door Julien Borremans in ’t Pallieterke .
Ook al was moppersmurf Bart De Wever tijdens Het Conclaaf op VTM in zijn beste apocalyptische stemming van de laatste jaren, het is intussen duidelijk dat de protagonisten van de Vlaams-nationale partijen beseffen dat ze op elkaar zijn aangewezen om significante stappen richting zelfbestuur te zetten, als de verkiezingsuitslag het toelaat. Of dat al dan niet met Bart De Wever zal zijn, is zeer de vraag.
Als Het Conclaaf van Eric Goens ons één ding geleerd heeft – ondanks alle gebekvecht en verwijten -, dan is het dat Vlaams Belang en N-VA dichter bij elkaar staan dan verwacht, ook al slaat Bart De Wever de uitgestoken hand van Tom Van Grieken andermaal af. De afstand met de rest van het gezelschap is mogelijks nog groter en zijn afkeer voor Alexander De Croo en Sammy Mahdi druipt van het scherm.
Politieke avonturiers
Het is bijzonder jammer dat, op Georges-Louis Bouchez na, geen Franstalige politici aan het programma wilden deelnemen, want dan pas zou de gigantische kloof met het zuiden van het land zichtbaar zijn geweest. Ook al geeft het programma niet bepaald een vrolijke indruk, de kaarten liggen goed. De kans dat beide Vlaams-nationale partijen een meerderheid in het Vlaams Parlement kunnen halen, is reëel. Steeds meer mensen zijn gewonnen voor confederalisme of separatisme. Een meerderheid van de Vlamingen wijst het cordon sanitaire af. Dat is zelfs Bart De Wever niet ontgaan.
Dat De Wever ongenadig inbeukt op de tere plaatsen van Vlaams Belang, heeft uiteraard met electorale positionering te maken. Het beeld van een partij die onhaalbare voorstellen naar voren schuift en die af te rekenen heeft met politieke avonturiers waar Van Grieken geen afstand van neemt, kan enkele twijfelaars overtuigen om toch maar voor N-VA te kiezen.
Groeiproces
De Wever mag evenwel niet vergeten dat ook N-VA een groeiproces heeft moeten doorstaan. Toen de partij 10 jaar geleden meer dan 30 procent van de stemmen haalde, heeft ze met die monsterscore geen grote hervormingen kunnen realiseren. Tien jaar later hanteert De Wever nog altijd het apocalyptisch riedeltje over het einde van België, zonder dat daar veel verandering in komt. Ook het besef dat hij na de verkiezingen met een coalitie van de verliezers (cd&v, Open Vld en Vooruit) naar de federale onderhandelingen moet trekken, vormt een pijnlijke gedachte.
En wat de opmerkingen van De Wever over de strapatsen van Filip Dewinter en zijn kornuiten betreft, spreekt Tom Van Grieken tussen de regels duidelijke taal : “Dat kan u voor de verkiezingen niet van mij verwachten… Anders blijf je je maar schikken naar het dictaat van de tegenstanders.” Na de verkiezingen zal dat dus wel mogelijk zijn. De coalitievorming in Nederland moet ook bij Vlaams Belang de ogen openen. De partij zal de controversiële standpunten moeten bijvijlen en afscheid moeten nemen van de harde barricadepolitiek van enkele protagonisten. Ook zullen de plannen voor Vlaamse onafhankelijkheid wat concreter moeten worden, want nog eens vijf jaar wachten om dan vanop een tribune de onafhankelijkheid uit te roepen, dat overtuigt weinigen.
Post-De Wever
In die zin was de uitspraak van De Wever veelbetekenend : ‘’We zitten vlakbij de eindmeet met het Vlaams-nationalisme en toch kan u geen afstand nemen van de kliek van Filip Dewinter.” Anderzijds beseft ook De Wever wel dat er binnen zijn eigen partij een groeiende meerderheid is die gewonnen is voor een bestuurlijke samenwerking met Vlaams Belang.
In dat opzicht zouden de gemeenteraadsverkiezingen wel eens voor grote verrassingen kunnen zorgen, want aan de basis is niet iedereen tevreden over wat de top bedisselt. Jean-Marie Dedecker sprak twee weken geleden duidelijke taal in het Nieuwsblad : “Als confederalisme niet kan, dan moeten we er met Vlaams Belang voor gaan in Vlaanderen.” Mogelijke coalitievormingen tussen beide partijen na de gemeenteraadsverkiezingen zouden wel eens als een brandversneller kunnen werken.
De kans is inderdaad onbestaande dat Vlaams Belang op federaal niveau mee aan de knoppen zal zitten, maar ook voor N-VA vormt het een schier onmogelijke opdracht om het confederalisme te realiseren. Pas als het zuiden van het land merkt dat het menens is in het noorden – zoals De wever suggereert – zal er verandering komen. Of dat al dan niet met Bart De Wever als voorzitter zal zijn, is de grote vraag. Jean-Marie Dedecker laat verstaan dat N-VA zich beter voorbereidt op het post-De Wever-tijdperk.
CITAAT
“Vlaams Belang zal afscheid moeten nemen van de harde barricadepolitiek van enkele protagonisten“
foto’s (c) Gazet van Hove .