door Guus van Betten in ’t Pallieterke .
De voorbije decennia onderging het lerarenberoep een geleidelijke transformatie. De softe aanpak kwam in zwang. De relatie tussen leraar en leerling werd een democratisch samenwerkingsverband. Om de huidige onderwijsproblemen het hoofd te bieden, zou men beter aanknopen met een meer traditionele pedagogiek.
Het lerarenberoep kreeg de kenmerken van een zorgberoep waar vooral het welzijn van de leerling centraal staat. Het verband tussen vrouwelijkheid en zorg is evident, bijgevolg steeg het percentage vrouwelijke leerkrachten in het secundair onderwijs tussen 1990 en 2021 van 49 tot 63,7 procent.
Nood aan een tuchtprefect
Aan zorgleerkrachten, CLB-medewerkers en andere welzijnsgoeroes geen gebrek op school, “maar wat scholen echt nodig hebben, is een tuchtprefect”, vindt Vlaams Parlementslid Jan Laeremans (Vlaams Belang). “Dat is iemand die belast is met de handhaving van de discipline en zich daarin gesteund weet door de directie.”
Dat veel schooldirecties een ruggengraat van slagroom hebben, is ook onderwijssocioloog Bram Spruyt (VUB) niet ontgaan. In het onderwijsmagazine Klasse benadrukt hij de nood aan een directie die achter de leraar staat. “Als ouders komen klagen, dan proberen sommige directies een compromis te vinden. Dat is een enorme aantasting van de professionaliteit van leraren en hakt er stevig op in.”
Oude aanpak voor nieuwe jeugd
Opvallend is de enorme prestatiekloof tussen leerlingen met en zonder een migratieachtergrond. Volgens Laeremans worden de kansen van deze jongeren niet alleen ondergraven door taalachterstand, maar ook door hun godsdienst en gebrekkige opvoeding. “Veel allochtone jongeren krijgen thuis de verkeerde mentaliteit ingelepeld. De overheid moet de verzakende rol van de ouders compenseren door in het onderwijs wel de nadruk te leggen op structuur en discipline.” Hij meent dat kinderen nood hebben aan een goede omkadering. “Zeker zij die thuis geen regels kennen.” Volgens hem zijn er te weinig scholen die nog inzetten op de ouderwetse aanpak van gehoorzaamheid en discipline, afgedwongen door een strikt sanctiebeleid. “Nochtans is die aanpak geschikt om terug vat te krijgen op deze jongeren.”
Een school die toont hoe het moet, is de Michaela Community School in de Londense wijk Wembley. Het gros van de leerlingen bestaat uit allochtonen, maar de resultaten laten geen twijfel bestaan over het succes van dit project. Het niveau van de school is torenhoog en Britse topuniversiteiten staan de afgestudeerde leerlingen op te wachten om hen als student welkom te heten. Het verschil kan haast niet groter zijn met onze allochtone jongeren die vaak zonder diploma het onderwijs verlaten en alleen opgewacht worden door de drugsmaffia die hen als loopjongens wil inlijven.
Brussels Parlementslid Gilles Verstraeten (N-VA) organiseerde als voorzitter van de Commissie Onderwijs in de Raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie een werkbezoek aan deze school. “Er wordt vaak fatalistisch gesproken over onze jeugd, terwijl ik mijn collega’s wou aantonen dat dit onzin is”, duidt hij het opzet van de excursie. Hij hoopt dat het werkbezoek aan de Engelse school heeft aangetoond dat de klassieke aanpak werkt. “De school zet in op het belang van kennis, structuur, discipline en familiewaarden. Dat werpt zijn vruchten af, in het bijzonder voor kansarme leerlingen.”
foto’s (c) Gazet van Hove.
