Cd&v en Les Engagés (LE) verkondigden in december dat ze in Brussel samen op eenzelfde lijst zullen staan voor de federale verkiezingen. Na de staatshervorming van Di Rupo, dus na de splitsing van B-H-V, werd het ondoenbaar om als Nederlandstalige op eigen benen nog een zetel voor de Kamer te halen in Brussel. De enige manier is om op een Franstalige lijst te gaan staan en dan te hopen op veel kiezers. Zo werd Tinne Van der Straeten (Groen) in 2019 verkozen op een Ecolo-lijst. De ‘vriendschap’ tussen Franstalige en Vlaamse partijen moet dus redelijk goed zitten, anders begint men niet aan zo’n avontuur.
Ooit waren ze samen één unitaire partij, maar ze splitsten zoals de andere partijen en gingen hun eigen weg. Toch bleven ze elkaars pendanten. Beide partijen kalfden langzaam af en domineerden het politieke landschap niet langer. Cd&v bleef een regeringspartij, zelfs als ze niet nodig was. LE (eerst PSC en dan cdH) zit al tien jaar in de oppositie. Ze bleven centrumpartijen: soms eerder links en soms ook eerder rechts, maar nooit klaar en duidelijk wat precies. Inhoudelijk zeggen zij vaak hetzelfde als het bijvoorbeeld over volksgezondheid, fiscaliteit en sociaaleconomische zaken gaat. Over migratie, ethische dossiers en institutionele hervormingen tokkelen ze wel eens op andere snaren.
Zachte recepten
Voorzitters Sammy Mahdi (cd&v) en Maxime Prévot (LE) liggen bij gebrek aan andere vrienden in elkaars armen, ergens in het politieke centrum. “Nous sommes des partis populaires, mais pas populistes”, zegt Prévot. Ze willen tegen de zogenaamde extremen en tegen “iedereen die dit land wil blokkeren” ingaan. Vincent van Peteghem (Financiën) en Annelies Verlinden (Binnenlandse Zaken) dragen ze op handen als prototypes van zo’n centrumbeleid. Dat die altijd machteloos staan en hun voorstellen uitgehold zien worden door de echt machtige partijen, zoals de PS, willen ze niet zien. Maar ze zeggen ervan overtuigd te zijn dat het nodig is om de centrumkrachten te bundelen als je wil wegen op het regeringsbeleid. Mits het halen van veel, heel veel stemmen, natuurlijk…
En daar zit het kalf gebonden, want de kleurloosheid van beide partijen lijkt daar niet op af te stevenen. In Vlaanderen zit cd&v in het slop en de overgebleven achterban is vrij radeloos, zodanig zelfs dat men daar onder een andere naam wil opkomen. In Wallonië doet LE het dan weer terug een beetje beter in de peilingen, wat Sammy Mahdi naar die kant doet lonken om zich terug wat groter te voelen, en ook Jean-Louis Bouchez (MR) in die richting doet knipogen om niet alleen tegenover het grote linkse blok te staan.
Wantrouwen
Maar of hun zachte recepten met veel ‘ja, maars’ en ‘neen, tenzijs’ de kiezer aanspreken, is nog maar de vraag, want in Vlaanderen zit niemand nog te wachten op cd&v en wordt de nieuwe broederbond met LE onverschillig en toch wat wantrouwig bekeken. Of de Franstaligen er vrolijk van worden, is ook niet zeker, want – begrijpe wie kan – cd&v is voor hen veel te… Vlaams.
