door Drieu Godefridi in ’t Pallieterke .
Ik heb enkele lessen getrokken uit de interessante Ipsos-Le Soir-RTL Info-Het Laatste Nieuws-VTM peiling van vrijdag 29 september. DéFI is op sterven na dood, Magnette zal de PS onder de 20 procent brengen, Groen zal onder de kiesdrempel vallen en Bart De Wever zal zijn arrogantie gedag moeten zeggen. En het Vlaams Belang wordt veruit de grootste partij van het land.
De eerste les van die interessante peiling is de geprogrammeerde ondergang van de racistische DéFI-partij. Als erfgenaam van het anti-Vlaamse racisme van het FDF, zet de DéFI-partij onder het voorzitterschap van François De Smet haar afdaling richting het niets voort. François De Smet is een interessant geval van een (Belgische) intellectueel die in de politiek is gegaan. François De Smet is links, wat aan de Franstalige kant een beetje vanzelfsprekend is.
Zo is hij bijvoorbeeld compromisloos wanneer het om migranten gaat. Het doet er niet toe dat België al veel meer migranten opvangt dan zijn buurlanden, het doet er niet toe dat de riante opvangcapaciteit van België reeds verzadigd is, het doet er niet toe dat een substantieel deel van die asielzoekers niet als vluchteling zal worden erkend. Het doet er zelfs niet toe dat een even substantieel deel van hen – veel meer dan in Nederland bijvoorbeeld – permanent in de bijstand terechtkomt, François De Smet vindt dat alle kandidaten voor Belgisch asiel – de Rolls-Royce van het wereldwijde asiel – onmiddellijk onder de best mogelijke voorwaarden moeten worden opgevangen. En wanneer staatssecretaris Nicole de Moor de zaak op een rationele manier probeert aan te pakken, wordt ze behandeld als een slet en bijna als een nazi.
De goedlachse François De Smet is ook één van wat Raymond Aron minachtend de ‘schone zielen’ heeft genoemd, te weten: zij die ontkennen dat terroristen infiltreren tussen ‘migranten’; wat natuurlijk inmiddels bewezen is. Tot slot is het FDF van Olivier Maingain altijd onverzettelijk geweest als het gaat om secularisme. DéFI van François De Smet daarentegen valt van de ene communitaristische afvalligheid in de andere; neem bijvoorbeeld de kwestie van het onverdoofd slachten, wat in Brussel legaal blijft. De kiezers volgen duidelijk niet. In Wallonië verdwijnt DéFI definitief onder de kiesdrempel. In Brussel is het verlies groot en in de Kamer zakt DéFI van 2 naar 1 zetel. Kortom, DéFI, nu een kleine, uiterst linkse partij met communitaristische sympathieën, heeft haar langste tijd gehad.
DéFI van François De Smet valt van de ene communitaristische afvalligheid in de andere
Mislukkeling Magnette
De Waalse PS op 20 procent. De krater is immens. De oplettenden onder ons kenden de PS van Di Rupo op 35 procent aan Franstalige kant (2010). Toen ik vijf jaar geleden durfde te voorspellen dat Paul Magnette degene zou zijn die de PS in Wallonië onder de 20 procent zou brengen, werd ik uitgelachen. Zou de getalenteerde Paul Magnette, de briljante en charmante doctor in de (politieke) wetenschappen, niet voorbestemd zijn voor een duizelingwekkend succes in de politiek? Ondanks de onwrikbare steun van de zwaar gesubsidieerde pers hebben mensen niks met Paul Magnette. Di Rupo is daarentegen wel geliefd. Waalse kiezers zijn erg emotioneel. De waarheid is dat Paul Magnette een politieke mislukkeling is. Volgens de opiniepeilingen zal de PS nog eens drie zetels in de Kamer verliezen en van 19 naar 16 zakken, slechts één meer dan… de liberale partij MR die Magnette met heel haar ziel haat. Want Georges-Louis Bouchez is alles wat Magnette nooit zal zijn: een selfmade politiek talent met een bescheiden achtergrond.
