door Arthur van Amerongen in ’t Pallieterke .
In het kader van mijn nieuwe boek ‘Safari Eurabia’ was ik dit jaar voor het eerst in lange tijd weer in Brussel. De stad is er niet op verbeterd sinds ik ‘Brussel Eurabia’ schreef. Integendeel, de inktvlek van de islam die al het hele centrum zwart maakte, spreidt zich nu gestadig uit buiten de driehoek van de stations Noord, Centraal en Zuid. Steeds meer wijken worden opgeslokt en geshariaïseerd door de baardmannen. Over hen hoef je je geen illusies te maken : it is what it is.
Maar hun handlangers – de apologeten van de islam, de moslimknuffelaars, de roomblanke faciliteurs van het islamofascisme en andere handlangers van de Vijfde Colonne – zijn het grote gevaar, tot ze bukken voor de beul met het kromzwaard en zich fluisterend verontschuldigen voor het bezoedelen van zijn propere hakblok. Ach, de ouwe Pierre Victurnien Vergniaud zei het al : “La Révolution est comme Saturne : elle dévore ses propres enfants.”
De moslimknuffelaars noemen de migranten uit Noord-Afrika, de Levant, Pakistan, Afghanistan en wat dies meer een verrijking voor de Europese cultuur en juist de islamcriticus (en sowieso de blanke man) bedreigt volgens hen de saamhorigheid van België én Nederland.
Eigen dynamiek moslimpopulaties
Mijn reis naar de Balkan, het slotakkoord van Safari Eurabia, werkte niet geheel louterend en therapeutisch. Enerzijds was ik blij met de ongekende vrolijkheid en lichtvoetigheid van Albanië en Kosovo, en het net als heel vroeger weer het bruisende Sarajevo. Anderzijds kwamen de nare herinneringen aan de Joegoslavische oorlog en mijn rampreis naar Afghanistan weer uit mijn onderbewustzijn naar boven borrelen.
Ik was ook dwaas geworden van het leven uit een koffer en het als een handelsreiziger voortdurend onderweg zijn, van hotel naar hotel. Ik bezocht in negen maanden elf landen, met het observeren van islamitische gemeenschappen als belangrijkste doel.
Ieder land heeft een volkomen eigen dynamiek qua moslimpopulaties. De no-gozones vielen in de praktijk reuze mee. Die waren vooral heel deprimerend en daar ga je niet voor je lol heen, tenzij je zin hebt in kebab, hoemoes, curry of couscous.
Molenbeek
De aanleiding voor dit boek was Brussel Eurabia en dan vooral Molenbeek. En Molenbeek is dus alleen maar erger geworden sinds ik Brussel verruilde voor Zuid-Amerika. Een troosteloos hellegat en een minikalifaat waar de Belgische overheid nauwelijks nog invloed heeft. Als er meer van dergelijke getto’s komen in Europa, zie ik het somber in.
Foto’s (c) Gazet van Hove.