door Julien Borremans in ’t Pallieterke .

“De Belgische staat wordt vanouds bestuurd door een oligarchie van belangengroepen”, schreef Mark Grammens meer dan dertig jaar geleden al. Afgelopen weekend gaf Paul Magnette (PS) daar andermaal blijk van. Hij floot openlijk Alexander De Croo terug. De premier waagde het om bij de reeds ‘afgeklopte’ akkoorden over de pensioenen een aantal kanttekeningen te plaatsen. Zolang de Vlaamse partijen de belangen van de Waalse partijen blijven behartigen, zal België blijven bestaan.

Paul Magnette gaf deze week in de grootste krant van Vlaanderen Alexander De Croo een schot voor de boeg : “Ik ben zeer boos op Alexander De Croo. Wij steunen hem door erg correct te zijn in de heisa van de WhatsAppberichten. En wat doet hij ? Zonder overleg legt hij een pensioenplan op tafel waarin hij afgeklopte akkoorden terugdraait. Hallucinant.” Daarmee geeft Magnette nog maar eens aan dat België een vehikel is dat enkel dient om zijn belangen te behartigen. In ‘De afspraak op vrijdag’ gaf hij al te kennen dat de dramatische toestand van de begroting geen prioriteit voor hem is.

Chantage

Met de adem in de nek van de PTB kiest Magnette voor de vlucht vooruit. De PS wordt andermaal achtervolgd door een reeks schandalen terwijl Wallonië op de rand van het faillissement staat. Vorige week haalde de PS-voorzitter nog keihard uit naar staatssecretaris voor Asiel en Migratie Nicole de Moor. Verschillende asielzoekers hadden de nacht op straat moeten doorbrengen. “Christelijk humanisme betekent toch niet dat je mensen op straat laat sterven? Laten we ophouden bang te zijn voor extreemrechts”, sneerde Paul Magnette. Hij pleit onomwonden voor regularisatie.

Catherine Moureaux (PS) – burgemeester van Sint-Jans-Molenbeek – had een centrum met 600 plaatsen voor Oekraïense vluchtelingen van Fedasil, maar weigerde het om te vormen tot een centrum voor andere asielzoekers. “De federale regering behandelt mijn gemeente slecht”, liet ze op de RTBF verstaan. Of hoe Moureaux de waarheid verdraait om de Vlaamse Vivaldi-partijen te chanteren.

Tegen maart 2023 wil premier De Croo een allesomvattend akkoord over de fiscale hervorming, de pensioenen, de btw-verlaging en de accijnzen, de sociale energietarieven én de begroting. De Croo kan maar beter haast maken, want tegen 13 januari verwacht de Europese Commissie al een antwoord over de pensioenen. Zo niet verliest België een schijf van 900 miljoen euro. Maar dat zal de Waalse socialisten worst wezen. De peperdure verworvenheden blijven overeind, ook al dreigen de federale financiën op de klippen te belanden.

Existentiële crisis

Ook het IMF liet duidelijk verstaan dat België werk moet maken van een stevige sanering van de overheidsfinanciën. Voor 2023 moet het tekort met 0,8 procent van het bbp, of 4,6 miljard euro, worden teruggedrongen. Deze inspanning zal de komende jaren worden volgehouden. Concreet betekent dit dat er zeker in de peperdure sociale zekerheid zal moeten worden gesnoeid. Bart Van Craeynest – hoofdeconoom van Voka – berekende dat er een budgettaire inspanning van maar liefst 50 miljard euro nodig is om de overheidsfinanciën op de rails te krijgen en om de vergrijzingskost op te vangen.

Maar voor Pierre Wunsch – de gouverneur van de Nationale Bank – is dat nog niet eens het grootste probleem. Door de snelle ontsporing van de loonkloof met de andere landen dreigen onze bedrijven het gelag te betalen. De verslechtering van de competitiviteit kan leiden tot “hoge werkloosheid, de-industrialisering en te weinig investeringen”. “Dit kan ons veel meer pijn doen dan de begroting.”

Mark Grammens besefte meer dan dertig jaar geleden al dat het veranderen van de machtsverhoudingen in dit land een existentiële voorwaarde is. Voor Grammens was dit de belangrijkste doelstelling “om Vlaanderen te redden van de financiële en maatschappelijke ondergang waarin het door België wordt meegesleurd”. Vlaanderen wordt geplunderd door een oligarchie van belangengroepen. We moeten ons zo snel mogelijk van koninkrijk België losmaken.

Foto’s (c) Gazet van Hove.