door Anton Schelfaut in ’t Pallieterke .
De afgelopen maanden is al heel wat inkt gevloeid over de vragen of N-VA-voorzitter Bart De Wever bereid is om na de verkiezingen van 9 juni 2024 een Vlaamse regering te vormen met het Vlaams Belang en onder welke voorwaarden hij in een federale regering wil stappen. Wat de debatfiches van de N-VA daarover zeggen, is intussen genoegzaam bekend. Maar wat u wellicht nog niet wist, is dat De Wever een nataliteitspolitiek wil voeren om de demografische achteruitgang van de autochtone Europese bevolking een halt toe te roepen. En dat de rol die de Vlaamse industrie kan spelen in de herbewapening van het Westen tijdens de onderhandelingen over een nieuwe Vlaamse regering op tafel zal liggen.
Beginnen doen we in Antwerpen. Op de regionale zender ATV zei De Wever enkele maanden geleden dat hij nog liever ondersteboven in de Schelde springt dan met Groen te besturen. Als de laatste peiling van Gazet van Antwerpen bewaarheid zou worden, is een coalitie van N-VA, Vooruit en Groen echter de enige werkbare. Toch is de huidige Antwerpse burgemeester niet van plan om een zwemvest te kopen, zoals Meyrem Almaci (Groen) hem in een interview met Humo heeft aangeraden.
“Uit diezelfde peiling bleek zes jaar geleden net hetzelfde”, steekt De Wever van wal. “Ook toen zou mijn coalitie haar meerderheid verliezen en zou ik dus met Groen moeten samenwerken. Die voorspelling is toen gelukkig niet uitgekomen en ik hoop dat de geschiedenis zich in oktober zal herhalen. Groen is een verschrikkelijke partij. Ik heb respect voor iedereen die zich tot de ‘res publica’ geroepen voelt en een ideologie met een mens- en maatschappijvisie aanhangt, maar die van groene politici is de meest foute die er bestaat.”
Wat maakt Groen volgens u zo verschrikkelijk ?
“Als kinderen van het postmodernisme geloven zij niet meer in wie we zijn. Bovendien ondermijnen ze met hun zelfdestructieve discours en apocalyptische doembeelden ons vooruitgangsgeloof en tasten ze de jonge generaties daarmee aan. (fel) Groen is een partij waar ik níks mee heb. Níks. Natuurlijk moet je in een democratie coalities zien te vormen, maar dan moet er wel íéts van gemeenschappelijke grond zijn. (zucht) Ik zie een coalitie met Groen niet zitten en zal er electoraal alles aan doen om die te vermijden.”
Eén van uw stokpaardjes is dat een stem op Vlaams Belang zal leiden tot Vivaldi II. Gaat die logica ook op in Antwerpen ?
“Dat is inderdaad de paradox van een stem voor de extremen : je brengt de partijen die je het minst graag hebt aan de macht. De kans bestaat dus dat je daarna nóg kwader zal worden. Zeker in Antwerpen is dat een pertinent probleem. Ik doe op lokaal vlak mijn uiterste best om volgens enkele heldere principes te besturen. We hebben de stadskas volledig gesaneerd, op onze kerntaken gekampeerd en veel geïnvesteerd in veiligheid. De drugsmaffia is voor Antwerpen een gesel, maar de bewering dat er niet is geïnvesteerd in ons politie- en veiligheidsapparaat, is gewoon onjuist. Ik heb conform mijn principes bestuurd en hoop daar electoraal voor beloond te worden.”
Begrijpt u waarom een Antwerpenaar op Vlaams Belang stemt ?
“Ik weet niet waarom je in Antwerpen op een extreme partij zou stemmen, temeer omdat ‘extreem’ hier bijzonder extreem is. Je hebt partijen die zich aan de extremen van het politieke spectrum bevinden, maar binnen die partijen heb je ook nog verschillende gradaties. De meest extreme fractie van de radicale partij die ter rechterzijde bestaat, bevindt zich in Antwerpen. Daar kan je echt niks mee doen. In dat geval spring ik ook nog liever ondersteboven in de Schelde.”
U springt dus liever ondersteboven in de Schelde dan Filip Dewinter of Sam Van Rooy een schepenmandaat te geven ?
