door Julien Borremans in ’t Pallieterke .
De dag na de rellen met Marokkaanse jongeren in Brussel werd ik in een klas aangesproken door een leerlinge met Marokkaanse wortels met de vraag of ik gisteren ook de beelden had gezien. Nog voor ik kon reageren, liet ze duidelijk haar ongenoegen blijken : “Het is krapuul, mijnheer, moesten ze dat in Marokko doen, ze vliegen voor maanden de gevangenis in. Waarom kan dit hier niet ?” Een duidelijk statement.
Het beeld ophangen alsof de verwoestende rellen het werk zijn van enkele honderden geïsoleerde Marokkaanse jongeren, terwijl de allochtone gemeenschap zich stilaan aan het verlichtingsdenken overgeeft, staat haaks op de realiteit. Er zijn meerdere ontwikkelingen in de allochtone gemeenschap die ons zorgen baren. Vooreerst is er de escalatie van geweld in de Brusselse straten. Uit de criminaliteitsstatistieken van de federale politie blijkt dat er vorig jaar 181 geregistreerde steekpartijen in Brussel waren, wat een stijging van 28 procent met het jaar daarvoor betekent. Daarmee neemt dat gewest een kwart van de steekpartijen in ons land voor zijn rekening. Vorige week deden er zich drie steekpartijen in Anderlecht, Molenbeek en Sint-Gillis voor. Daarbij kwamen twee mensen om het leven en raakten twee andere slachtoffers gewond.
Antisteekwapenvesten
Het is duidelijk dat het geweld in Brussel escaleert tegen een achtergrond van drugs- en mensenhandel en zwaar banditisme. VRT-journalist Stef Meerbergen – toch wel een onverdachte bron – liet een aantal weken in Bruzz.be verstaan dat Brussel niet alleen een vuile stad is, maar dat het drugsprobleem ernstige proporties begint aan te nemen en dat er ook een illegale wapenhandel is.
Punt is dat deze illegale handel steeds openlijker, zonder schroom, wordt gevoerd. “Zelden is de politie in de buurt”, stelt de VRT-journalist vast. “Daardoor ontstaat bij vele bewoners het gevoel dat de overheid sommige wijken vergeten is, of op zijn minst minder controleert.” “In heel wat wijken kan de veiligheid niet meer gegarandeerd worden”, stellen ook de politievakbond en andere hulpverleners zoals ambulanciers. “Vele hulpverleners moeten permanent antisteekwapenvesten dragen, maar nog kan hun veiligheid niet worden gegarandeerd”, ventileert Brussels Parlementslid Mathias Vanden Borre (N-VA).
De politie trekt zich niet alleen steeds meer terug, maar blijft ook in vele gevallen op de achtergrond om ‘provocaties’ en ‘incidenten’ te vermijden, of om andermaal niet van racisme te worden beschuldigd. De tolerantiedrempel van de politie ten overstaan van het dagelijkse uitdagende gedrag van jonge allochtonen is naar een alarmerend niveau gezakt. Tijdens de coronacrisis droeg zowat 80 procent van de jongeren op het openbaar vervoer geen mondmasker. De politie hield zich afzijdig.
In een Brusselse school werd de laptop van een leerkracht door jongeren – die zich een toegang tot de klas wisten te forceren – tussen twee klasmomenten door gestolen. De dader was gekend. De klacht werd zonder gevolg geseponeerd. Pas toen dezelfde leerlingen in dezelfde school ’s nachts inbraken, werden ze op basis van de beelden aan de deur gezet, maar ook hier weer trad het gerecht niet in werking.
Racisme en discriminatie
Zelfs Vlaams minister van Gelijke Kansen en Inburgering Bart Somers krijgt er stilaan genoeg van. “Waarom zouden ze het niet doen ?”, vroeg hij zich over de rellen af. “Ze worden daar toch niet gestraft.” Uit onderzoek blijkt dat heel wat Brusselaars zelf zorgen voor hun veiligheid door zelf een wapen mee te nemen.
Intussen kijkt de Brusselse bestuurlijke klasse de ander kant uit. Volgens minister-president Rudi Vervoort (PS) dalen de criminaliteitscijfers jaar na jaar, maar de realiteit spreekt dat flagrant tegen. Zeker aan Franstalige kant kan er niet over allochtonen worden gesproken zonder dat de containerbegrippen racisme en discriminatie vallen. Het is nog steeds onbespreekbaar dat allochtone jongeren oververtegenwoordigd zijn in de criminaliteitsstatistieken en de gevangenissen, dat wijken segregeren en dat het integrisme in Brussel toeneemt. “Bij elke gewelddadige ontsporing waarbij jongeren van Marokkaanse afkomst betrokken waren, keken politici de andere kant op. Bussen van De Lijn die bekogeld werden, hulpdiensten die na een valse oproep in een hinderlaag gelokt werden, waardoor brandweerlui niet meer uitrukken zonder politiebescherming, een ambulance die leeggeroofd werd : het wordt als een fait divers onder de mat geveegd”, getuigt Luckas Vander Taelen. Voeg daarbij nog het beeld van de media waar geen kans onbenut wordt gelaten om de Vlaamse identiteit belachelijk te maken, terwijl de Turkse en Marokkaanse cultuur als een meerwaarde voor onze eigen cultuur wordt gezien. De strijd voor eigen symboliek – zoals de hoofddoek – wordt ervaren als een soort van bevrijdingsoorlog tegen de dominante, koloniserende cultuur. De islam wordt daarbij als brandversneller gebruikt. In Brussel zal dus heel wat meer moeten gebeuren dan straathoekwerkers aan te stellen om wat brandjes te blussen.
foto’s (c) Gazet van Hove.