door Filip Van Laenen in ’t Pallieterke.
Afgelopen zaterdag werd op de Brussels Pride een praalwagen van N-VA aangevallen door enkele Franstalige linkse radicalen. In de berichtgeving van BRUZZ ging het om een “incident”, volgens Het Laatste Nieuws werd de wagen “belaagd”, terwijl De Standaard meldde dat de wagen bekogeld werd met “glazen flesjes”. Het gemak waarmee onze media politiek geweld in onze eigen hoofdstad proberen te minimaliseren, is ronduit stuitend.
De feiten helemaal verzwijgen konden de media natuurlijk niet, daarvoor was de aanval op de praalwagen van N-VA veel te groot en was er ook veel te veel beeldmateriaal. Zo gaat dat natuurlijk anno 2025. Maar lezers die niet verder lazen dan alleen maar de titel, zaten wel snel met een verkeerd beeld van wat zich op zaterdagnamiddag werkelijk afspeelde op de Brussels Pride.
“Het gemak waarmee media politiek geweld proberen te minimaliseren, is stuitend”
“Incident”
We proberen het ons toch even voor te stellen : dat BRUZZ in haar titel de feiten als een “incident” zou omschrijven indien een groep Vlaamse rechtse radicalen ter hoogte van het Muntplein een wagen van Vooruit of Groen de weg zou afsnijden om die met rook- en verfbommen te bekogelen. Afgaande op de titel alleen is het niet eens duidelijk of de praalwagen van de N-VA aangevallen werd, dan wel zelf in de fout ging en bijvoorbeeld een deelnemer aanreed, of misschien gewoon in panne was gevallen. Een incident kan immers zo veel betekenen.
Op dezelfde manier proberen we ons in te beelden dat Het Laatste Nieuws in zo’n geval in haar titel ook voor het werkwoord ‘belagen’ zou gekozen hebben. ‘Belagen’ laat immers in het midden of de wagen slechts bedreigd werd, of daadwerkelijk aangevallen, zoals zaterdag het geval was. Bij De Standaard gooiden ze het in de titel over een andere boeg, en koos men voor het verkleinwoord ‘flesjes’. Voor alle duidelijkheid : het ging wel degelijk over glazen flessen : ze kwamen echt niet uit de minibar van het dichtstbijzijnde hotel.
De titel van VRT bevat geen feitelijke onjuistheden, want het klopt dat slechts twee personen opgepakt werden voor de aanval op de N-VA-wagen, en het klopt ook dat volgens de politie 70.000 personen deelnamen aan Brussels Pride. Maar opnieuw : wie niet verder dan de titel leest, zou kunnen denken dat het slechts om een twee-mansactie ging, wat dan weer manifest onwaar is. De beelden laten immers duidelijk zien dat het om een actiegroep ging, met zeker een twintigtal deelnemers.
Oorverdovende stilte
Met de regelmaat van de klok schreeuwen linkse politici en hun bevriende media dat de democratie in het Westen onder druk staat. Het al dan niet toelaten van Pride-optochten geldt daarbij als een van de graadmeters voor de toestand van de democratie in andere landen. Verleden week nog keurde het Vlaams Parlement met veel bombarie een resolutie goed over de Pride-optocht in… Boedapest ! Maar meer dan een dag later hadden we nog steeds geen reactie opgevangen van de politici van Groen, Vooruit, cd&v, Open Vld en PVDA die de resolutie mee goedgekeurd hebben.
Misschien hadden ze het gewoon te druk om de deelname van Israël aan het Eurovisiesongfestival af te keuren in plaats van de democratie in eigen land te verdedigen ? We raden de N-VA aan dat toch maar eens diep te laten inzinken, want zelfs de eigen regeringspartners vonden het op zaterdag of zondag geen prioriteit om de aanval te veroordelen. Op het ogenblik dat we dit schrijven weten we nog niet wat de kranten van maandag zullen brengen, maar blijkbaar was er ook geen enkel medium gehaast om op zondag al bij één van de politici even naar een reactie te polsen.
De enige niet-N-VA’er die we de feiten zagen afkeuren, was Frank Schellings van RainbowHouse Brussels. Hij deed dat ook met klem, maar anderzijds kon hij ook moeilijk anders als vertegenwoordiger van één van de organisaties die de Brussels Pride organiseert. Verder heerste er vooral een oorverdovende stilte. Ook op de sociale media vielen er trouwens niet bepaald veel reacties te sprokkelen. Meer zelfs : we lazen hier en daar zelfs goedkeurende reacties op de actie, tot zelfs verontwaardiging dat twee van de actievoerders opgepakt werden. En dat dus uit de hoek van de zelfverklaarde kanaries van de democratie, en de uitvinders van de micro-agressies !
Geen alleenstaand geval
Het geweld tegen de N-VA komt overigens niet uit de lucht gevallen. Het is niet de eerste keer dat een wagen van de partij fysiek aangevallen wordt, want dat gebeurde in 2018 ook al eens. Maar zelfs wanneer er van geweld geen sprake is, is de vijandigheid tegenover de N-VA (maar ook de MR) duidelijk voelbaar.
Daar staat men dus in de straten van Brussel in regenboogkleuren de held uit te hangen en nadrukkelijk de woorden “vrijheid” en “diversiteit” te scanderen, maar een partij die een kwart van de Vlamingen vertegenwoordigt is er niet welkom en haar militanten zelfs niet veilig. Over die andere partij die ongeveer een kwart van de Vlamingen vertegenwoordigt hebben we het dan nog niet eens gehad.
Als we fractieleider in het Brussels parlement voor N-VA Gilles Verstraeten mogen geloven, reiken de problemen in Brussel trouwens veel verder dan alleen maar de jaarlijkse Pride-optocht. Wie zich in de hoofdstad in het LGBT-milieu wil bewegen houdt een eventueel N-VA-lidmaatschap maar beter voor zichzelf, of moet opletten waar hij zich begeeft. Dat kan tellen qua inter-sectionaliteit : zowel homoseksueel zijn als een lidkaart van de N-VA hebben, maar het levert dus geen genade op in de milieus die anders prat gaan op verdraagzaamheid en inclusiviteit.
foto’s (c) Gazet van Hove.