“Sorry, maar dat gáát gewoon niet. Het klinkt misschien heel arrogant, maar ik heb de politiek niet nodig om te kunnen overleven. Ik ben dus niet van plan om er alles voor op te offeren. Ik heb het ’s nachts soms moeilijk om de slaap te vinden, omdat ik geloof dat politici een bepaalde opdracht te vervullen hebben. Ik heb een heel duidelijk beeld van de mijne. Er zijn momenten waarop ik vanuit mijn bed naar het plafond lig te staren en me afvraag of ik die ook zal kunnen vervullen. Als ik ooit in mijn bed moet kruipen met de gedachte dat ik louter aan politiek doe omdat het mijn beroep is en ik dus een De Croo ben geworden, dan stop ik ermee, want dan zou ik geen oog meer dichtdoen. Zoals De Croo premier is ? Dat zou ik geen week kunnen volhouden.”
“Dat ik niet met hen wil besturen, betekent trouwens niet dat ik geen respect heb voor mensen zoals Filip Dewinter. Hij is een vakman, een Duracell-konijn. Dat is ongelofelijk. Op hem zit geen sleet. Maar dat je je sjerp moet veiligstellen door de deur te openen voor een coalitie met Almaci… (huivert) Het idee alleen al. Groen zou allerlei ideeën waarvan ik gruwel willen implementeren in Antwerpen. Van zo’n coalitie wil ik geen burgemeester worden.”
“Eén van de grote problemen is de demografische achteruitgang van de autochtone bevolking”
De postmodernistische doembeelden waarnaar u zonet verwees, blijven in de praktijk niet zonder gevolgen. Almaar meer twintigers of jonge dertigers laten zich steriliseren, vaak omdat ze geen kinderen willen grootbrengen in een wereld die toch vergaat. Baart dat defaitisme u zorgen ?
“Dat defaitisme is te wijten aan de dominante intellectuele cultuur die vooral de aula’s van de menswetenschappen en de redacties van álle kwaliteitskranten overheerst. Er zijn bij Knack, De Standaard en De Morgen nog wel individuele journalisten waarmee je kan praten, maar dat zijn de grote uitzonderingen. Volgens De Standaard – dus het moet zeker waar zijn (lacht) – is 10 procent van de jongeren van mening dat het immoreel is om als blanke, heteroseksuele ‘mens’ nog kinderen te krijgen. Dan is het einde letterlijk nabij. De geesten worden gerijpt voor een soort zelfextinctie. Alles wat in het verleden ooit is fout gelopen, is de schuld van de blanke, heteroseksuele man. Dat is het enige wat we nog over onze geschiedenis te vertellen hebben. De rest van de wereld werd blijkbaar bevolkt door heiligen die aan lianen slingerden, met de dieren konden spreken en in democratieën en rechtsstaten leefden, tot ze in contact kwamen met de blanken. Vroeger was de aankomst van Columbus hét stichtende moment van Amerika. Vandaag is dat het begin van de grootste genocide die de wereld ooit heeft gekend. Als je die zaken allemaal optelt, hoeft het niet te verbazen dat jongeren er door de enorme last van de erfschuld van hun voorouders voor kiezen om zich niet meer voort te planten.”
Moeten we ons daar zorgen over maken ?
“Eén van de grote problemen waarmee Europa wordt geconfronteerd, is de demografische achteruitgang van de autochtone bevolking. Zelfs Emmanuel Macron (Franse president, red.) begint nu een nataliteitspolitiek te voeren (lacht). Wat zullen onze linkse vrienden daarvan denken ? Het idee dat onze bevolking nog kinderen moet krijgen, werd de afgelopen jaren afgeschilderd als ‘uiterst rechts’, maar nu komt Macron ermee op de proppen. Wat me ook opvalt, is dat de Vlaamse media daar niet over berichten. Als ik lees dat Macron wil dat ‘de Fransen’ weer kinderen krijgen, denk ik bij mezelf : ‘Stop de persen, dat is heel interessant.’ Maar ik lees daar niks over in de Vlaamse pers. Ik voorspel wel dat binnen een paar weken ellenlange, onleesbare stukken in Knack zullen verschijnen over hoe dom dat idee is en dat een nataliteitspolitiek iets is van de nazi’s. Ik garandeer het u.”
