door Julien Borremans in ’t Pallieterke .
Fedasil werd dit jaar al 740 keer door een rechtbank veroordeeld omdat het door gebrek aan opvangplaatsen asielzoekers weigert. Intussen zijn er sinds januari vorig jaar 5.000 plaatsen bijgekomen. De Europese klimaatdoelstellingen vormen minstens een even grote uitdaging. De effecten zijn zo abrupt dat een ontsporing van de schuld en een algehele verarming van de middenklasse dreigen. De ontevredenheid over het gevoerde beleid is groter dan ooit, vooral omdat het van kwaad naar erger gaat.
Fedasil werd dit jaar al 740 keer door een rechtbank veroordeeld omdat het opvangplaatsen aan asielzoekers weigert. Sinds januari 2022 zijn er 5.000 plaatsen bijgekomen, maar dat volstaat niet. Daarom worden alleenstaande mannen geweigerd. Verschillende organisaties die deel uitmaken van het opengrenzenfront, helpen de asielzoekers om hun basisrechten via de rechtbank af te dwingen. In kortgeding kunnen ze die opvangplaats wel verkrijgen. Sinds begin dit jaar kregen reeds 740 asielzoekers gelijk. Ook de Brusselse arbeidsrechtbank ziet het aantal klachten spectaculair stijgen. Asielzoekers die hier aankomen, hebben een heel grote kans dat ze sowieso kunnen blijven.
“Het ontgroeien van de economie kan de Franse belastingbetaler zowat dertig miljard euro per jaar kosten”
Alleen maar verliezers
De integratiebalans van die kolkende instroom ziet er veel minder positief uit dan door de politici wordt voorgesteld. Ruud Koopmans berekende dat eind 2020 bijna twee derde van alle mensen uit de acht belangrijkste herkomstlanden van de instroom aan asielzoekers afhankelijk is van een uitkering. Slechts 30 procent beschikt over een voltijdse job. Ondanks de vele ondersteunende maatregelen blijft een significant deel van de allochtone bevolking langdurig werkloos.
De cijfers zijn een stuk slechter dan verwacht. Jarenlang heeft men de bevolking voorgehouden dat de instroom van nieuwkomers en asielzoekers nodig is om onze sociale zekerheid betaalbaar te houden. Het opnemen van vluchtelingen zou op lange termijn alleen maar winnaars opleveren. Maar het tegendeel is eerder waar. Het zal nog vele jaren duren vooraleer de economische schade zal weggewerkt zijn.
Bovendien zet de aanpak van de overheid terecht kwaad bloed bij de bevolking. Onlangs raakte bekend dat de stad Mechelen sociale woningen ter beschikking zal stellen aan asielzoekers. Het initiatief gaat uit van het OCMW en wordt door de federale overheid gefinancierd. Intussen wachten ruim 180.000 mensen op een sociale woning. Minister van Wonen Matthias Diependaele (N-VA) laat de zaak onderzoeken.
Migratie wordt een belangrijk verkiezingsthema, maar ook integratie. Uit De Stemming van de VRT en De Standaard bleek vorig jaar dat 75 procent van de respondenten vindt dat niet-westerse migranten onze cultuur en gewoonten moeten overnemen. Zelfs 57 procent van de kiezers van Groen is voorstander van assimilerende maatregelen.
“Zelfs 57 procent van de kiezers van Groen is voorstander van assimilerende maatregelen voor niet-westerse migranten”
“Hallucinant en wereldvreemd”
Intussen stellen steeds meer beleids- en opiniemakers zich vragen bij de economische transitie die de Europese klimaatdoelstellingen met zich mee zouden brengen. In navolging van de Franse president gaat ook premier De Croo plots heel hard op de rem staan. Aanleiding vormt een studie in Frankrijk waaruit blijkt dat het een illusie is te beweren dat ‘degrowth’ vrijwel pijnloos kan verlopen. Uit een forse studie blijkt dat het ontgroeien van de economie de Franse belastingbetaler zowat dertig miljard euro per jaar kan kosten. De middenklasse zal de factuur mogen betalen, wat tot toenemende verpaupering zal leiden.
De Europese klimaatdoelstellingen sluiten bij die trend aan en willen tegen 2030 de CO2-uitstoot met 40 procent terugschroeven. De klimaatneutraliteit moet tegen 2050 een feit zijn. Als Europa die transitie abrupt wil doorvoeren, dan vernietigt het niet enkel zijn concurrentiepositie ten overstaan van de VS en China. De schulden zullen verder ontsporen en er dreigt een budgettaire depressie van formaat. De factuur van de hardwerkende burger zou zo wel eens fors kunnen oplopen, met sociale onrust tot gevolg. Bovendien kan die aanpak ervoor zorgen dat het draagvlak voor een klimaatvriendelijkere economie bij de bevolking volledig wordt weggeslagen.
Een mooi voorbeeld daarvan hebben we vorige week in Oost-Vlaanderen gezien. Huizen en bedrijven moeten wijken voor natuurcompensaties. Volgens de burgemeesters van de Vlaamse Ardennen zouden tegen 2050 15.000 huizen en bedrijven moeten wijken voor meer natuur. Voor een dorp zoals Maarkedal zou dat betekenen dat van de 2.400 huizen er tegen 2050 1.381 zouden moeten verdwijnen. Burgemeester Joris Nachtergaele (N-VA) omschreef dat project als “hallucinant, wereldvreemd en totaal losgezongen van de realiteit”. Het plan werd na één dag door de deputatie van de provincie Oost-Vlaanderen reeds teruggetrokken. De Europese Commissie waarschuwde onlangs dat de Belgische economie in de gevarenzone zit. De tekorten blijven hoog en België zit bij de slechtst presterende EU-landen. De nieuwe EU-begrotingsregels zouden wel eens diep in het vlees kunnen snijden. Elio Di Rupo liet in La Libre duidelijk verstaan dat daarmee de groene transitie, de energiezekerheid en de sociale cohesie op de helling zouden komen te staan. De asielcrisis, de ongecontroleerde instroom van migranten en de economische gevolgen van Europese klimaatdoelstellingen zouden voor een ongeziene crisis kunnen zorgen.
Foto’s (c) Gazet van Hove.