door Filip Van Laenen in ’t Pallieterke .
Het zou eigenlijk een doodnormale zaak moeten zijn, kopstukken die bekendmaken welke kandidaat zij steunen bij de voorzittersverkiezingen. Maar de top van Groen, en dan misschien nog vooral Petra De Sutter, is er afgelopen week in geslaagd ook dat onderdeel te laten uitdraaien op een pijnlijke bedoening. De partij die ooit nog gesticht werd om onder meer te laten zien hoe men ook anders aan politiek kan doen, blijkt een krabbenmand te zijn die stilaan kan wedijveren met de CVP van weleer.
Lezers die al een aantal jaren op de teller hebben, kunnen zich ongetwijfeld nog herinneren hoe de kopstukken van de CVP, een partij die op papier toch de christelijke principes zou moeten volgen, mekaars bloed wel konden drinken. De afgelopen dagen moesten we aan die tijden en die paradox terugdenken telkens we een nieuw bericht of interview lazen over de voorzittersverkiezingen van een partij die zich graag in de kijker zet als warm en verbindend.
De top van Groen vreest dat Celia Groothedde de verkiezingen zal winnen
Nu is het niet abnormaal dat er aan de top van een politieke partij enige rivaliteit heerst, om het nog zacht uit te drukken. Wie in de politiek gaat, heeft ambities. Aan de top van een nationale partij komen er op die manier heel veel ambities samen, en dat leidt onvermijdelijk tot conflicten, zeker na een verkiezingsnederlaag.
Ruzie op straat
Het is voor een partij echter zelden een voordeel wanneer de ruzies tussen de kopstukken open op straat uitgevochten worden. We durven zelfs te stellen dat dat a fortiori geldt voor een partij die anders altijd de mond vol heeft over verbinden en politieke meningen waarmee ze het oneens is steevast wegzet als pogingen tot polarisatie. Toch is het precies dat wat de top van Groen bewerkstelligd heeft door zich massaal achter één kandidaat te scharen in de hoop één van de twee andere kandidaten de pas te kunnen afsnijden.
De kers op de taart is ongetwijfeld dat het net Petra De Sutter was die met een interview in De Standaard even de puntjes op de i kwam zetten voor de leden van Groen. Of ze zichzelf daartoe geroepen voelde, dan wel of de top haar die opdracht gegeven had, maakt niet eens zoveel uit. Na de manier waarop ze er op het laatste moment van afzag om zelf deel te nemen aan de verkiezingen, miste ze in ieder geval afgelopen zaterdag een uitgelezen kans om zich even afzijdig te houden.
Negatief stemadvies
De manier waarop Petra De Sutter haar stemadvies gaf, was bovendien tenenkrullend om te lezen. Het is immers niet zo dat ze vindt dat Bart Dhondt de juiste man op het juiste tijdstip op de juiste plek is, met een wervend project waar Petra De Sutter zich volledig in kan vinden. Neen, het probleem is dat Celia Groothedde zich in het parlement toespitste op de verkeerde thema’s en dat Bright Adiyia nog niet genoeg ervaring zou hebben. En daar moet Bart Dhondt het dan mee doen.
Ondertussen weet iedereen waar het natuurlijk echt om draait. De top van Groen vreest immers dat Celia Groothedde de verkiezingen zal winnen. Nadia Naji probeerde haar bij de verkiezingen van juni al eens buiten te werken door haar te verwijzen naar de laatste plaats op de lijst voor het Brussels Parlement, maar vanop die laatste plaats raakte ze als lijstduwer toch verkozen. Dat kan alvast duiden op een zekere populariteit bij de Brusselse achterban, die de andere kandidaten misschien niet meteen hebben.
Met uitspraken als “interne kritiek wordt gesmoord” maak je natuurlijk geen vrienden aan de top.
Maar het probleem met Celia Groothedde is natuurlijk helemaal niet dat ze zich vooral toegelegd heeft op de thema’s armoede en kinderopvang, niet meteen de kernthema’s van Groen of punten waarop de partij zich kan herbronnen. Het probleem zou zijn dat het moeilijk is om met haar samen te werken, wat dat ook moge betekenen. Bovendien was ze er na de verkiezingen van juni snel bij om kritiek te leveren op de manier waarop de partij de verkiezingen aangepakt had. Met uitspraken zoals “interne kritiek wordt gesmoord” en de “holle praat en waspoederslogans” van Groen maak je natuurlijk geen vrienden aan de top.
Verscheurde partijkaart
Ondertussen is het zeer de vraag of de knullige manier waarop de partijtop Bart Dhondt tracht te steunen, wél vruchten zal afwerpen. Dany Neudt, ooit nog nationaal ondervoorzitter onder Meyrem Almaci, liet op sociale media weten dat hij zijn partijkaart verscheurt. Hij zou al langer ontevreden zijn met de gang van zaken bij Groen en blijkbaar was de poging tot stemadvies van Petra De Sutter de druppel die de emmer deed overlopen.
Ook oud-voorzitter Mieke Vogels liet nogmaals van zich horen en herhaalde daarbij nog eens haar pleidooi om de verkiezingen uit te stellen. Er valt inderdaad iets voor te zeggen om eerst een inhoudelijk congres te houden waar een nieuwe koers uitgestippeld kan worden, en pas daarna een nieuwe voorzitter te kiezen. Elisabeth Meuleman en Dirk Holemans denken trouwens in dezelfde richting.
Daar staat natuurlijk tegenover dat het ook gemakkelijker kan zijn om zo’n partijcongres inhoudelijk in goede banen te leiden met een nieuwe partijvoorzitter met een sterk mandaat. Het probleem is echter dat de interne chaos en onvrede bij Groen op dit ogenblik zo groot zijn dat zo’n partijcongres begin volgend jaar waarschijnlijk niet veel meer kan zijn dan een eerste helingsmoment, en dat er daarna nog enkele nodig zullen zijn. De communicatieve flaters van de top van Groen hebben de afgelopen weken die chaos en onvrede bovendien vooral doen toenemen. Wie het ook wordt, de volgende partijvoorzitter begint hoe dan ook gehavend aan zijn of haar mandaat.
foto’s (c) Gazet van Hove .