_-_Type_2.svg)
Moeten we volgens u ook in Vlaanderen een nataliteitspolitiek voeren ?
“Op maatschappelijk vlak ben ik een conservatief politicus, op economisch vlak een liberaal. Ik geloof in de vrije markt om welvaart te creëren, maar welvaartscreatie mag geen doel op zichzelf zijn. Welvaart dient om de res publica te schragen en mag dus onderworpen worden aan mechanismen van herverdeling. Een cruciaal element van de res publica is de instandhouding van de bevolking. Dat welvaart wordt afgeroomd om een gezinspolitiek te voeren, is dus logisch. Ik ben niet tegen de sociale zekerheid, op voorwaarde dat het geld terechtkomt bij de mensen die het echt nodig hebben of als het wordt gebruikt om gedrag te stimuleren dat de res publica versterkt, maar economisch misschien niet wordt gemonetariseerd. Het gaat dan om werk zonder directe economische return, zoals dat van huismoeders. (fel) Dat Conner Rousseau (voormalig Vooruit-voorzitter, red.) – die ik op persoonlijk vlak enorm waardeer – op een bepaald moment heeft gezegd dat ook huisvrouwen van de publieke infrastructuur profiteren, vond ik beneden alle peil.”
“Voor ons voortbestaan is het essentieel dat we kinderen krijgen en dat die liefdevol worden opgevoed in een veilige omgeving. De waardering die een samenleving toekent aan een man of vrouw – en als conservatief durf ik te zeggen dat het gemiddeld genomen vaak die laatste zal zijn – die thuisblijft om voor de kinderen te zorgen, moet navenant zijn. Maar die denkwijze botst natuurlijk met het idee dat ons voortbestaan een soort van misdaad is geworden.”
“De Vlaamse Beweging moet inzetten op het paradigma van de geblokkeerde democratie”
Waardeert u Conner Rousseau na zijn zatte uitspraken nog even sterk ?
“Absoluut. Die hebben geen enkele afbreuk gedaan aan mijn waardering voor hem als persoon. (benadrukt) Geen enkele. Nul.”
Welke maatregelen wil u op Vlaams niveau implementeren om een nataliteitspolitiek te voeren?
“Het is niet toevallig dat het budget voor de kinderopvang is verdubbeld en dat het een prioriteit zal blijven om de situatie op het terrein te verbeteren. Ook het Groeipakket, de vroegere kinderbijslag, is gericht op hen voor wie het financieel moeilijk is om kinderen groot te brengen. In Antwerpen komt daar nog ‘het septembergeld’ bovenop. Op die manier herverdelen we belastinggeld ten voordele van mensen met een bescheiden inkomen en kinderen. Als je herverdeelt, moet je dat naar beneden doen. In dit land betekent herverdeling vaak dat mensen die passief zijn, heel veel krijgen. De langdurig werklozen en leefloners zijn er enorm op vooruitgegaan dankzij de Vivaldi-regering. Het beleid moet net gericht zijn op de mensen die wél gaan werken voor een laag loon. De Deborahs van deze wereld kunnen niet thuisblijven om voor hun kinderen te zorgen, maar houden nauwelijks iets meer over dan wie gewoon thuisblijft en niks doet.”
“Ik ben voor een waardegedreven sociaal beleid. De overheid mag zeggen welk gedrag de res publica bevordert en dus beloond moet worden, en welk gedrag het tegenovergestelde doet en dus afgestraft moet worden of zeker niet financieel beloond mag worden. De federale regering doet compleet het tegenovergestelde : in dit land word je meer dan ooit beloond voor gedrag dat de res publica verzwakt. En op het moment dat je thuisblijft om voor je kinderen te zorgen, spuwen bepaalde politici zelfs in je gezicht.”
De uithaal van Conner Rousseau naar huismoeders heeft u duidelijk niet onberoerd gelaten.
