door Drieu Godefridi in ’t Pallieterke .
Sinds de publicatie van het rapport ‘Moslimbroederschap en politiek islamisme in Frankrijk’ zijn de tongen losgekomen. Het rapport getuigt niet alleen van de enorme invloed van de Moslimbroederschap (MB) in Frankrijk, maar stelt ook vast dat België, en Brussel in het bijzonder, het zenuwcentrum en het operationeel centrum is van het netwerk van de Moslimbroederschap in Europa.
De Moslimbroederschap is een totalitaire organisatie die met name door Saoedi-Arabië als terroristisch wordt erkend, een land waarvan de kennis van de islam niet kan worden ontkend, aangezien het de islam heeft uitgevonden. Saoedi-Arabië classificeerde de Moslimbroederschap in 2014 als terroristische organisatie, na een geleidelijke breuk in de betrekkingen die begon na de aanslagen van 11 september 2001. De toenmalige Saoedische minister van Binnenlandse Zaken, prins Nayef ben Abdel Aziz, beschuldigde de Broederschap ervan de “bron van alle kwaad” in het koninkrijk te zijn en hield hen verantwoordelijk voor ideologische instabiliteit en extremistische excessen.
Verboden in veel landen
Naast Saoedi-Arabië hebben verschillende landen de Moslimbroederschap als terroristisch geclassificeerd. Egypte deed dat na de afzetting van Mohamed Morsi, een lid van de Broederschap. De organisatie werd verboden en bestempeld als terroristische organisatie. Rusland : het eerste land dat de organisatie verbood, in de context van de Tsjetsjeense opstand. De Verenigde Arabische Emiraten en Bahrein volgden vanwege het risico op destabilisatie. De Oostenrijkse autoriteiten zetten de Broederschap op de zwarte lijst wegens ‘verdenking van het vormen van een terroristische organisatie’ en verboden hun symbool : de gekruiste zwaarden en de Koran.
Vorige maand verbood ook Jordanië de Moslimbroederschap, omdat het ervan beschuldigd werd het land te willen destabiliseren en zich te bewapenen. “Er is besloten om alle activiteiten van de zogenaamde Moslimbroederschap te verbieden en elke actie van hun kant te beschouwen als een schending van de wet”, kondigde minister van Binnenlandse Zaken Mazen al-Faraya aan. Hij voegde eraan toe dat “alle kantoren” die verbonden zijn met de beweging, inclusief die welke gedeeld worden met andere organisaties, gesloten zullen worden.
In december 2023, toen Olivier Maingain de aandacht van Ecolo-covoorzitter Marie Lecocq vestigde op de gevaren van islamistisch entryisme binnen de groene partij, reageerde mevrouw Lecocq minachtend door hem te bedreigen met juridische stappen. Nu de feiten niet langer ter discussie staan, verklaart dezelfde Marie Lecocq op LN24 : “Het baart me zorgen.” Islamistisch entryisme, in feite de infiltratie van de partij Ecolo door de Moslimbroederschap, kan op een genuanceerde manier geanalyseerd worden : men is geen lid van de Moslimbroederschap op dezelfde manier als men lid is van de Colruyt Loyalty Points Club. Deze infiltratie uit zich op vier manieren.
Ecolo volgt slaafs grote delen van de islamitische ideologie
Compagnons de route
Vooraanstaande figuren van de Moslimbroederschap, of ‘compagnons de route’, zijn al vele jaren betrokken bij Ecolo. Met kennis van zaken promoot Ecolo deze persoonlijkheden, met name in onze instellingen. Een voorbeeld hiervan is de benoeming en het daaropvolgende ontslag van Ihsane Haouach als regeringscommissaris voor het Instituut voor Gendergelijkheid. Een notitie van de Staatsveiligheid getuigde van Haouachs nauwe contacten met de MB. Dan is er nog Farida Tahar, een voormalig senator van Ecolo, wier islamistische sympathieën door Georges Dallemagne aan de kaak werden gesteld, en Hajib El Hajjaji, een verkozen vertegenwoordiger van Ecolo die volgens Le Vif bekendstaat om zijn nauwe banden met de Moslimbroeders. Deze drie voorbeelden, naast vele andere, laten zien dat extreme islamitische banden geen belemmering vormen voor een goede carrière binnen Ecolo.
