door Jurgen Ceder in ’t Pallieterke .
Haal je even een betoging van de jaren 1990 tegen het antisemitisme voor de geest. Links en extreemlinks zouden prominent, zelfs dominant, aanwezig geweest zijn. Op de spandoeken en in de toespraken zou stevig zijn uitgehaald naar ‘het gevaar van extreemrechts’. Zondag in Parijs waren de rollen omgekeerd. Wat al een tijdje aan het verschuiven was, is door het conflict met betrekking tot Gaza in een stroomversnelling gekomen. Bij links vallen de Joden voortaan uit de boot.
De opkomst voor de betoging was massaal te noemen. Volgens de politie waren er in Parijs meer dan 100.000 deelnemers. Samengeteld met 70 lokale optochten kwam men bijna aan 200.000 manifestanten. Dat is 10 keer meer dan de ‘Europese mars voor Palestina’ die een dag eerder in Brussel plaatsvond.
Rechts duidelijk, links verdeeld
Toch heeft geen enkele Vlaamse maandagkrant de mars opgemerkt. Toen begin deze maand allochtone jongeren in de metro van Parijs spontaan antisemitische leuzen begonnen te scanderen, interesseerde dat ook alleen HLN. Nieuws dat niet in het eigen politieke verhaal past – in dit geval het verhaal dat het wel goed komt met de islam in Europa -, is voor onze kranten geen nieuws.
Jammer is dat, want het was een opvallend gegeven dat een Le Pen zondag niet de kop van Jut was, maar meeliep in de betoging, samen met vertegenwoordigers van de meeste Franse politieke partijen. Vader Le Pen is nog veroordeeld voor antisemitisme, maar zijn dochter was zondag op de mars ertegen. Bij het begin van de optocht hadden enkele militanten van een linkse, Joodse groep nog geprobeerd de deelname van Marine Le Pen te verhinderen, maar ze kregen de rest van de betoging niet met zich mee. De kleindochter van Jean-Marie, Marion Maréchal, was trouwens ook aanwezig, aan de zijde van Éric Zemmour.
“Nieuws dat niet in het eigen politieke verhaal past, is voor onze kranten geen nieuws”
De optocht wilde ‘de nationale eenheid’ tegen het antisemitisme belichamen, maar dat is niet gelukt. De grootste linkse partij, La France Insoumise van Jean-Luc Mélenchon, weigerde deel te nemen, met het argument dat de betoging eigenlijk een steunbetuiging voor Israël was. Hij zei ook dat hij niet op een betoging wilde zijn waar ook ‘extreemrechts’ aanwezig is.
Om toch niet helemaal geïsoleerd te worden, wilde een delegatie van LFI een bloemenhulde houden aan Vel d’Hiv, de plek waar in 1942 veel Joden werden samengebracht om gedeporteerd te worden. Een veroordeling van het antisemitisme van het verleden lukt de grootse linkse partij van Frankrijk nog wel. Met het hedendaagse antisemitisme ligt dat moeilijker. Het manoeuvre mislukte. Het is de Franse Joden niet ontgaan dat Mélenchon geweigerd heeft om de barbaarse slachtingen door Hamas ‘terrorisme’ te noemen. “Honte à vous !”, riepen ze naar de delegatie van LFI, die moest afdruipen.
Het kantelpunt
De echte reden waarom Mélenchon niet deelnam, schuilt bij zijn electorale achterban. Een meerderheid van de Franse moslims heeft voor hem gestemd. De groep waar het antisemitisme welig tiert, zou zijn aanwezigheid niet op prijs gesteld hebben.
“Veel Joden beseffen stilaan aan welke kant hun vrienden zitten”
Het werd nergens openlijk gezegd, maar de moslimfactor die het LFI deed wegblijven, is net de reden waarom zoveel anderen wel kwamen. In Frankrijk zijn sinds begin oktober al 1.400 meldingen van antisemitisme geweest, van scheldpartijen en bedreigingen tot vernielingen en geweld. Elk van de betogers van zondag weet vanuit welke hoek die komen. De optocht in Parijs, die ongewoon blank was, was niet alleen een mars tegen het antisemitisme, maar ook een massale uiting van ongerustheid over de groeiende en steeds meer problematische islamitische aanwezigheid in het land. Als er binnen afzienbare tijd eindelijk een samenwerking komt tussen oud rechts en nieuw rechts om Frankrijk te besturen, zal 12 november 2023 geboekstaafd worden als de datum van het kantelpunt.
Zelfs in de VS : “from the river to the sea”
Ik heb geen weet van studies over het stemgedrag, links of rechts, van de Joodse gemeenschappen in Europa, maar ik vermoed dat niet alleen in Frankrijk een verschuiving richting rechts aan de gang is. In tegenstelling tot Vivian Teitelbaum van MR, die bijvoorbeeld liever niet met N-VA samenwerkt, omdat die partij “de ballast van de collaboratie meedraagt”, beseffen veel Joden stilaan aan welke kant hun vrienden zitten.
In de VS waren de cijfers wel altijd heel duidelijk. Een meerderheid van de Joden steunt traditioneel de linksere Democratische Partij. Joodse intellectuelen waren trouwens zeer invloedrijk in de linkse ideeënwereld van de VS. Vermoedelijk heeft dat te maken met de sociale en culturele opvattingen van die groep. De houding ten aanzien van Israël kan immers het verschil niet verklaren. Steun voor Israël was altijd iets waar de Amerikaanse politiek het roerend over eens was. Daar lijkt nu verandering in te komen.