“Ik neem die aanval ook heel persoonlijk. Mijn vrouw is 15 jaar wíllen thuisblijven om mijn vier kinderen een warme thuisomgeving te bieden, iets wat ik niet kon. Ik was immers altijd op pad. Ik ben mijn vrouw er ongelofelijk dankbaar voor dat ze dat heeft wíllen doen. Ik zal dus nooit aanvaarden dat politici op haar werk spuwen en beweren dat ze een slechte keuze zou hebben gemaakt of zou hebben geprofiteerd. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik de harde werker van ons tweeën was toen ik in die periode thuiskwam. Ik ging overal de interessante uithangen als politicus, kreeg daarvoor een applaus en kwam thuis met een bos bloemen en een doos pralines omdat de mensen mijn uiteenzettingen konden appreciëren, maar in vergelijking met mijn vrouw was ik zeker niet de harde werker.”
Voor veel tweeverdienersgezinnen is het financieel wellicht niet haalbaar dat een van de partners thuisblijft om voor de kinderen te zorgen. Ziet u heil in bijvoorbeeld een opvoedersloon voor huisvaders of -moeders om daaraan tegemoet te komen ?
“Een grotere financiële waardering voor mensen die thuisblijven om voor de kinderen te zorgen, is zeker aan de orde. Dat is het Scandinavische model. Maar daar is natuurlijk een voorwaarde aan gekoppeld : als je een Scandinavische welvaartsstaat wil, moet je werken zoals een Scandinaaf. In Vlaanderen is bijna aan die voorwaarde voldaan. De werkzaamheidsgraad bedraagt momenteel 77 procent en is goed op weg richting de 80. Dat percentage komt overeen met een bijna volledige tewerkstelling. Als de Vlamingen zichzelf zouden kunnen besturen, zou Vlaanderen dus een Scandinavische welvaartsstaat kunnen zijn. Daarin zijn het ouderschapsverlof en de premies voor mensen die gezinnen stichten genereuzer. In een Belgische context, met gewesten waarin een derde van de actieve bevolking niet werkt, is het herverdelingsmechanisme al failliet vooraleer je daaraan toekomt.”
Oud-generaal Marc Thys vertelde recent dat als hier vandaag een oorlog zou uitbreken, we binnen enkele uren al met stenen zouden moeten beginnen te gooien. Heeft Vlaanderen volgens u nood aan eigen wapenfabrieken ?
“Waarom Vlaanderen vanuit een naïef groen-links wereldbeeld niet zou mogen bijdragen aan de herbewapening van het Westen, is voor mij een raadsel. Ik ben een absolute pacifist. Ik verafschuw krijgsgeweld. En dus wil ik een sterke defensie-industrie. Si vis pacem, para bellum. Dat zelfs linkse Duitsers nu pleiten voor een groot leger en zeggen dat we naar het oosten moeten kijken, is een ‘Zeitenwende’. We worden wakker in een andere tijd.”
“Wallonië is traditioneel een producent van vuurwapens. De wapens van FN Herstal zijn gegeerd over de hele wereld. Vlaanderen heeft die traditie niet, maar kan wel bogen op zijn technologische kennis. Voor Vlaanderen zitten er heel wat opportuniteiten in ‘dual use’. Als meer middelen naar de defensie-industrie vloeien, kunnen heel wat Vlaamse bedrijven, zoals Barco, toeleveranciers worden van hoogtechnologische wapenonderdelen. Daartoe zullen in het volgende Vlaamse regeerakkoord wel wat aanpassingen moeten worden opgenomen. Dat wij, amper 6 miljoen Vlamingen, beloven om nooit iets te zullen produceren dat kan worden gebruikt om mensen in een conflictsituatie te doden, getuigt van een enorme naïviteit.”
“Het postmodernisme richt in de westerse wereld een ravage aan, maar nergens is de zelfhaat sterker dan in Vlaanderen”
De Walen zullen er ook niet van wakker liggen dat hun wapens in Afghanistan opduiken.
“Daar zouden ze nochtans wél van wakker moeten liggen. Ik heb het bewust over een ‘westerse’ defensie-industrie. We moeten het Westen herbewapenen. Het is niet aan ons om elke extremistische groepering ter wereld, zoals IS en de Houthi’s in Jemen, op een of andere manier van wapens te voorzien.”