Ideologie overnemen
De infiltratie van de MB in Ecolo uit zich vervolgens in het slaafs overnemen van grote delen van de islamistische ideologie : het onverdoofd slachten van dieren, het dragen van de sluier bij openbare ambten, ‘islamitische’ vrije dagen à la carte, het dragen van de sluier op scholen enzovoort. Dit zijn allemaal fundamentele programmatische elementen voor de MB, in essentie, en omdat ze de symbolische en effectieve kolonisatie van de publieke ruimte mogelijk maken. De sluier is een identiteitsmerk, een instrument voor mobilisatie en sociale controle en in alle opzichten de vlag van de Moslimbroederschap. Volhouden, zoals gekozen vertegenwoordigers van Ecolo blijven doen, dat de sluier niet meer is dan een stuk stof, een kledingkeuze, laat zien hoe groot de blindheid is. Of medeplichtigheid ?
Beweren, zoals Ecolo doet, dat de sluier gewoon een kwestie van individuele vrijheid is, is een belediging voor het neutraliteitsprincipe. De sluier is een teken van het onderschrijven van de islamitische doctrine, die op zijn zachtst gezegd een bijzonder en twijfelachtig lot toekent aan Joden en niet-moslims. Joden, en niet-moslims in het algemeen, hebben het recht om in de administratie en op openbare scholen bediend te worden door vertegenwoordigers die hun religieuze overtuiging niet tonen. Wat zou Ecolo zeggen van een lid van het Vlaams Belang dat met een VB-armband aan het loket werkt ?
Het is redelijk om Ecolo een gewillig ‘slachtoffer’ van de Moslimbroederschap te noemen
Financiering
Let op de organische samenwerking van Ecolo en de overheidsfinanciering, op initiatief van Ecolo, van islamistische organisaties zoals het CIIB (Collectif pour l’Inclusion et contre l’Islamophobie en Belgique), voorheen het CCIB (Collectif Contre l’Islamophobie en Belgique), een uitloper van de tweelingorganisatie die in Frankrijk verboden werd na de onthoofding van professor Samuel Paty. Op 15 april 2024 ontving het CIIB nog eens 95.890 euro subsidies van de Belgische overheid, op initiatief van de minister van Mobiliteit Georges Gilkinet en staatssecretaris M.C. Leroy, beiden Ecolo, in naam van ‘de strijd tegen racisme’.
Het CIIB is volledig gebouwd op het concept van islamofobie, gedefinieerd als een ‘daad van geweld’. Vergeet niet dat islamofobie, als een afwijzing van een doctrine, een grondwettelijk recht is. De verwerping van welke doctrine dan ook – socialisme, fascisme, ecologie, religie – is op geen enkele manier gewelddadig en vormt de definitie zelf van vrijheid van geweten, mening en meningsuiting. De verwerping van de islamitische doctrine vereenzelvigen met haatdragend geweld, is het kenmerk van fanatisme. Het CIIB wordt ook verguisd vanwege zijn juridische actie tegen seculiere figuren en zijn steun aan controversiële persoonlijkheden zoals imam Hassan Iquioussen, die uit Frankrijk en België werd verbannen vanwege zijn antisemitische en ‘broederlijke’ prediking.
“Islamofobie”
In het algemeen neemt Ecolo systematisch het MB-concept van islamofobie over, dat ontkent dat de islam een doctrine is en geen ras, en probeert elke kritiek op de islam uit te sluiten van het publieke debat in de naam van ‘racisme’. Op zijn website verwerpt Ecolo “alle vormen van racisme (antisemitisme, islamofobie, negrofobie, asiofobie enzovoort)”, waarmee het realiteiten door elkaar haalt die even vreemd zijn als Venus is voor Pluto. Ik heb de islam bestudeerd, met name aan het Oxford Centre for Islamic Studies, en ik kan beweren dat ik er enige kennis van heb. Ik ben geïnteresseerd in de seculiere sedimentatie van deze doctrine. Ik ben zo ver verwijderd van haatgevoelens als maar mogelijk is. Maar ik onderschrijf deze doctrine net zo min als het marxisme of het ecologisme. Er is niet het minste spoor van racisme of haat in deze afwijzing. Islamofobie, als een afwijzing van de islamitische doctrine, is een grondwettelijk recht.
Entrisme of medeplichtigheid ?
Het concept van entryisme lijkt in het geval van Ecolo achterhaald. Een partij die het slachtoffer is van infiltratie, neemt de gepaste maatregelen zodra de infiltratie bewezen is. Dit is niet het geval bij Ecolo, dat veel moeite heeft gedaan om de realiteit van islamistische infiltratie binnen haar gelederen te ontkennen. Het is daarom redelijk om Ecolo een gewillig ‘slachtoffer’ van de Moslimbroederschap te noemen. Want op de lange termijn, wanneer de feiten openbaar zijn, is er geen sprake meer van blindheid, maar van medeplichtigheid.
foto’s (c) Gazet van Hove.