door Filip Van Laenen in ’t Pallieterke .
De communisten van de PVDA wasten verleden week ostentatief en zeer nadrukkelijk hun handen in onschuld naar aanleiding van de pensioenbonussen van onze volksvertegenwoordigers. Eén zaak is dat ze vaak nog geen verkozenen hadden toen een aantal regelingen rond het loon en de pensioenen in de parlementen vastgelegd werden. Maar bovendien is het ook algemeen gekend dat hun parlementsleden zeer veel van hun loon afstaan aan de partij. Ze kunnen er daarom moeilijk van verdacht worden dat ze, indien ze toch de kans zouden gehad hebben, zomaar meegedaan zouden hebben aan eender welke vorm van ‘graaien’.
Op het eerste gezicht is hun aanklacht tegenover de politici van alle andere partijen, het Vlaams Belang incluis, rechtlijnig. Als ze al zouden meestappen in een extraatje op het pensioen of een verhoging van de lonen van de parlementsleden, dan zou dat extra geld wat hen betreft toch volledig wegvloeien naar de partijkas van de PVDA. De partij kon dan ook helemaal voluit gaan in de media. Maar heeft ze daarom ook gelijk ?
Graaiers in Cuba en Noord-Korea
Om te beginnen kan je er toch niet omheen dat de kritiek van de PVDA op de Vlaamse en Belgische politici in scherp contrast staat tot de oorverdovende stilte bij die partij wanneer het over de leiders van een aantal volksrepublieken elders in de wereld gaat. Zo denken we bijvoorbeeld niet dat ‘Geweldige Leider’ en ‘Briljante Kameraad’ Kim Jong-un zijn loon netjes afgesteld heeft op dat van de gemiddelde arbeider in Noord-Korea, om maar één voorbeeld te noemen.
Er valt eigenlijk geen enkele communistische staat voor de geest te halen waarvan de leiders niet in een enorme luxe baden of baadden, terwijl hun bevolking amper weet of wist te overleven in een ware economische puinhoop. Het maakt zelfs niet uit of de pensioenbonussen van onze politici terecht zijn of niet, op het partijbureau van de Partido Comunista de Cuba zouden ze waarschijnlijk alleen maar eens hartelijk lachen over zoveel gepruts in de marge als ze de bedragen zouden horen. Alleen lees je daar dus nooit eens iets over in de boekjes van Raoul Hedebouw en co.
PVDA blijft bijzonder wazig doen over de manier waarop ze haar partijkas spijst
Partijkas van de PVDA
We kunnen ons bovendien niet van de indruk ontdoen dat de PVDA met de hetze van verleden week haar gram wou halen voor de berichten van een tijdje geleden over haar partijkas. Niet alleen haar volksvertegenwoordigers staan een behoorlijk deel van hun loon af aan de partij, ook de militanten worden zwaar onder druk gezet om stevig bij te dragen. Daarbij werd trouwens al meermaals geopperd dat een en ander misschien niet helemaal zou stroken met de wet op de partijfinanciering, maar voorlopig zonder verder gevolg. Blijkbaar durft niemand het aan om de praktijken van de PVDA eens duidelijk tegen het licht te houden. Ook de partij zelf, er anders steeds als de kippen bij om bij anderen volledige transparantie te eisen, blijft bijzonder wazig doen over de manier waarop ze haar partijkas spijst.
Scherpslijpers in het parlement
Toch kunnen we enige appreciatie opbrengen voor de manier waarop de PVDA-parlementsleden en -militanten een groot deel van hun loon afstaan om uiteindelijk niet veel meer over te houden dan een eenvoudig arbeidersloon. Een gebrek aan rechtlijnigheid kan je hen alvast niet verwijten. Maar dat heeft meteen ook het voordeel dat hun parlementsleden met hun afdrachten niet eens gevraagd wordt iets uitzonderlijks te doen dat niet van toepassing zou zijn op andere leden van de partij. Of ze nu in het parlement zitten, in een fabriek gaan werken of ergens een lucratief baantje vinden, netto maakt het voor hen geen verschil uit.
Vraag is echter hoe lang dit strikte regime vol te houden valt. Naarmate de partij groter wordt, meer verkozenen telt en misschien hier of daar ook aan de macht komt, zal de verleiding groter worden om toch al eens een zitpenning of een bonus voor zichzelf te houden. Het is niet zeker dat alle PTB/PVDA-kandidaten die volgend jaar verkozen zullen raken even strikt in de leer zullen zijn als de huidige mandatarissen.
In het parlement voor een arbeidersloontje ?
En dan is er dus ook de vraag ten gronde: stel dat je de praktijken van de PVDA zou veralgemenen, wat zouden daar dan de gevolgen van zijn? Ben je een middenklasser met een hypotheek op je huis en een paar opgroeiende kinderen, dan moet je goed gek zijn om je op een lijst verkiesbaar te laten stellen, want daar scheur je dan vijf jaar lang ernstig je broek aan. Dat is meteen ook het gevaar als de zuivering waar de PVDA vandaag om roept te ver doorslaat.
Eventuele misbruiken of gevallen van zelfbediening gaan we zeker niet goedpraten. Toch zijn we bijzonder sceptisch tegen het hypocriete populisme van de PVDA rond de pensioenen en de lonen van de parlementsleden. Wij zitten immers echt niet te wachten op een parlement waar er alleen nog plaats is voor rijkelui die hun schaapjes helemaal op het droge hebben. Of erger nog, waar parlementsleden afhankelijk zijn van schnabbels of financiële steun van hun partij, want dan zijn we helemaal ver van huis.
foto’s (c) Gazet van Hove.