De hervorming van de werkloosheidsuitkeringen — het “koninginnenstuk” van de regering-De Wever — legt de structurele ongelijkheid in dit land nogmaals pijnlijk bloot. Vanaf 1 januari 2026 verliezen langdurig werklozen hun uitkering na twee jaar. Volgens de RVA zouden hierdoor maar liefst 184.000 mensen hun uitkering verliezen tegen 2027.

Maar waar zitten die werklozen precies ?

Bijna de helft (47%) woont in Wallonië

Brussel telt 22%, Vlaanderen 31%

Van wie al méér dan 20 jaar werkloos is, woont 62% in Wallonië en 20% in Brussel

Deze cijfers bevestigen wat we al decennialang aanklagen: Vlaanderen betaalt, Wallonië blijft afhankelijk. Het Belgische solidariteitsmodel werkt niet meer. Het is geen kwestie van solidariteit, maar van structurele mislukking. Terwijl Vlaanderen inzet op activering en verantwoordelijkheidszin, blijven andere regio’s hangen in passiviteit en politieke stilstand.

De Vlaamse Volksbeweging vraagt dan ook luid en duidelijk:

Geef Vlaanderen de volledige bevoegdheid over werk en sociale zekerheid.

Laat Vlaanderen zélf beslissen over hoe het zijn middelen inzet voor wie het écht nodig heeft.

Vlaanderen is klaar om zijn eigen keuzes te maken. Zonder rem. Zonder transfermachine. Zonder excuses.

Kan een afbeelding zijn van kaart en de tekst 'Hoeveel mensen kunnen hun werkloosheidsuitkering verliezen? Per honderd inwoners op beroepsleeftijd (18 tot 64 jaar) 0 7'

foto’s (c) Gazet van Hove.