Steeds meer politici in de overgang
ACTA SANCTORUM – door Jihan Sanctorum – www.doorbraak.be .
De vraag stellen, is ze beantwoorden : ja. Na alle miserie en imagoschade rond dubieus georganiseerde voorzittersverkiezingen – een mannenzaak waarbij mevrouw Els Ampe zelfs gedegouteerd haar partijlidkaart inleverde – was het tijd voor een nieuw verhaal. Maar welk ? Verder dan een paar versleten clichés, genre ‘mensen moeten kansen krijgen, maar ze moeten ook inspanningen leveren’ kwam Tom Ongena in zijn overwinningsspeech niet. Het vooruitgangsoptimisme droop eraf, maar voor de eigen partij zijn de peilingcijfers in vrije val.
Ik weet niet welke spindoctor de oplossing voor deze paradox bedacht, maar de Vlaamse liberalen hebben met Gwendolyn Rutten nu eindelijk het personage gevonden dat de toestand van de partij helemaal incarneert. Neem dat laatste woord zeer letterlijk.
Openbaring
De burgemeester van Aarschot en gewezen partijvoorzitter had vroeger al aangegeven zich niet thuis te voelen in het mannenbastion dat politiek heet. Ze is dus een blauwe feministe : tegelijk voor het individu en de vrijheid, én voor het slachtoffergedrag van de #MeToo beweging, die vrouwen ziet als een bedreigde soort, waarvoor anti-discriminatiemaatregelen moeten worden uitgewerkt.
In een tamelijk opzienbarend DS-opiniestuk pakt Gwendolyn Rutten uit met de mededeling dat ze aan de menopauze toe is, en hangt daar een hoop emoties aan op, waar niemand ongevoelig bij kan blijven. ‘Ik zat in de auto aan de kant van de weg en huilde tranen met tuiten. Niet van verdriet, maar van opluchting. Voor het eerst in ongeveer een jaar was ik ervan overtuigd dat ik niet gek aan het worden was. (…) Je kan niet geloven hoeveel opluchting en openbaring dat gaf.’
Maar dat uitgerekend vandaag, na desastreuze peilingen, een Open-Vld politica aan de rand van de weg gaat staan en ons haar gynaecologisch rapport meedeelt, is niet vrijblijvend
Natuurlijk is de menopauze een cruciale fase in het vrouwenbestaan. En ja, de medische wetenschap doktert aan een hormoontherapie die de symptomen aanzienlijk verlicht. Maar dat uitgerekend vandaag, na desastreuze peilingen, een Open-Vld politica aan de rand van de weg gaat staan en ons haar gynaecologisch rapport meedeelt, is niet vrijblijvend : nu de heren het verknald hebben, wordt het politieke discours verlegd naar de opvliegers, stemmingswisselingen en huilbuien. Niet alleen een politica, maar heel haar partij in transitie, voorwaar.
Zattemansklap
We hebben het dus over de politicus m/v die ‘ook maar een mens is’, een kwetsbare, soms ondeugende, maar in se lieve mens van vlees en bloed. Plots wordt ons duidelijk waarom ministers en partijvoorzitters tegen politiecombi’s plassen, in een konijnenpak of als drag queen TV-optredens geven, met pornosterren stoeien, aan hun pensioenplafond morrelen, of ladderzat aan de toog uit hun rol vallen : het zijn maar mensen, of beter, kinderen, kleuters. Misschien zijn ze ook wat labiel en ontoerekeningsvatbaar, en dat is een reden te meer om hen niets kwalijk te namen.
Over Conner Rousseau is al veel inkt verspild, ook in dit magazine. Hij is dan ook echt aangeschoten wild geworden, en dus voor schrijver dezes niet meer zo interessant. Wel een studie waard, is de transitie (!) van deze blitse held op sneaker – Kingconnah voor de ingewijden – naar de status van zielenpoot die om ons medelijden vraagt na een steeds langer wordend brokkenparcours.
De finale uitschuiver in café t Hemelrijk, hartje Sint-Niklaas, waar Conner onvervalste VB-praat begon uit te slaan in de aanwezigheid van aandachtig luisterende agenten, werd in een persconferentie geduid als ‘niet-intentionele zattemansklap’, met de belofte om tot aan de verkiezingen geen druppel alcohol meer te drinken. Let op mijn woorden : de Vlaamse socialisten, en bij uitbreiding heel de linkerzijde, zullen Conner Rousseau niet afvallen. Ze zullen hem integendeel uitspelen als een kwetsbare, anders geaarde jongen die af en toe te diep in het glas kijkt.
Dat maakt het voormalige glitterkonijn, dat nu paniekerig om zich heen slaat, toch weer tot een aaibare, sympathieke loser met een alcoholprobleem, die uw mededogen verdient
Dat maakt het voormalige glitterkonijn, dat nu paniekerig om zich heen slaat, toch weer tot een aaibare, sympathieke loser met een alcoholprobleem, die uw mededogen verdient. Alles is een ongeluk, een accident-de-parcours, of erger : een georganiseerde hetze die nu eenmaal de stoppen doet doorslaan. VTM kleurt je dag.
Kakistocratie
De metamorfose van slimme, sterke machtspoliticus tot ‘gewone mens’ en zo tot patiënt, moet gezien worden als de ultieme fase van de kakistocratie, waaraan ik mijn jongste boek wijdde. Politieke communicatie wordt een zoektocht naar begrip, medelijden, empathie, bij de knorrige burger die de politicus onkunde, streven naar eigenbelang en graaizucht verwijt.
Ondertussen openbaart zich elke dag opnieuw een andere politieke realiteit, namelijk dat mensen ook dit patiëntentheater doorzien en zich gedegouteerd afkeren. Het linkserige weekblad Knack organiseerde een peiling rond de politieke mindset van de Vlaming, en moest tot ontzetting vaststellen dat 1) een derde vindt dat we niet in een democratie leven 2) ook een derde ‘een sterke leider’ verkiest en 3) één miljoen Vlamingen zijn geloof heeft opgezegd in het systeem én de mainstream media.
Dat verbaast ons natuurlijk niet. Maar terwijl Knack de ‘roep om een leider’ ziet als een fascistisch motto, zou het evengoed een behoefte kunnen uitdrukken aan gewoon goed bestuur, bekwame staatsmanagers, in plaats van de zielenpoten die vandaag om ons medelijden vragen, in de hoop niet afgeslacht te worden. Rechts heeft hier meer in zijn mars dan links, al begon ook het politieke beest Jean-Marie Dedecker (niet-N-VA) over zijn prostaat en zijn middagdutjes.
Verwacht u tot juni 2024 aan nog vele mooie, ontroerende emoberichten, vol kwaaltjes, depressies, naast spruitjeslucht en plezant schooltoneel
Denk niet dat er nog één millimeter ernstig regeerwerk zak worden verricht, voor zover dat ooit het geval was. De Wetstraat heeft nu de menopauzeknop ingedrukt en gaat in transitie. Verwacht u tot juni 2024 aan nog vele mooie, ontroerende emoberichten, vol kwaaltjes, depressies, naast spruitjeslucht en plezant schooltoneel. Waarbij u heel hard zult beginnen huilen. Of lachen, indien slecht karakter. Wat minstens voor de helft van de Vlamingen geldt.
Het boek Kakistocratie van Johan Sanctorum is herdrukt en weer beschikbaar. Bestel het in de boekenwinkel.
JOHAN SANCTORUM
Johan Sanctorum is filosoof, publicist, blogger en Doorbraak-columnist.
foto’s (c) Gazet van Hove.