door Jurgen Ceder in ’t Pallieterke .
Hoeveel keer heeft hij het gezegd ? Tien keer ? Twintig keer ? We gaan het niet optellen, maar het staat vast dat er maar één partijstandpunt is dat Bart De Wever in de aflopen jaren meermaals als breekpunt voor regeringsdeelname heeft vooropgesteld : “We stappen niet in een federale regering zonder confederalisme.”
In de afgelopen maanden hebben we er herhaaldelijk op gewezen dat de mediastilte over een mogelijke staatshervorming een veeg teken was. Minstens zouden we ongenoegen moeten horen van Franstalige partijen over de eisen van de N-VA. Het lijkt er nu op dat er gewoon nooit een eis is geformuleerd.
Getsjirp van de krekels
Sander Loones zou een werkgroep leiden om, parallel aan de echte regeringsvorming, met de andere partijen aan een staatshervorming te werken. Eind deze maand moeten de regeringsonderhandelingen achter de rug zijn, maar het enige geluid dat uit die werkgroep komt, is het getsjirp van krekels.
Op de nieuwjaarsreceptie viel het woord ‘confederalisme’ niet in de toespraak van De Wever. Hij zei : “Wij zijn bereid om dit land te besturen als er concrete communautaire vooruitgang te boeken valt.” Wat we daaronder moeten verstaan, zegt hij niet. De Wever verzekert ons dat dit iets voor later is : “We steken het communautaire niet in de frigo, maar de hoofdfocus ligt op hervormingen op de arbeidsmarkt, pensioenen en fiscaliteit.” Het communautaire ligt inderdaad niet in de frigo. Het is in de open haard gegooid.
HLN zei van alle aanwezigen op de receptie hetzelfde te hebben gehoord, namelijk “dat de economie pas echt kan floreren en de begroting pas echt op orde kan gesteld worden, als ook de staatsstructuur veranderd wordt”. Matthias Diependaele had in december ook nog eens gezegd dat de moeilijke federale onderhandelingen bewijzen dat België niet werkt. Allemaal correcte analyses, maar waarom is een staatshervorming dan niet de eerste eis geweest ?
De N-VA heeft het nooit geprobeerd
Knack liet deze week twee grondwetsspecialisten aan het woord die niet tot de Vlaams-nationale familie behoren. Het zou verplichte lectuur moeten zijn voor alle politici. Jürgen Vanpraet : “Ik vrees dat de Arizona-regering met hervormingen zal komen die een flauw afkooksel zijn van wat dit land nodig heeft, óók op socio-economisch vlak. In dat opzicht zal het eindresultaat niet veel afwijken van de eindbalans van Vivaldi… De staatshervorming is geen prioriteit voor de onderhandelende partijen, ook niet bij de N-VA.” Quinten Jacobs : “Ik stel alleen maar vast : de staatsstructuur is de kern van heel veel problemen. Wie België wil redden, moet het hervormen… Ik nodig alle politici uit : bezorg mij uw plan waarmee u de openbare financiën voor de lange termijn vlot wilt trekken zonder staatshervorming. Dat is simpelweg onmogelijk.”
Op De zevende dag zei Peter De Roover dat deze cruciale fase in de onderhandelingen niet het moment is om eisen tot staatshervorming te formuleren. Inderdaad, Peter, de N-VA had nooit mogen beginnen aan de onderhandelingen zonder eerst een principiële toezegging van de anderen over een grote staatshervorming. Nu is het te laat. Prévot en Bouchez sabelden de zeer voorzichtige oproep van De Wever voor ‘communautaire vooruitgang’ trouwens onmiddellijk weer neer.
Ik ben naïef geweest toen ik hier waarschuwde voor het gevaar dat we een kleine staatshervorming zouden krijgen die het Belgische probleem niet oplost. We zullen blijkbaar zelfs dat niet krijgen.
foto’s (c) Gazet van Hove .