Vlaamse kiezers zijn rationeler en minder gemakkelijk te manipuleren dan de Walen
Groen flirt met de kiesdrempel
Groen stort in. Vlaamse kiezers, die rationeler en minder gemakkelijk te manipuleren zijn dan Waalse, hebben de rampzalige mislukking van Tinne Van der Straeten in de energieportefeuille gezien en geweten. Groens huidige staat van dienst op het gebied van energie behelst het saboteren van kernenergie, zonder met alternatieven te komen. De recente grafische en persoonlijke heruitvinding van de partij helpt niets, want als Groen de huidige curve volgt, zal de groene partij in juni 2024 onder de kiesdrempel vallen. Dat zou de hele ‘ecologistenfamilie’, gereduceerd tot Ecolo – zelf in zwaar weer -, in een positie van onmacht op federaal niveau achterlaten. Strikt programmatisch gezien biedt Groen/Ecolo momenteel het meest extremistische aanbod binnen het Belgische politieke spectrum – veel meer dan bijvoorbeeld het programma van het Vlaams Belang. Die verschrompeling is dan ook toe te juichen.
De Wever is met al zijn dikdoenerij een goede burgemeester van Antwerpen geweest, meer niet
De Wevers masterplan
Tot slot is er de nieuwe klap in het arrogante gezicht van Bart De Wever: 20 procent. Maar, laten we eerlijk zijn, Bart De Wever is geen Paul Magnette. Bart De Wever leidde zijn partij immers zelf van 0 naar 30 procent en het was hij die de N-VA oprichtte. Toch zal hij ook degene zijn die de N-VA naar de 20 procent zal leiden en misschien zelfs nog lager dan dat. De afgelopen tien jaar heeft Bart De Wever veel gepraat en weinig bereikt. Op dit moment is Bart De Wever met al zijn dikdoenerij een goede burgemeester van Antwerpen geweest. Meer niet. Op federaal niveau heeft hij absoluut niets bereikt op het vlak van bevoegdheden voor Vlaanderen. Niets, nul, geen paragraaf speciale wetgeving.
Wellicht is het nuttig voor Bart De Wever om terug te keren naar bescheidenheid ? Zijn ‘masterplan’ voor een groots institutioneel akkoord met de PS in 2024 komt immers volgens de peilingvooruitzichten uit op 35 van de 150 zetels. Vergeet niet dat je er 100 nodig hebt (als iedereen aanwezig is) om een bijzondere wet aan te nemen. We mogen daarbij niet vergeten dat het de obsessie voor een akkoord met Magnette was – het ergste van het Europese socialisme – die leidde tot de instelling van Vivaldi, waarschijnlijk de meest catastrofale Belgische regering sinds 1831. De MR weigerde over zich heen te laten lopen door de Antwerpse visionair. Niets wijst erop dat Bart De Wever ook maar de minste les heeft getrokken uit die mislukking, na zovele andere. Kiezers zijn waakzaam. Bart De Wever zal gepaste nederigheid leren omarmen, of hij zal uiteindelijk op zoek moeten naar een job die niet gesubsidieerd wordt door de belastingbetaler, in de privésector.
Als het Vlaams Belang, dat volgens de peiling veruit de grootste partij van het land is, zijn programmatische heroriëntering voortzet, zal het aanspraak kunnen maken op een zetel in de volgende Vlaamse regering. De PTB daarentegen blijft, ondanks haar vooruitgang in Wallonië, vasthouden aan een extremistisch fantasieprogramma: Wallonië zou een eenzijdige hervorming van de verdragen van de Europese Unie moeten eisen, de euro moeten verlaten, enzovoort. ‘Lucy in the sky with diamonds’, denken we dan. De opkomst van die circuspartij in de Waalse regering zou Wallonië binnen drie maanden effectief bankroet maken.
Het zijn interessante tijden.
foto’s (c) Gazet van Hove.