door Redactie Politiek in ’t Pallieterke .
In Vlaanderen beseft men het te weinig, maar bij een aantal figuren van de Franstalige linkerzijde beschouwt men een coalitie met de communisten van de PVDA/PTB niet langer als ondenkbaar. Indien in Brussel of Wallonië de Rubicon wordt overgestoken, zal dat ook gevolgen hebben voor een mogelijke N-VA-Vlaams Belang-alliantie in Vlaanderen.
Het thema duikt af en toe op in een interview met Thierry Bodson, voorzitter van de socialistische vakbond ABVV. Of met Jean-Pascal Labille, oud-PS-minister en nu nummer één van de Franstalige socialistische mutualiteiten. Het thema is een mogelijke Brusselse en/of Waalse regering met de neocommunisten van de PVDA/PTB aan het roer. Het is bekend dat aan de Franstalige linkerzijde geen sprake is van een soort van cordon sanitaire met extreemlinks, terwijl radicaal-rechts zelfs niet rechtstreeks in de Waalse media kan komen.
Aversie voor Bouchez
Het debat over het opnemen van bestuursverantwoordelijkheid door de partij van Raoul Hedebouw wordt bezuiden de taalgrens steeds levendiger. De redenen daarvoor zijn meervoudig. Volgens de laatste peilingen zullen de PS en de Franstalige liberalen van de MR een comfortabele meerderheid hebben in het Waals Parlement. Een regionale regering vormen in Wallonië zou dan ook een fluitje van een cent zijn. Alleen is de aversie voor partijvoorzitter Georges-Louis Bouchez zo groot dat men geen zaken meer wil doen met hem. Het was veelzeggend dat PS-voorzitter Paul Magnette vorige zondag in De Zevende Dag geen enkel probleem had om te verklaren dat hij “Bart De Wever minder onbetrouwbaar vindt dan Georges-Louis Bouchez”.
Geen MR in de Waalse regering betekent automatisch dat men naar de radicale linkerflank moet kijken. De druk uit syndicale hoek en vanuit de socialistische zuil op de PS is groot. Daar spreekt men dus onomwonden van een PS-PVDA/PTB-Ecolo-coalitie. Zeker in Wallonië. Desnoods ook in Brussel, al zou dat mathematisch iets moeilijker liggen en zou men de Vlaamse partijen over de streep moeten trekken. Dat laatste lijkt weinig realistisch.
Maoïstische wortels
In 2019 werden er in Namen nog pro forma gesprekken gevoerd met Raoul Hedebouw en co, maar dat stelde weinig voor. In die periode dacht men bij de PS nog dat de neocommunistische golf wel zou overwaaien. Bovendien was er toen bij de Parti Socialiste een groot wantrouwen tegenover de communisten. Gezien de maoïstische wortels van AMADA, dat aanvankelijk vooral succes had in Vlaamse intellectuele kringen, was dat een beweging die in het rode, volkse Wallonië misschien onvoldoende wortel zou kunnen schieten.
Magnette zei dat hij Bart De Wever minder onbetrouwbaar vindt dan Georges-Louis Bouchez
Parti communiste français
Daar zijn Magnette en co nu op aan het terugkomen. En binnen de PS bewandelt men de piste dat de neocommunisten zich met een regionale bestuursverantwoordelijkheid kapot kunnen regeren. Bovendien zou de schade die de Hedebouws en co aanrichten beperkt zijn. Belangrijke sociaaleconomische hefbomen waar de PVDA/PTB zich op profileert (rijkentaks, hogere loonkosten,…) zijn federaal. En wat hun internationale standpunten betreft, zoals de sympathie voor China en Rusland, is dat regionaal geen thema. Kortom, de communisten aan het roer hoeft geen drama te zijn, zoals bijvoorbeeld de deelname van de Parti communiste français (PCF) in het Frankrijk van François Mitterrand in 1981. Nationaliseringen, hogere uitkeringen, kortere werkweek aan hetzelfde loon, lagere pensioenleeftijd: een cocktail die de Franse economie zware schade toebracht en waarvan ze vier decennia later nog altijd niet is hersteld.
Magnettes dubbeloptie
Tenslotte gaat men er in links Wallonië vanuit dat er na de lokale verkiezingen van oktober 2024 ook een aantal Waalse gemeenten zullen zijn met communisten in het bestuur. Dat alles zou in Vlaanderen wellicht geruisloos passeren, redeneert men bezuiden de taalgrens. Tenslotte is de PVDA al aanwezig in het bestuur van Zelzate.
Klinkt allemaal plausibel, maar dat is het niet. Een Waalse ‘Volksfrontregering’ is wat men in marketingkringen een ‘game changer’ noemt. In Vlaanderen is er toch een consensus gegroeid dat er geen regionale of federale coalities worden gesloten met de PVDA/PTB en ook niet met het Vlaams Belang.
Doet men dat in Wallonië wél met extreemlinks, dan verandert alles. Waarom dan in Vlaanderen geen coalitie vormen met het Vlaams Belang? Twee factoren zullen de druk op de N-VA enorm doen toenemen indien dit gebeurt. Niet alleen een PS die dus in zee gaat met Raoul Hedebouw. Ook een nieuwe Vivaldi-coalitie verandert alles.
Dat de N-VA momenteel de boot afhoudt van een regeringsdeelname voor het Vlaams Belang en zelfs de lokale afdelingen het bevel geeft het cordon na de lokale verkiezingen te respecteren, is terug te brengen tot de federale opties. De N-VA wil – wellicht soms tegen beter weten in – de deur openhouden richting een coalitie met de PS. Besluit Magnette de ‘dubbeloptie’ te nemen van het doorbreken van een extreemlinks cordon en te gaan voor een Vivaldi bis, dan zal de druk op N-VA-voorzitter groot zijn om een coalitie met het Vlaams Belang te overwegen. Ook vanuit de eigen partij. Bovendien is dan ook de dam gebroken die mogelijke lokale N-VA-Vlaams Belang-coalities onmogelijk maakt.
Rousseau
Vlaams is er dan wel nog één hinderpaal : de loutere electorale rekenkunde. Een N-VA-Vlaams Belang-meerderheid zit er met de huidige peilingen net niet aan te komen. De andere partijen zullen hier niet depanneren. Het kan natuurlijk nog veranderen tussen nu en juni volgend jaar. In dat geval zullen de gebeurtenissen binnen Vooruit en vooral de privéheisa rond Conner Rousseau bepalend zijn. Loopt de socialistische partijvoorzitter hier op een of andere manier blijvende reputatieschade op, dan lijkt het Vlaams Belang de grote winnaar te worden van ‘Connergate’. En dan is een N-VA/Vlaams Belang-meerderheid in de stembus een stuk realistischer.
foto’s (c) Gazet van Hove.