door Jurgen Ceder in ’t Pallieterke .

Toen de Britten in 2016, tegen alle verwachtingen in, voor de Brexit kozen, wezen alle opiniepeilingen uit dat hun voornaamste motief ongenoegen over migratie was. De Britse kiezer was ervan overtuigd geraakt dat de EU verantwoordelijk was voor de niet aflatende legale en illegale immigratie. Officieel is het VK sinds 2020 geen lid meer van de EU, maar het probleem is niet verdwenen. Het is zelfs groter geworden.

In 2018 kwamen 299 illegalen met een bootje in het VK aan. Een jaar later waren dat er al 1.843. Het aantal bleef intussen stijgen. In 2022 hebben 45.755 mensen – waarvan we het weten – illegaal het kanaal overgestoken. 2023 zal mogelijk een nieuw record breken. Op 8 juli zetten 700 illegalen voet aan wal op de Britse zuidkust, het hoogste aantal ooit op één dag. Op één maand tijd komen er in het VK evenveel nieuwelingen met een bootje aan als de Normandiërs die in 1066 in Pevensey landden en daarna het hele land veroverden.

Al honderden zijn er omgekomen bij de oversteek. In 2022 verdronken er minstens 158. Vorige week nog kwamen 6 Afghanen om het leven.

“De Tories zijn in de peilingen in vrije val, mede door het falen van het beleid inzake illegale immigratie”

‘Small boats week’

De redenen waarom illegalen niet in de EU blijven, maar doorreizen naar het VK zijn van verschillende aard. Migratievriendelijke organisaties hebben het vooral over ‘de wil om geliefden en familie terug te zien’ die al in dat land verblijven, maar leggen niet uit waarom vooral jonge mannen willen verenigd worden met ‘geliefden en familie’.  In werkelijkheid zijn de taal, de lakse omgang met migratie en de afwezigheid van een identiteitskaartverplichting van het VK de voornaamste reden waarom mensensmokkelaars hun ‘klanten’ aanraden het kanaal over te steken.

Lee Anderson, ondervoorzitter van de Conservatieven, is scherp voor het falende immigratiebeleid van zijn eigen partij. Anderson, voormalig mijnwerker, heeft zich eerder al laten opvallen met vranke uitspraken die enkel uit de mond kunnen komen van mensen die lak hebben aan het snobisme van intellectuelen, onder andere met zijn pleidooi voor de herinvoering van de doodstraf of zijn belofte nooit nog een match van de Engelse voetbalploeg bij te wonen zolang ze daar knielen voor Black Lives Matter. Anderson is een interessante figuur. Hij vertegenwoordigt de verschuiving van de Tories als de partij van rijken en middenstanders naar de partij van de arbeiders. Links haat hem passioneel, maar binnen zijn partij neemt zijn invloed toe.

In het voorjaar had premier Rishi Sunak aangekondigd dat hij de bootjes op welke manier ook zou tegenhouden, maar zijn conservatieve regering is er sindsdien totaal niet in geslaagd het probleem onder controle te krijgen. De Tories zijn in de peilingen in vrije val, met het falen van het beleid inzake illegale immigratie als een van de voornaamste redenen. Sunak schijnt te beseffen dat een kordaat immigratiebeleid de enige manier is om de electorale uitroeiing van zijn partij te voorkomen. Vorige week was er over de kwestie van de bootmigranten politiek zoveel te doen dat de pers het over de ‘small boats week’ had.

De flop van de Bibby Stockholm

Lee Anderson heeft gelijk over de onmacht van zijn partij inzake immigratie. Alle initiatieven van Sunak werden een flop. Het laatste was een poging om ‘asielzoekers’ op een schip, de Bibby Stockholm, onder te brengen. Net zoals bij ons krijgen illegalen echter uitgebreide juridische hulp van advocaten die worden betaald door de belastingbetaler. Twintig illegalen slaagden erin hun overbrenging naar het schip juridisch aan te vechten met het argument dat ze door hun oversteek bang waren geworden voor water.

Degenen die wel naar het schip waren gebracht, werden een week later weer weggehaald, nadat een overheidsinstantie zei de legionellabacterie te hebben aangetroffen in het drinkwater. Niemand werd ziek, maar de vereniging ‘Stand up to Racism’ zegt dat de asielzoekers nu ‘gehertraumatiseerd’ zijn door de angst voor legionella en dus zeker niet meer naar een schip mogen overgebracht worden.

Veel had dat schip overigens niet kunnen helpen. Het kan slechts 500 mensen herbergen. Dat is nauwelijks genoeg om de illegale aankomsten van één dag te verwerken. Om alle ‘asielzoekers’ te huisvesten, zou al een vloot nodig zijn die groter is dan degene die begin juni 1940 het Britse leger evacueerde uit Duinkerke. Bij gebrek aan opvang verblijven nu al 50.000 illegalen in hotelkamers, waarvoor de Britse belastingbetaler meer dan 5 miljoen pond per dag betaalt.

