door Julien Borremans in ’t Pallieterke .
Minister van Asiel en Migratie Anneleen Van Bossuyt (N-VA) voorspelt in HLN dat er in 2025 maar liefst 50.000 asielaanvragen zullen zijn. Dat is een verdubbeling ten opzichte van 2021. Van Bossuyt luidt de noodklokken : “Dat is een tsunami die onze samenleving niet aankan.” Zo wordt België stilaan het OCMW van Europa.
Het registratiecentrum in de Belliardstraat in Brussel wordt zowat overrompeld. In januari en februari kwamen er tot 200 mensen per dag asiel aanvragen. Met de ramadan was het wat rustiger, maar nu hervat de kolkende stroom aan gelukszoekers zich. Dan is er nog de enorme achterstand van 56.000 dossiers die nog moet worden weggewerkt. De laatste vier jaar waren er 138.000 asielaanvragen. “Zo wordt het strengste asielbeleid geen keuze, maar een bittere noodzaak.”
Het systeem bezwijkt
We zitten midden in een instortend systeem. Het asielrecht is verworden tot een internationaal georganiseerde gokmachine : asielzoekers reizen naar het land met het ruimste vangnet en wagen hun kans. België is inmiddels het mekka geworden voor deze gelukzoekers. Geen wonder, met onze gulle sociale zekerheid, tragere procedures en een nauwelijks afgedwongen terugkeerbeleid. Het resultaat is een administratie die kreunt onder het gewicht van haar eigen onvermogen.
Onder de massa zitten duizenden mensen die al elders asiel aanvroegen, maar via de achterdeur België binnenwandelden. Wie erin slaagt zes maanden onder de radar te blijven, heeft automatisch recht op een procedure in ons land. Dat is geen fout in het systeem. Het ís het systeem.
In plaats van het Dublin-akkoord toe te passen – terugsturen naar het eerste Europese land van binnenkomst -, moedigt België onbedoeld aan tot asielshoppen. Wie het langst uit het zicht blijft, wint.
De paradox van de gastvrijheid
De impact van deze instroom reikt verder dan opvangplaatsen. Onderwijs, huisvesting, gezondheidszorg, het OCMW, de arbeidsmarkt en veiligheidsdiensten worden systematisch overbelast. Gemeentebesturen schreeuwen om hulp, sociale woningen zijn onvindbaar en OCMW’s raken uitgeput.
Ondertussen zien we hoe conflicten uit het Midden-Oosten en Afrika geïmporteerd worden : interetnische spanningen, religieuze intolerantie en patriarchale familiecodes. De verlichtingswaarden staan onder druk. Democratische rechtsprincipes zoals gelijke rechten voor vrouwen, LGBTQIA+-personen of vrijheid van meningsuiting botsen frontaal met religieus geïnspireerde tegenwaarden die nieuwkomers met zich meebrengen.
De recente vechtpartij waarbij een meisje door enkele moslima’s in Aarschot in elkaar werd geslagen, spreekt boekdelen. Ook in Borgerhout kwamen tientallen allochtonen op straat en blokkeerden de straat terwijl ze ‘Allah Akbar !’naar de politie riepen. Dan zijn er de dagelijkse bedreigingen van orde- en hulpdiensten, tram- en buschauffeurs, politieagenten, … en de organisatie van drugscircuits en openlijk bendegeweld. De overvolle gevangenissen en de vele tienduizenden illegalen tonen het failliet van het systeem aan.
Wie alles en iedereen binnenlaat, helpt niemand. Zonder selectie en zonder grenzen is er géén bescherming, enkel chaos. De paradox is schrijnend. Taalachterstand, gebrekkige scholing, onaangepaste culturele overtuigingen en afhankelijkheid van clans maken de kloof haast onoverbrugbaar.
Van naïviteit naar realisme
België is dringend toe aan een migratiebeleid met een ruggengraat. We kunnen leren van Denemarken, dat bewust inzet op sobere opvang, actieve terugkeer en een stop op hervestiging tijdens crisismomenten. Nederland schrapte de opvang voor alleenstaande mannen om gezinnen te kunnen blijven beschermen.
Het regeerakkoord is duidelijk : hervestiging van vluchtelingen wordt opgeschort, er komt enkel nog materiële opvang (bed, bad, brood), spreidingsplannen verdwijnen uit de wetgeving. Criminelen en haatpredikers worden uitgewezen. En er wordt onderzocht om – net als in Denemarken – gevangenen in illegaal verblijf hun straf te laten uitzitten in buitenlandse gevangenissen.
Wie Belg wil worden, moet voortaan slagen voor een burgerschapsexamen en een taaltest op niveau B1. Integratie wordt geen automatische uitkomst meer van verblijf, maar het resultaat van inspanning en aanpassing. Gastvrijheid kan niet langer betekenen dat onze normen, wetten en verworvenheden onderhandelbaar worden, en dat onze gemeenschap uiteenvalt in een lappendeken van elkaar bestrijdende clans.
Laat deze crisis dan eindelijk het moment zijn waarop de federale regering durft kiezen voor een streng, rechtvaardig en duidelijk migratie- en asielbeleid. Niet uit hardvochtigheid, maar uit verantwoordelijkheidszin. Niet tegen mensen, maar vóór onze gemeenschap. Wie alles openlaat, houdt niets meer over.
foto’s (c) Gazet van Hove .