Onmiddellijk na de terreurdaden van Hamas, dacht Biden nog te kunnen terugvallen op een lange pro-Israëlische traditie, maar sindsdien vertoont zijn partij ongewone tekenen van verscheurdheid. Rashida Tlaib, federaal parlementslid van Palestijnse afkomst, was de eerste om de gesloten rangen te verbreken. Ze deed dat met een verdediging van de slogan ‘From the river to the sea’, hoewel dat een nauwelijks verholen oproep tot de vernietiging van Israël is. Alweer ontging dit de Vlaamse pers, nochtans waakzaam voor elke misstap aan Republikeinse zijde.
Islamogauchisme
Toen de Republikeinen een motie indienden om de uitspraken van Tlaib te veroordelen, kreeg die de steun van 22 parlementsleden uit haar eigen partij. Tlaib staat echter niet alleen. Negen Democratische parlementsleden, vooral uit de zwarte groep, weigerden te stemmen voor een motie tot steun van Israël in de oorlog tegen Hamas, tot ontzetting van de traditionele vleugel van de partij.
“De factor woke verklaart de groeiende verdeeldheid van Amerikaans links over Israël”
De VS zullen dus niet ontsnappen aan die nieuwe breuklijn in de westerse politiek. Bij Democratische kiezers is er al meer sympathie voor de Palestijnen dan de Israëli’s, zegt recent opinieonderzoek. Vooral bij jongeren valt dat op. Het verdient een aparte bijdrage, maar uiteraard speelt de invloed van woke daarin een grote rol. In het simplistische verhaal over ‘dekolonisering’ en de strijd tussen kwaadaardige blanken/westerlingen en hun vele slachtoffers, is Israël in de hoek van de slechteriken terechtgekomen. Het ziet er naar uit dat de Democratische Partij in haar houding tegenover Israël dezelfde weg zal opgaan van andere linkse partijen in het Westen, inclusief het wegkijken van antisemitisme dat vermomd gaat als antizionisme.
De factor woke verklaart de groeiende verdeeldheid van Amerikaans links over Israël, maar in Europa wordt dat probleem vele malen verergerd door de toenemende invloed van moslims in de politiek. Het ‘islamo-gauchisme’ (woord gelanceerd door socioloog Pierre-André Taguieff), het tegennatuurlijke bondgenootschap van links met de islam, is steeds meer een realiteit in de politiek van Europa. Daarbij vindt links het steeds moeilijker om tegelijk de daders en de slachtoffers van antisemitisme binnenboord houden. De eerste groep is in Europa stilaan veel groter – en electoraal interessanter – en dus wordt de andere opgeofferd.
Bedroevend voorspelbaar
De reacties van moslims, binnen en buiten de politiek, zijn opnieuw bedroevend voorspelbaar. Ze betoogden niet tegen het vergassen van sjiieten en Koerden door Assad. We horen ze nooit over het bombarderen van Koerdische dorpen in Turkije. Ze zijn ronduit weigerachtig om kritiek te uiten op de quasi-genocide van China op de islamitische Oeigoeren. Ze zijn al lang vergeten dat Myanmar enkele jaren geleden duizenden islamistische Rohingya heeft gedood. Maar Israël, ho maar. Hun obsessie met de Joden is religieus, bijbels. Even ergerlijk is dat de westerse media hen volgen in die selectiviteit.
Vorige week noemde Fouad Ahidar (Vooruit) de slachting op 1.400 Israëlische burgers een “kleine reactie”. Dat is geen verspreking, maar wat hij werkelijk denkt, en dat is precies hetzelfde als een grote meerderheid van de moslims in het Westen denken.
Ahidar heeft zich verontschuldigd, waarna zijn partij de illusie kon hernemen dat het binnen de partij wel goedkomt met de moslims. Wat met LFI is gebeurd, toont echter aan dat het behagen van het islamitische electoraat ertoe kan leiden dat de oude militanten vroeg of laat wakker worden in een geïslamiseerde partij die onderweg waarden die links ooit als essentieel beschouwde, zoals secularisme en verzet tegen antisemitisme, heeft laten varen. Ecolo gaat trouwens ook al die kant uit, zoals merkbaar bij de Brusselse vleugel.
Immigratie
It’s the immigration, stupid. Immigratie versterkt de islamistische aanwezigheid en daarmee het antisemitisme in de samenleving. De eenzijdige, radicale houding van moslims in het Westen, volstrekt onafhankelijk van het land waarin ze wonen of waar ze vandaan komen, over wat gebeurt in het Midden-Oosten, schreeuwt opnieuw uit dat die groep geen enkele beweging maakt richting overname van westerse ideeën, waaronder de capaciteit tot zelfkritiek. Dat is ook de reden waarom zondag nauwelijks moslims hebben betoogd in Parijs, terwijl Joden voortdurend tegen hun eigen regering betogen.
Deze week kwamen ook verschillende alarmkreten uit het stedelijk onderwijs van Vlaanderen over de toenemende radicalisering bij leerlingen. Er is geen enkel teken van beterschap, integendeel. Hoe meer moslims, hoe minder ze zich genoopt voelen hun mening voor zich te houden. Dat nog steeds mensen geloven dat de islam in het Westen hervormbaar, verbeterbaar is, is niet te bevatten.
foto’s (c) Gazet van Hove.