door Redactie Politiek ’t Pallieterke .

Gesterkt door gunstige peilingen en surfend op de vele betogingen tegen de Franstalige liberalen van de MR, begint PS-voorzitter Paul Magnette al af te tellen naar 2029. Hij hoopt dat de linkerzijde tegen dan opnieuw dominant is in Franstalig België. De Henegouwer rekent zich best niet te snel rijk. Er is duidelijk geen Europese tendens naar links en hij overschat de maatschappelijke steun in eigen regio.

PS-voorzitter Paul Magnette viel de voorbije week op door twee mediaoptredens. Slechts een haalde de Vlaamse pers. Het ging over de discussie tussen Magnette en N-VA-fractieleider Axel Ronse tijdens het vragenuurtje in de federale Kamer. Magnette fulmineerde tegen de regering-De Wever omdat die het vizier richt op het legioen langdurig zieken dat tot z’n pensioen niet meer aan de slag moet. Het blijkt immers dat daar een niet-onbelangrijke groep tussenzit die onterecht ‘thuisgeschreven’ is. Volgens Magnette is dit hardvochtig beleid van politici die nog nooit “in regen en wind op een werf hebben gewerkt of als poetshulpen die zich van de ene klant naar de andere moesten spoeden.”

Ronse repliceerde daarop dat het niet aan de hardwerkende bouwarbeiders of poetshulpen is om hun sociale bijdragen en belastingen te zien doorsluizen naar inactieven die eigenlijk geen recht zouden moeten hebben op een uitkering. De woordenwisseling was een klassiek schoolvoorbeeld van een verschillende sociaaleconomische visie tussen links en rechts. Magnette voelde zich wellicht gesterkt door de goede peilingen waarbij de PS al enige tijd de MR voorbijsteekt als grootste politieke formatie in Wallonië en in Brussel enkel de neocommunisten van PVDA/PTB voor moet laten.

Naar verluidt is Magnette ervan overtuigd dat de wind in Franstalig België aan het keren is en dat het centrumrechtse succes van 2024 van de MR en het centristische Les Engagés, die gemakkelijk een Franstalige meerderheid konden vormen, een ‘accident de parcours’ was.

Atlantisch pro-Israël is ‘extreemrechts’

Magnette vindt daarom dat hij in zijn discours een versnelling hoger moet schakelen om de linkse revival nog te versterken. Verregaand was dan ook het betoog van Paul Magnette in een weekendinterview met Le Soir. Daarin stelde hij dat “extreemrechts zich aan het organiseren is in de MR”. De PS-voorzitter hoedde er zich voor de partij van Georges-Louis Bouchez als radicaal-rechts te bestempelen, waarrond er dan een cordon sanitaire moet worden geplaatst. Wel kwam hij met argumenten aan om te bewijzen dat er een soort van extreemrechts ‘entrisme’ bezig bij de MR. Voormalige militanten van radicaal-rechtse groupuscules zouden binnendringen in het kader van de partij en zo de politieke koers bepalen. 

Voor wie de geschiedenis van radicaal-rechts in Franstalig België kent, is dat zeer twijfelachtig. De figuren in die kringen werden steevast afgeschilderd als ‘les 50 zozos’ (‘de 50 geschiften’). Toen het FN in de jaren 1990 enkele verkozen telde, waren dat politiek half marginale figuren. Volgens sommige politieke waarnemers onschadelijk, want naar verluidt had de Staatsveiligheid Franstalig extreemrechts geïnfiltreerd. 

In het interview gaat Magnette voluit : de pro-Altantische (de NAVO dus) houding van de MR en de sympathie voor Israël staan in zijn ogen gelijk met extreemrechts. Dat is te gek voor woorden.

Antifa als linkse stoottroepen

Wat is eigenlijk de agenda van de anders toch kalme Paul Magnette ? Welnu, zoals hierboven gesteld, ziet hij in de maatschappelijke polarisering een kans om tot een linkse wedergeboorte of revival te komen. Op een of andere manier denkt hij dat de publieke opinie hem daarin zal volgen. Dat heeft te maken met een soort sociaal-intellectueel isolement waarin de PS-voorzitter en zijn entourage zitten. 

De contacten met zusterpartij Vooruit zijn verslechterd. Met als gevolg dat hij minder en minder voeling heeft met de meer pragmatische sociaaldemocratische tak van de socialistische beweging. Nog belangrijker zijn de vele protesten van Antifa-groepen op de activiteiten van de MR. Ook al gaat het hier om marginale groepen die vooral aanschurken bij extreem-links, Magnette ziet ze als vertegenwoordigers van een bredere maatschappelijke beweging. Wat uiteraard niet klopt. Het gros van de Walen moet niet weten van deze querulanten. Extra bonus is het feit dat de bekende Franstalige econoom Bruno Colmant openlijke uitkomt voor zijn linkse sympathieën. Volgens de krant La Libre Belgique is het een kwestie van tijd vooraleer hij aansluit bij de PS.

Europese lawaaimakers

Magnette voelt zich ook gesterkt door internationaal linkse lawaaimakers zoals de Spaanse eerste minister Pedro Sánchez. Maar hier slaat de PS-voorzitter de bal volledig mis. Sánchez is een uitzondering op het Europese forum. Bovendien leidt hij een linkse minderheidsregering en kan er enkel beleid worden gevoerd met de hulp van regionalistische partijen.

Er is geen Europese ruk naar links. Dat leren ook de recente verkiezingen in Tsjechië, die duidelijk gewonnen werden door de rechtse ex-premier Andrej Babiš. Ook de nieuwe Poolse president is rechts en de machtigste figuur binnen de Europese Unie is de Italiaanse premier Giorgia Meloni.

Trouwens : in het interview in Le Soir blijft Magnette maar hameren op de link tussen Meloni en de politieke erfgenamen van Mussolini. Terwijl iedereen weet dat de huidige Italiaanse regering een gematigd beleid voert. 

Vastzittend in zijn parallel universum, is Magnette nu al aan het aftellen naar de verkiezingen van 2029. Hij hoopt dus tegen dan opnieuw de nummer een te zijn van een links Wallonië en Franstalig Brussel. Alleen is dat in de politiek een eeuwigheid.

En de PS-voorzitter vergeet daarbij één zaak die in deze tijden van perceptie zeer belangrijk is : in 2027 vinden in Frankrijk presidentsverkiezingen plaats. Het is geweten dat men die in Franstalig België van nabij volgt. Welnu, de kans dat de Franse PS-baas Olivier Faure de tweede ronde van die stembusslag haalt, is quasi onbestaande. Als links daar een rol wil spelen, is het via een kandidaat van het islamogauchistische La France Insoumise (LFI) van Jean-Luc Mélenchon. Gaan Magnette en co zich daarachter scharen ? Dat zou de politieke geloofwaardigheid van de PS hier – ondanks alles nog altijd een historische beleidspartij – sterk aantasten.

foto’s (c) Gazet van Hove.