door Karl Van Camp in ’t Pallieterke .
“België is de optelsom van twee democratieën. Vlaanderen en Wallonië hebben elk een eigen mening over de sociale zekerheid, immigratie, belastingen, de loonkost,… Die meningen groeiden de voorbije decennia steeds verder uiteen. Zo werd België het land van de stilstand en de blokkering. En stilstand is achteruitgang. Zeker in een wereld die razendsnel verandert.”
Bovenstaande alinea pluk ik letterlijk van de webstek van de N-VA uit het hoofdstuk waar het begrip ‘confederalisme’ wordt uitgelegd. Ik geef graag twee voorbeelden om de verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië te duiden.
Inteelt bij rashonden
Vorige vrijdag las ik in De Standaard dat in ons land de inteelt bij rashonden naar omlaag moet. Ik citeer : “De genetische gezondheid van rashonden is problematisch in heel Europa. Er wordt vaak gekweekt met dezelfde ouderdieren, meestal kampioenen van hondenshows. Het levert naar wens uniforme nestjes op met mooie puppy’s. Nadeel is dat de genenpool van een ras op die manier alsmaar kleiner wordt.”
Daarom moeten Vlaamse honden paren volgens een lastenboek. Met inspraak van rasverenigingen en met advies vanuit de wetenschap, is een fokfiche opgesteld met specifieke testen en onderzoeken voor de verschillende hondenrassen. Voor een bordercollie gaat het over veertien pagina’s, voor een golden retriever om een twaalftal. Vanaf 1 juli mogen rashonden in Vlaanderen pas paren als ze aan alle vereisten voldoen.
Maar in Wallonië en Brussel is van enige reglementering (nog) geen sprake. Daar krijgen puppy’s een stamboom zonder dat de ouders op (erfelijke) aandoeningen zijn onderzocht. Er is geen fokfiche in te vullen. Besluit : in België zijn er twee soorten puppy’s, die met een stamboom en die zonder stamboom. Aan de ene kant zijn er Vlaamse stamboomhondjes die werden geboren uit een doordacht fokprogramma en aan de andere kant heb je Waalse en Brusselse hondjes, die automatisch een stamboom krijgen omdat hun ouders er ook eentje hadden.
Ganzen en eenden
Nu we toch in de dierenwereld beland zijn, is het maar een kleine stap om ook iets over ganzen en eenden te vertellen. Eerste feit : het dierenwelzijn is in 2014 een gewestelijke bevoegdheid geworden. Sinds dat jaar, tot op heden, is Ben Weyts de Vlaamse minister die bevoegd is voor dierenwelzijn. Tweede feit : in België wordt er enkel foie gras gemaakt van eend. Foie gras van ganzen wordt hoofdzakelijk vanuit Frankrijk ingevoerd.
Sinds eind december 2023 is er een verbod in Vlaanderen op het produceren van foie gras. De laatste producent in Vlaanderen stopte al een jaar eerder om zo te kunnen rekenen op een schadevergoeding van de Vlaamse overheid. Sindsdien bewerkt en verkoopt de man foie gras in zijn bedrijf in Bekegem. De eendenlevers die hij hiervoor nodig heeft, koopt hij aan in Frankrijk en Wallonië.
Want daar zit het grote verschil : in Wallonië zijn nog een zevental producenten van foie gras. Waar de Vlaamse foiegras-producenten in het verleden werden afgeschilderd als wrede dierenbeulen, is die benadering ver te zoeken in Wallonië. Op de website van VisitWallonia.be, de toeristische dienst van Wallonië, worden zelfs een viertal kwekerijen aanbevolen als te bezichtigen ‘attractie’. In Wallonië is de jaarlijkse productie goed voor 12 tot 14 ton eendenlever. Dat op zich is een peulschil ten opzichte van de jaarlijkse productie van foie gras in Frankrijk : zo’n 20.000 ton. Daar steeg trouwens in 2023 de productie met 21 procent…
De realiteit is dat jaarlijks zo’n 1.000 ton foie gras wordt ingevoerd in ons land. Het eten van foie gras is immers niet verboden in Vlaanderen en de consumptie ervan is de voorbije jaren enkel toegenomen.
Ik spreek me niet uit over de raszuiverheid van Vlaamse hondjes noch over de lekkernij die foie gras is. Ik wil enkel het verschil in beleid aantonen in twee regio’s in België. Zogezegd één land, maar o zo totaal verschillend.
foto’s (c) Gazet van Hove & Wikimedia Commons .