“De bevoegdheid die het snelst geregionaliseerd kon worden, was de wapenexport. Omdat de Vlamingen hen hadden belet om wapens uit te voeren, hebben de Walen in de jaren 1990 beslist om zelf op illegale wijze exportvergunningen te verlenen. Het heeft nog 10 jaar geduurd vooraleer de regionalisering door de wetgever werd gecanoniseerd. Maar als ík het woord ‘extralegaal’ in de mond neem om te bepleiten dat we de gezondheidszorg en het arbeidsmarktbeleid in eigen handen moeten nemen, worden alle registers opengetrokken.”
Maar een versoepeling van de regels voor de productie van wapenonderdelen ligt tijdens de volgende regeringsonderhandelingen dus op tafel ?
“Wat mij betreft, is ook Vlaanderen toe aan wat realisme. Ik heb er geen bezwaar tegen dat defensiemogelijkheden binnen onze industrie ten volle kunnen worden verkend. Als bepaalde decreten dat in de weg staan, zouden die beter op de schop gaan.”
Afgelopen zomer vertelde u in een interview met Het Laatste Nieuws dat u zich ergert aan het “folkloristische kantje” van de Vlaamse Beweging. Heeft die volgens u anno 2024 nog een rol van betekenis te spelen ?
“Ja, absoluut. Ik ben een onderdeel van de Vlaamse Beweging. Wat ik met die uitspraak bedoelde, is dat de traditionele Vlaamse Beweging – die daardoor ook aan het wegkwijnen is – nooit een paradigmashift heeft doorgemaakt. Geen enkele jonge Vlaming voelt zich vandaag nog cultureel ondergeschikt, waardoor de Vlaamse Beweging niemand meer rekruteert. Een jonge Vlaming heeft ontzettend veel mogelijkheden en dus niet het gevoel dat hij met culturele beperkingen wordt geconfronteerd omwille van zijn Vlaamse identiteit. Dat discours was relevant tot het einde van de jaren 1960 en is dat nog steeds in Brussel en de Vlaamse Rand, maar niet in de rest van Vlaanderen. De Vlaamse Beweging moet inzetten op het paradigma van de geblokkeerde democratie en de daarmee gepaard gaande socio-economische blokkering van Vlaanderen. Dat is een goudmijn. Die paradigmashift had men moeten maken, maar dat is niet gebeurd, waardoor krachtige, levendige bewegingen zijn verworden tot absolute schimmen van wat ze ooit geweest zijn. Dat is jammer.”
Geeft de Vlaamse Beweging voldoende gestalte aan de Vlaamse identiteit ?
“Een sterke Vlaamse Beweging moet het identiteitsgevoel en het zelfbewustzijn dat Vlaanderen zo ontbeert, vertolken. Onze achillespees, en ook die van de Vlaams-nationale partijen, is dat we niet op een zelfbewuste gemeenschap kunnen terugvallen als het er écht op aankomt. Dat weten de De Croos van deze wereld. Ze kunnen hier dingen doen waarmee ze nergens anders ter wereld zouden wegkomen. Finaal is niemand écht verontwaardigd, behalve wij dan. Maar die verontwaardiging wordt niet breed gedeeld en vindt geen weerklank in de media of aan onze universiteiten. Niemand die tot de elite behoort, draagt die verontwaardiging uit. De postmodernisten kunnen zij die dat wel aandurven, gemakkelijk wegzetten als een splitsingsfetisjist of een verzuurde man. Dat kunnen ze alleen maar doen omdat we een gezonde gemeenschap met een volwassen identiteitsgevoel ontberen. Nergens is het op dat vlak erger dan bij ons. Het postmodernisme richt overal in de westerse wereld een ravage aan, maar nergens is de zelfhaat sterker dan in Vlaanderen. Daar zijn we een absolute kampioen in. De dingen die hier passeren… Dat zou in Frankrijk niet lukken. Als je de Franse identiteit zo met de grond gelijk zou maken zoals je hier met de Vlaamse doet, kom je daar niet mee weg. Maar hier wel.”
Dat is een harde analyse.
“Ik maak een harde analyse van de Vlaamse Beweging, maar ik ben er wel een deel van. Als ik hard voor haar ben, is dat vanuit een spijtgevoel. Ik zal nooit spuwen op de wieg waarin ik heb gelegen. Ik had liever een krachtige, actuele Vlaamse Beweging gezien die de boot niet had gemist. Maar ik zie ze niet en dat is jammer.”
foto’s (c) Gazet van Hove .