door Karl Van Camp in ’t Pallieterke .
Zaterdag werd Valerie Van Peel verkozen tot nieuwe voorzitter van de N-VA. Over de capaciteiten van Van Peel ga ik me nog niet uitspreken, daarvoor is het nog te vroeg. Maar dat ze voor een grote uitdaging staat, is duidelijk.
Met de komst van Valerie Van Peel als nieuw voorzitter, neemt de partij meteen ook afscheid van haar oud-voorzitter Bart De Wever. Diens voorzitterschap begon in 2004, in opvolging van Geert Bourgeois. Deze laatste was best een harde werker en een Vlaamse intelectueel, maar tegelijkertijd ook een beetje een grijze muis zonder al te veel charisma. Bart De Wever beschikte wel over dat charisma, de kunst ook om mensen te charmeren en tegelijkertijd te begeesteren. Vriend en vijand zullen het met mij eens zijn : zonder Bart De Wever zou de N-VA nooit geworden zijn wat ze nu is.
Locomotief
Herinner u dat de N-VA in 2003 voor het eerst deelnam aan de verkiezingen, maar enkel in West-Vlaanderen de kiesdrempel van 5 procent haalde. Enkel Geert Bourgeois raakte in het parlement verkozen. Voor de jonge partij betekende het tegenvallende verkiezingsresultaat ook een fameuze financiële domper. En ja : Bart De Wever was in 2003 lijsttrekker in de kieskring Antwerpen, maar haalde de kiesdrempel niet. Het kan verkeren, zou Bredero zeggen. Waar De Wever vandaag niet graag aan herinnerd wordt, is het feit dat hij na die verkiezingen enkele gesprekken heeft gevoerd met de top van het Vlaams Belang. Die gesprekken vonden ten dele plaats bij advocaat Paul Doevenspeck thuis in Malle.
De partij overleefde de volgende Vlaamse parlementsverkiezingen van 2004 door een kartel te vormen met cd&v. Dit op vraag van Yves Leterme en boze tongen beweren dat cd&v in ruil de financiële put van de N-VA mee heeft helpen dempen. Dat laatste is misschien een broodjeaapverhaal, maar als gevolg van het kartel kwam de N-VA in het Vlaams Parlement met zes zetels. Drie jaar later volgden succesvolle nationale verkiezingen.
Ik denk dat ze bij cd&v nog altijd zitten te knarsetanden over hun beslissing om twintig jaar geleden de N-VA aan boord te nemen. Zonder kartel was de N-VA hoogstwaarschijnlijk van het speelveld verdwenen.
Communautair akkoord
Bart De Wever heeft in die jaren ook in eigen rangen stormen en stormpjes moeten overleven. In november 2006 was er de komst van Jean-Marie Dedecker, binnengehaald door De Wever. Maar cd&v verzette zich daartegen en dreigde ermee het kartel op te blazen. Vrij snel koos De Wever voor het kartel en plooide voor de oekazen van Yves Leterme, waarop Dedecker met zijn eigen partij LDD van start ging. De Wever was op dat ogenblik nog maar twee jaar voorzitter en maakte hoe dan ook geen al te beste beurt. Overigens kwam in 2008 een einde aan de samenwerking met cd&v toen het vertrouwen in de regering Leterme werd opgezegd … omdat er geen communautair akkoord was …! Het kan verkeren, zou Bredero zeggen.
Brandjes blussen, dat is ook zo’n opdracht van een partijvoorzitter. Plaatselijke afdelingen zijn dikwijls een bron van geruzie, maar moeilijker wordt het als parlementsleden in opstand komen. Denk maar aan het vertrek van N-VA-kamerleden Hendrik Vuye en Veerle Wouters in september 2016, wat toch ook wel een serieuze domper was voor De Wever. Reden van de breuk : de toekomst van het communautaire project van de N-VA. Het is de verdienste van Bart De Wever dat toen niet méér parlementsleden zijn overgestapt.
Vriend en vijand zullen het met me eens zijn : zonder Bart De Wever was er geen N-VA geweest. U mag gerust twijfelen aan zijn strategieën en standpunten, feit is dat hij als voorzitter een onuitwisbare stempel gedrukt heeft. Het zijn grote schoenen om te vullen voor zijn opvolger.
