door Jurgen Ceder in ’t Pallieterke .
Sammy Mahdi eist dat België sancties uitvaardigt tegen Israël. “Anders weet ik niet hoe we de komende maanden alle andere knopen in de regering gaan kunnen ontwarren”, schrijft hij op sociale media. Hij dreigt met andere woorden met een regeringscrisis.
Uiteraard zouden Belgische sancties geen enkel verschil maken. Mahdi wil wat deugpunten scoren, die de pers hem ook onmiddellijk gunde. Hij wil echter vooral de N-VA een hak zetten. Bouchez van MR is heel duidelijk : hij wil geen sancties, punt. De N-VA beweert daar wel voor open te staan, maar blokkeert achter de schermen de maatregelen tegen Israël. De zet van Mahdi is niet gericht tegen de MR, die geen concurrent is, maar tegen de N-VA. Mahdi weet dat die partij intern verdeeld is over de kwestie en probeert de top tot een niet-vrijblijvend standpunt te dwingen.
Naar aanleiding van de voorstelling van het boek van Maarten Boudry, een academicus die weigert mee te stappen in de anti-Israëlische hetze, had Bart De Wever een vraaggesprek met hem. Daarin liet de premier zich een paar keer ontvallen – slechts half lachend – dat hij nooit openlijk zijn mening geeft over het conflict in Gaza, omdat hij anders ontslag zou moeten nemen. Joël De Ceulaer schrijft in De Morgen dat De Wever ons die mening wel verschuldigd is.
“In Oost-Congo, Jemen en de Tigray-provincie van Ethiopië vielen al veel meer slachtoffers door oorlog en honger”
Ikzelf hoef niet alles te weten wat zich in het hoofd van de mens De Wever afspeelt. Ik ben alleen geïnteresseerd in de openbare stellingnames van de politicus De Wever. Ik kan ook wel raden in welke richting de mening van de premier gaat. Geen enkele westerse politicus zou moeten ontslag nemen als hij mee zijn verontwaardiging zou uitschreeuwen over de daden van het perfide Israël. De mening van De Wever kan niet anders dan veel genuanceerder zijn, misschien zelfs wat meer dan dat.
Mahdi zegt dat hij niet meer in de spiegel zou kunnen kijken als hij geen actie zou ondernemen tegen de mensonwaardige omstandigheden in Gaza. ‘In de spiegel kunnen kijken’ is een populaire uitdrukking wanneer men in de politiek morele verontwaardiging wil uitspreken. Astrid Roelandt van HLN geeft de politici van N-VA volgende raad : “Kijk nog eens naar de beelden van die kinderen (in Gaza), en dan in de spiegel.”
Gespeelde verontwaardiging
Ik ben het eens met De Montherlant, die schreef dat valse verontwaardiging de meest afstotelijke vorm van schijnheiligheid is. Mahdi is een hypocriet. Zoals ik hier al meerdere keren heb geschreven, is Gaza zelfs niet bij benadering de ergste humanitaire crisis van dit ogenblik. In Oost-Congo, Jemen en de Tigray-provincie van Ethiopië vielen al veel meer slachtoffers door oorlog en honger. Geen enkele politicus vindt het lonend zich daarop te profileren en kordate standpunten en acties te eisen van de regering.
Op dit ogenblik is in Soedan, in tegenstelling tot Gaza, bijvoorbeeld een echte genocide bezig, van Arabische milities op de zwarte inwoners, maar niemand gooit daarover een stok in het politieke kippenhok. Ook de pers niet, die van Gaza wel een vaste rubriek heeft gemaakt. Politici die Gaza een regeringscrisis waard achten, lopen hun menselijke goedheid niet achterna, maar wel opgehitste krantentitels.
Wat opvalt, is dat op betogingen, in opinieartikels, in politieke oprispingen altijd maar gevraagd wordt dat Israël het geweld in Gaza zou stoppen. Nooit horen we een oproep aan Hamas om de wapens neer te leggen, wat onmiddellijk een einde zou maken aan de ellende van de eigen mensen. Zou dat de schuldvraag misschien te verwarrend maken ?
foto’s (c) Gazet van Hove.