“Alle initiatieven van Sunak werden een flop”

Van Afrika weer naar Afrika

De heisa rond het schip is slechts een detail in de mislukte plannen van de Britse overheid om de illegalen op te vangen buiten het Britse grondgebied. De regering had vooral gehoopt op overbrenging naar Rwanda. Nog door Boris Johnson werd vorig jaar een overeenkomst gesloten met dat land (sinds de machtsovername door Kagame in de Britse invloedssfeer), om de ‘asielzoekers’ daar te huisvesten tot hun aanvraag kan verwerkt worden.

Het leek een win-winsituatie. Rwanda kon er geld mee verdienen, omdat het meer geld zou krijgen dan nodig voor onderhoud van de asielzoekers. Het VK kon het probleem exporteren en vooral toekomstige asielzoekers afschrikken. De vliegreis naar Rwanda zou immers zonder retourticket zijn : een positief beoordeeld asielverzoek zou de begunstigde enkel toelaten zich in Rwanda te vestigen.

De Britse rechtbanken stak stokken in de wielen. Het Hof van Beroep oordeelde dat Rwanda geen veilig land is en dat de asielzoekers riskeerden teruggezonden te worden naar hun eigen land. Het idee om opvang te organiseren in een derde land, werd echter niet principieel verworpen. De Britse overheid gaat in beroep, maar het zal niet genoeg zijn gelijk krijgen van het eigen Supreme Court. Daarna wacht immers het oordeel van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, dat berucht is voor zijn opengrenzenrechtspraak en zijn strengheid voor alle nationale maatregelen die migratie pogen te beteugelen.

‘Guantanamo’

De Britse regering overweegt daarom een plan B. Halfweg tussen Afrika en Zuid-Amerika ligt het godvergeten eiland Ascension, een bezitting van de Britse kroon sinds 1815. Het zou kunnen omgetoverd worden tot een opvangcentrum voor asielzoekers. Ongetwijfeld zou daar vanuit de linkerzijde en de pers veel kritiek op komen. De woorden ‘concentratiekamp’ en ‘Guantanamo’ zouden niet lang op zich laten wachten. Dat en de hoge kost om daar de benodigde infrastructuur uit te bouwen, zijn echter niet de voornaamste bezwaren. Het probleem is dat, in tegenstelling tot het Rwandaplan, bij een goedkeuring van de asielaanvraag de begunstigde toch weer naar het VK zal moeten overgebracht worden.

Het is al gebleken dat de indringers ervaren advocaten hebben, die precies weten waarover hun cliënten moeten liegen om te kunnen blijven. Vooral het verhaal dat je in je thuisland gefolterd werd, is een verzekerd inkomticket. Binnenlandminister Suella Braverman, zelf van allochtone afkomst, zegt dat de advocaten die meewerken aan de fraude eigenlijk achter de tralies thuishoren, maar kan in de praktijk weinig doen.

“De activistische rechtspraak van het Hof van Straatsburg is de grootste bondgenoot van asielfraudeurs en hun gewetenloze advocaten”

De Britten durven praten over de kern van het probleem

De activistische rechtspraak van het Hof van Straatsburg is de grootste bondgenoot van asielfraudeurs en hun gewetenloze advocaten (pleonasme, red.). Binnen de Conservatieve Partij worden de stemmen steeds luider om het VK te onttrekken aan de jurisdictie van dat Hof. Verschillende leden van het kabinet van Sunak hebben al openlijk verklaard dat ze willen dat het VK het Europese Mensenrechtenverdag opzegt indien Straatsburg de wil van de Britse kiezer blijft miskennen, in het bijzonder indien het Rwandaplan wordt veroordeeld in het zoveelste activistische arrest.

Tot mensen als Lee Anderson de partij in handen nemen, denk ik niet dat de Britse conservatieven de moed zullen hebben om die fundamentele, maar noodzakelijke stap te zetten. De groeiende vijandigheid van Britse conservatieven voor de rechtspraak van Straatsburg gaat nochtans naar de kern van het probleem dat ik hier al talloze keren heb aangehaald en dat ik verplicht ben te blijven herhalen tot de rechterzijde overtuigd is van de noodzaak er iets aan te doen : verdragen als het EVRM en het Vluchtelingenverdrag en de rechtspraak die erop is gebaseerd, hebben niets meer de maken met hun oorspronkelijke bedoeling. Ze leveren in West-Europa geen enkele positieve bijdrage meer aan een menswaardige samenleving en zijn louter instrumenten voor het machtsbehoud van afgeschreven en door de kiezer niet langer gesteunde ideologieën. Het debat over hun afschaffing moet dringend openlijk gevoerd worden.

foto’s (c) Gazet van Hove.