door Redactie Politiek in ’t Pallieterke .
De jongerenafdeling van Groen die de partijtop de wacht aanzegt. Een gevecht in regel bij de Brusselse afdeling van Open Vld. Ex-partijvoorzitter Marc Van Peel die cd&v de rug toekeert. Sommige politieke partijen hebben het niet gemakkelijk dezer dagen. De interne spanningen zijn niet existentieel, maar wijzen wel op een toenemende zenuwachtigheid in de aanloop naar de verkiezingen van volgend jaar.
Laten we beginnen bij de jongerenafdeling van Groen. Blijkbaar is men daar wat opgewonden door de slechte resultaten van de peilingen van vorige week. Maar vooral is er intern ergernis over het gebrek aan zichtbaarheid van de partij in de federale Vivaldi-coalitie. Het beeld overheerst dat de Vlaamse groenen niet kunnen wegen op het beleid, ook al is de huidige paars-groene+-coalitie de enige constellatie waarin de partij echt kan functioneren en zou moeten scoren. Het zijn echter de socialisten die de regering domineren. Onder andere de tweestrijd aan Franstalige kant tussen Georges-Louis Bouchez (MR) en Paul Magnette (PS) zet de andere partijen in de schaduw. De flipflops rond kernenergie deden de rest.
Jonge (Gr)oenen
Dat leidde tot een gefrustreerde reactie van Jong Groen. De jongerenafdeling van de partij is van mening dat de partijtop en het parlement de maatschappij niet genoeg weerspiegelen. “Een deel van de groep witte mensen, vaak ook te oud, die daar nu zit maakt foute inschattingen”, luidde het. Een uitspraak die op heel wat kritiek botst, ook binnen de eigen rangen. Een aantal parlementsleden reageerde met de boodschap dat ze niet gediend waren met de kritiek. Het is eigenlijk grappig om volgen. De groene partijen die steevast op de barricaden staan om de woke-ideologie te propageren, vallen met deze wapens nu de partijtop aan. Het is een ecologistische versie van de revolutie die haar eigen kinderen opeet.
Het interne conflict – als we daar al over mogen spreken – sleepte niet lang aan. Na een paar dagen trok de jongerenafdeling haar staart in en bood ze haar excuses aan voor de uitspraak. “We zijn allemaal vrijwilligers en maken soms al eens fouten, want Jong Groen is een leerschool. (…) We beseffen dat we onze woorden beter hadden moeten kiezen.”
“Na een paar dagen excuseerde Jong Groen zich”
Zaak gesloten dus. Maar het toont wel aan dat de zenuwen binnen de partij gespannen blijven. Het is gewoon zo dat een aantal jongeren met de nodige ambitie beseft dat ze volgend jaar naast een zetel in een van de parlementen zullen grijpen als Groen effectief zwak scoort. De partijtop is in deze trouwens nog niet buiten schot.
De militanten hebben in die partij meer dan eens de neiging om op een of andere manier wraak te nemen wanneer men niet akkoord gaat met de gang van zaken. Zo was het de basis die na de vorige verkiezingen van 2019 en bij de regeringsvorming Kristof Calvo slachtofferde. Men was niet tevreden het resultaat in de stembus en over het regeerakkoord. Calvo greep naast een ministerpost.
De buikspreekpop Van Peel
Over naar cd&v. Daar lijken er minder spanningen te zijn. Men zou voorzitter Sammy Mahdi toch een kans willen geven en de harde houding in het stikstofdossier moet de partij winst opleveren. Maar niet iedereen is tevreden. Ex-voorzitter en voormalig Antwerps havenschepen Marc Van Peel verlaat de partij. Nu zou je kunnen zeggen: wat is hier de relevantie van? De man is 73 jaar en heeft zijn loopbaan achter de rug. Bovendien was in Antwerpse kringen al langer te horen dat hij zijn partijkaart had teruggestuurd.
Er zit echter meer achter. Van Peel is wellicht een soort van buikspreekpop van iemand anders die het echte woord neemt. En dat is dan de stedelijke groep cd&v’ers die met lede ogen moeten aanzien hoe de christendemocraten zich hebben omgetoverd tot een plattelandspartij. Zij wegen electoraal weliswaar steeds minder, maar weten dat de nieuwe focus van Sammy Mahdi en co als resultaat dreigt te hebben dat ze in het najaar van 2024 in veel stedelijke coalities uit de boot vallen. Daar tekenen zich meer dan eens paarse coalities aangevuld met N-VA af.
Nu heeft Van Peel inhoudelijk wel een punt dat cd&v in het verdedigen van de belangen van de landbouwers een soms irrationele aanval op de Vlaamse industrie heeft ingezet. Hij verwees daarbij naar de kritiek op de massa-investering van Ineos in de Antwerpse haven. “Terwijl ikzelf de belangen van de Antwerpse haven heb verdedigd”, zegt hij. Dat klopt, maar Van Peel nu zien als de grote rechtse verdediger van de ondernemingsbelangen? De Antwerpenaar komt uit de christelijke arbeidersbeweging en maakte zich in 1995 hopeloos belachelijk toen hij met een aantal collega’s-parlementsleden per boot naar de Stille Oceaan trok om daar te protesteren tegen Franse kernproeven.
Brusselse krabbenmand
Over zich belachelijk maken… Dat geldt zeker ook voor die andere partij waar interne spanningen opduiken, namelijk de Open Vld. Of beter gezegd : de Brusselse afdeling van Open Vld. Die afdeling is al enige tijd een echte krabbenmand. Intern is er een pijnlijke machtsstrijd aan de gang. Enerzijds is er de clan rond Brussels minister Sven Gatz, ooit een VU’er en nu een ideologisch leeghoofd geworden, aan de andere kant de oude garde met getrouwen van Freddy Neyts en woelwater Els Ampe. De interne oorlog escaleerde dermate dat er bij lokale voorzittersverkiezingen gewag werd gemaakt van nepleden die stemden en andere kuiperijen.
“De stedelijke groep cd&v’ers moet die met lede ogen aanzien hoe de christendemocraten zich hebben omgetoverd tot een plattelandspartij”
Aan het einde van de rit werd de knoop doorgehakt via door de partijtop gepatroneerde interne verkiezingen die moest uitmaken wie de echte baas van de afdeling zou worden. En het werd Frédéric De Gucht, zoon van Karel en broer van Jean-Jacques. De connectie-Gatz had met goedkeuring van de partijtop de macht genomen. Wellicht mag Els Ampe beschikken. Zijn er de voorbije jaren partijen geweest waar er meer mandatarissen naar de uitgang werden begeleid dan de Open Vld?
Het verhaal van de oorlog in de Brusselse afdeling heeft louter electorale bedoelingen. Wie daar de macht grijpt, weet dat hij door de gegarandeerde vertegenwoordiging van de Vlamingen in de Brusselse regering kan rekenen op een ministerpost. Daar zijn zelfs maar een paar voorkeurstemmen voor nodig. De emolumenten als Vlaming in de Brusselse regering zijn dan ook welkom voor sommigen. Misschien niet voor Frédéric De Gucht zelf. Ooit uitbater van een VUB-café in Etterbeek en nu succesvol ondernemer in Wallonië, heeft hij de centen niet nodig. Anders dan zijn broer Jean-Jacques in het Vlaams Parlement.
foto’s (c) Gazet van Hove.