door Jurgen Ceder in ’t Pallieterke .
Naar aanleiding van de zaak-Reuzegom hebben we hier geschreven dat we niet meedoen aan de rechtspraak van de meute. Dat ging over een ingewikkelde zaak, waar alleen iemand die zich meester maakte van het hele dossier een zicht kon krijgen op wie schuld droeg en in welke mate die persoon had bijgedragen aan de dood van Sanda Dia. Op sociale media werd toen te gemakkelijk een amalgaam gemaakt van iedereen met een lidkaart van die studentenclub.
Er bestaat echter geen enkel misverstand over wat Sven Pichal heeft gedaan. De discussie gaat alleen nog over de gepaste strafmaat. Die blijkt nu wel zeer mild te zijn. Pichal komt er vanaf met een celstraf met uitstel. De rechtbank zegt dat hij beter kan geholpen worden buiten de gevangenis en dat dit op termijn de kans op recidive vermindert. Het is geweten dat Belgische rechters bij hun uitspraak rekening houden met de overbevolking van de gevangenissen en zich daarom heel vindingrijk tonen bij het motiveren van een beslissing om iemand niet effectief naar de gevangenis te sturen.
Voor alle duidelijkheid : het is niet de seksuele afwijking van Pichal die wordt bestraft. Het is ook niet onze walging voor zijn persoon die in straf wordt omgezet. Pichal moet zwaar gestraft worden omdat zijn activiteiten bijdragen aan kindermisbruik. Kinderporno is een zaak van vraag en aanbod. Het zijn mensen als Pichal, aan de vraagzijde, die zorgen voor het aanbod. Kinderen wordt misbruikt en gefilmd om de beelden te kunnen verkopen aan mensen als hij. Pichal heeft trouwens ook zelf beelden verspreid.
Ongepaste rechtspraak
Ik lees in heel wat commentaren dat iemand als Pichal niet kan geholpen worden in de gevangenis. Er wordt snel vergeten dat het strafrecht heel wat meer functies heeft dan verbetering van de misdadiger, zoals bescherming van de samenleving, preventie door afschrikking en, niet te vergeten, retributie. Als straffen niet in overeenstemming staan met de ernst van de gepleegde feiten, verliest de samenleving haar vertrouwen in justitie. Die samenleving tilt veel zwaarder aan misdrijven tegen kinderen. Terecht.
Die maatschappelijke afschuw wordt echter te vaak niet omgezet in gepaste rechtspraak. Dit is niet de eerste keer. Een andere voormalige VRT-medewerker, Nicolas Caeyers, werd in februari veroordeeld voor de verkrachting van twee minderjarigen, maar kreeg geen effectieve gevangenisstraf.
Dan kan je niet nalaten de vergelijking te maken met de straf die Dries Van Langenhove werd opgelegd. Voor aangebrande moppen en commentaren in een besloten internetgroep werd die in januari door de correctionele rechtbank van Gent – altijd weer Gent – veroordeeld tot een effectieve gevangenisstraf van 1 jaar. Van Langenhove heeft niemand schade berokkend, maar als het vonnis in beroep wordt bevestigd, moet hij een jaar de cel in. De walgelijke activiteiten van Sven Pichal hebben bijgedragen aan het beschadigen van kinderen voor het leven. Dat hij daar geen daadwerkelijke straf voor krijgt, is een ernstig probleem.
foto’s (c) Gazet van Hove .