door Pieter Van Berkel in ’t Pallieterke .
“It’s the economy, stupid.” Het was een van de speerpunten van de verkiezingscampagne waarmee Bill Clinton in 1992 toenmalig president George Bush versloeg. De zittende Republikeinse president wou vooral munt slaan uit zijn buitenlandse verwezenlijkingen, zoals het einde van de Koude Oorlog en de succesvolle Golfoorlog. Clinton en zijn campagneleider James Carville oordeelden – met succes – dat Amerikanen eerder wakker lagen van andere zaken, zoals de economie.
Misschien had de jeugdige cd&v-minister Benjamin Dalle de campagneslagzin van de toen even jeugdige Bill Clinton in het achterhoofd, toen hij vorige week op Terzake opmerkte dat er “belangrijkere thema’s dan woke zijn in Vlaanderen”. Aan de overkant van de tafel zat Bart De Wever, wiens N-VA samen met Vlaams Belang fel van leer trok tegen de aanstelling van de antiblanke schrijfster Dalilla Hermans als trajectcoördinator ‘Brugge culturele hoofdstad 2030’. “Als je over zwarten zegt wat zij over blanken zegt, moet je naar de rechtbank”, aldus De Wever.
Uiteraard heeft Dalle een punt als hij zegt dat er ‘belangrijkere’ thema’s dan woke zijn, al is ‘acutere’ wellicht een beter woord. Maar de uitspraak is vooral een dooddoener, een afleiding, want belangrijkere thema’s maken woke nog niet onbelangrijk, geen strijd die niet gevoerd hoeft te worden. Evenmin leidt de strijd tegen woke af van andere zaken.
De Vlaming ligt wél wakker van woke
Denken dat de ‘gemiddelde Vlaming’ – de bevolkingsgroep waar cd&v onder Sammy Mahdi toch op lijkt te mikken – niet wakker ligt van woke, is bovendien een vergissing. Teken een denkbeeldige grafiek en je ziet de gekheid en de veelvuldigheid van de woke-voorstellen exponentieel stijgen.
De ‘gemiddelde Vlaming’ wil nu eenmaal niet dat zijn kinderen opgroeien in een maatschappij die draait op zelfhaat, een ongezonde slachtoffercultus en een afkeer van de wetenschap, een maatschappij in permanente culturele revolutie en zelfvernietiging, waar het vrije woord aan banden wordt gelegd en waar de ene vorm van racisme geprezen wordt en de andere gecriminaliseerd.
Cancelen
De Vlaamse minister voor Brussel en Jeugd beweert dat cancelcultuur evenzeer van antiwoke komt. De casus-Dalilla Hermans zou daarvan een voorbeeld zijn. Hij vergeet daarbij dat antiwoke figuren veelal in een private of academische context gecanceld worden, terwijl de gemeenschap als gulle mecenas van Hermans optreedt. De twee dingen zijn niet hetzelfde.
Zijn er trouwens geen belangrijkere thema’s waar het Brugse stadsbestuur zich mee kan bezighouden dan het aanstellen van een ‘trajectcoördinator culturele hoofdstad 2030’ ?
foto’s (c) Gazet van Hove.