door Jurgen Ceder in ’t Pallieterke .
Een van mijn favoriete kerstfilms is ‘Groundhog Day’. Die gaat over een man die telkens weer op dezelfde dag wakker wordt. Elke keer ik ’s morgens het nieuws doorneem en daar lees dat De Wever bij de koning is langs geweest en daar verlenging van zijn opdracht als formateur heeft verkregen, heb ik ook het gevoel dat ik vastzit in een tijdlus. Twee weken geleden was dat al de zestiende keer. Het patroon van overleg, ruzie en mislukking herhaalt zich telkens weer.
Het lijkt erop dat De Wever deze keer de cyclus wil doorbreken. Als er eind januari geen akkoord is, wordt Arizona doodverklaard. Ik zal daar niet rouwig over zijn. Beter geen regering, dan een zwakke regering. Beter een systeemcrisis, dan het verder aanmodderen met een systeem dat niet werkt. Nieuwe verkiezingen mogen niet uitgesloten worden.
In de kranten schiet men meestal op Bouchez. Hij zou te onverzettelijk zijn en met weinig diplomatische uitlatingen zijn coalitiepartners op de zenuwen werken. Ik begrijp hem wel. Rechts heeft een historische overwinning in het Franstalige landgedeelte behaald. Bouchez hamert er telkens op dat die uitslag moet gerespecteerd worden en zichtbaar moet gemaakt worden in het beleid. Het frustreert hem dat een klein links partijtje uit Vlaanderen erin slaagt om alles wat een beetje te rechts klinkt, uit het economische luik te houden en er zelfs een meerwaardebelasting aan toe te voegen.
Vooruit onmisbaar door het cordon
Rousseau beseft dat hij in een zetel zit. Hij heeft nu zomaar even 500 amendementen ingediend op de nota-De Wever. Het blijft nodig eraan te herinneren waarom Vooruit zo onmisbaar is. Ook Vlaanderen heeft rechts gestemd, maar het onzalige cordon schakelt een belangrijk deel van de Vlaamse rechterzijde uit. Daar is ook de N-VA mee verantwoordelijk voor.
De N-VA en het Vlaams Belang bezetten sinds de verkiezingen de helft van de zetels in het Vlaams Parlement. De N-VA heeft met die uitzonderlijke onderhandelingspositie niets aangevangen. We kregen een kleurloos, weinig ambitieus Vlaams regeerakkoord. Voorlopig het enige opmerkelijke wapenfeit van deze regering is de belofte van Melissa Depraetere om het minst productieve deel van de Vlaamse bevolking 250 euro te geven voor de aankoop van een koelkast. Het andere deel zal daar moeten voor opdraaien en nog eens evenveel moeten bijleggen om de administratie van deze Stevaert-operatie bij te houden. Als de Vlaamse regering wilde bewijzen dat ze nog steeds niet begrijpt welke de echte problemen van dit land zijn, was dit de ideale maatregel.
Waarop kunnen we dan nog de illusie baseren dat de federale regering meer gestalte zal geven aan ‘de kracht van verandering’, op economisch, communautair of enig ander vlak ? Ik behoor tot de groep van mensen die steeds bewondering heeft gehad voor het talent van Bart De Wever. Dat respect is er nog steeds, maar ik behoor nu ook tot de snel groeiende groep die zich afvraagt wat we daarmee kopen. Met deze onderhandelingen heeft De Wever zich ingeschakeld in het idee dat je binnen het Belgische regime nog steeds betekenisvolle hervormingen kan doorvoeren, terwijl de oude De Wever steeds het tegendeel heeft beweerd. Het zal blijken dat de oude De Wever gelijk zal hebben gehad. Arizona kan er nog steeds komen, betekenisvolle hervormingen niet.
foto’s (c) Gazet van Hove .