dat wordt niet eenvoudig, want het merk cd&v spreekt niet meer aan. Vandaar dat een pak burgervaders ernstig overwegen om in oktober 2024 naar de kiezer te stappen waarbij op geen enkele manier naar de partij wordt verwezen. Dat gebeurt natuurlijk al zeer vaak met de ‘lijst van de burgemeester’ of ‘gemeentebelangen’, maar straks zou het aantal kandidaat-burgemeesters dat zich expliciet van de partij distantieert nog toenemen. Dat zou pijnlijk zijn voor Mahdi, want dat haalt het verhaal van de lokaal verankerde cd&v onderuit. Werk aan de winkel dus.
Rousseau moet achterban masseren
Een stuk comfortabeler is de positie van Vooruit-voorzitter Conner Rousseau. Zijn partij doet het goed in de peilingen en het ziet er niet direct naar uit dat die trend snel zal keren. Maar ook hij heeft binnen zijn socialistische partij nog veel werk. Het gerucht dat Rousseau samen met N-VA-voorzitter Bart De Wever nu al de basis aan het leggen is voor een volgende Vlaamse regering, maakt niet iedereen bij de socialisten gelukkig. Men weet wel dat de coalitie in Antwerpen goed werk levert, maar op Vlaams niveau overheerst toch de vrees dat men in een ‘té rechts verhaal’ wordt meegetrokken. Hoe meer de verkiezingsdatum nadert, hoe meer vraagtekens er door de Vooruit-achterban bij een mogelijke coalitie worden geplaatst. Rousseau zal zijn militanten moeten masseren.
Geen sleet op merk-De Wever
En dan is er de N-VA. Bart De Wever zal de partij ook naar de verkiezingen van 2024 leiden. Vraag is eigenlijk of er ooit een andere voorzitter komt. Ook de burgemeester van Antwerpen heeft intern werk. Na het vertrek van Lorin Parys en Valerie Van Peel als vicevoorzitters worden in de klassieke media allerlei analyses gemaakt over een mogelijke malaise binnen de partij. Wie geen toegang heeft tot de partijtop doet weinig meer dan gissen en de analyses die in veel kranten te lezen staan, doen wat denken aan die van de westerse ‘kremlinologen’ ten tijde van de Sovjet-Unie. Men wist niet echt wat er aan de gang was in Moskou en dus worden de vele politieke analyses nattevingerwerk. Zo ook met de N-VA-kenners, terwijl de situatie relatief eenvoudig is.
Velen in de partij hebben hun carrière en post als verkozene te danken aan het politiek talent van Bart De Wever die verschillende verkiezingen won. Waarom een merk in vraag stellen als er geen sleet op is? Van zodra er zich een probleem voordoet voor de partij door bijvoorbeeld ongelukkige standpunten in de media van een minister, komt De Wever op VTM of VRT de zaak ontmijnen.
Wel is het zo dat er bij de N-VA ergernis kan ontstaan door de manier waarop de oude ‘inner circle’ van de partij (De Wever voorop met politiek directeur Piet De Zaeger) de zaken blijft beheren. Namelijk door amper of geen nieuwkomers tot die ‘inner circle’ toe te laten en door zich extreem loyaal op te stellen ten opzichte van ministers die zwak presteren, zoals Vlaams minister-president Jan Jambon.
Foto’s (c) Gazet van Hove .