door Paul Bäumer in ’t Pallieterke .
Hoe democratie wordt bestraft en dictatuur wordt beloond. Hoe oude volkeren die echt bestaan geen eigen staat krijgen en ‘Palestijnen’ die in 1964 door de KGB werden verzonnen, wél.
Van alle volkeren in Europa hebben de Basken zeker de oudste geloofsbrieven. Hun taal, het Euskara, is ouder dan alle Indo-Germaanse talen die nu in Europa gesproken worden, met uitzondering van het Fins, het Hongaars en het Estisch. Ook genetisch zijn de Basken een duidelijk onderscheiden groep die veel minder met andere etnische groepen is vermengd dan álle andere volkeren in Europa. Ja, de Basken zijn zeker een volk. Taal, geschiedenis, afstamming, grondgebied,… Alle elementen van een echt volk zijn in de Basken verenigd.
Al in 778 versloegen zij in de slag bij Roncesvalles de achterhoede van het leger van Karel de Grote, dat zich over de Pyreneeën terugtrok na zijn mislukte poging de moslims uit Spanje te verdrijven. Het leger van Karel de Grote overvallen, terwijl die een bondgenoot had kunnen zijn in de reconquista, was strategisch gezien niet zo’n briljante zet. Maar het was in elk geval een duidelijk bewijs van bestaan. De Basken waren toen zeker al een volk. Het oudste volk van Europa. Terwijl vóór 1964 niemand ooit over een ‘Palestijns volk’ had gehoord. Baskenland is in alle betekenissen van het woord een door de Fransen en de Spanjaarden ‘bezet gebied’, en dat staat los van de vraag of men de acties van de extreemlinkse ETA als legitiem verzet beschouwt of als terreur. Maar geen van beide bezettende staten dénkt er zelfs maar aan het Baskenland als onafhankelijke staat te erkennen.
De les uit 2017
Ook de Catalanen zijn duidelijk een volk. Ze hebben een eigen taal en cultuur, ze wonen al eeuwen op hetzelfde grondgebied en ze hebben op alle terreinen evenveel culturele verwezenlijkingen voortgebracht als andere Europeanen… In 2017 organiseerde Catalonië een referendum over de onafhankelijkheid. De voorstanders wonnen dat met glans – 90 procent ja-stemmen, met een opkomst van 42 procent. Voor wie wil vitten over dat opkomstcijfer…, dat is meer dan het opkomstcijfer voor de Europese verkiezingen in Nederland in 1994, 1990, 2004 en 2009.
Op het internet vindt u gemakkelijk een tabel met de opkomstcijfers voor álle Europese verkiezingen in álle EU-landen. Kijk zelf maar eens hoe dikwijls die zelfs de 40 procent niet halen. En daar moest men niet de matrakken van de Spaanse politie trotseren. Wie met dat schijnargument de legitimiteit van het Catalaanse referendum in twijfel wil trekken, moet natuurlijk ook consequent dezelfde conclusies trekken over het gebrek aan legitimiteit van de EU-constructie. Dat was maar een drogreden. De Spaanse regering had geen redelijke argumenten, dus greep ze naar geweld en stuurde de Nationale Politie en de Guardia Civil naar Catalonië. Tot hun schande deden ook de Catalaanse Mossas d’Esquadra daaraan mee.
Die stonden in het begin nog onder het bevel van de Catalaanse regioregering – dat zou pas op 23 september veranderen –, maar die durfde hen geen duidelijke bevelen geven. We zagen hallucinante taferelen van politiemannen in een ‘democratisch’ EU-land die miljoenen stembiljetten in beslag namen, mensen uit stemlokalen verjoegen, kantoren van politieke partijen binnenvielen,… Allemaal om te beletten dat Catalonië vreedzaam en democratisch zou stemmen voor een eigen staat. De politieke en culturele leiders van de onafhankelijkheidsbeweging werden als misdadigers vervolgd. Puigdemont kon naar het buitenland ontsnappen, Jordi Cuixart en Jordi Sánchez zaten jarenlang in een Spaanse gevangenis. De EU bleef ‘neutraal’. Ze beschouwde dat als een Spaanse ‘binnenlandse aangelegenheid’.
Terwijl de EU in álle andere omstandigheden de nationale soevereiniteit van lidstaten vertrappelt om de inwoners haar eigen agenda inzake klimaat, immigratie of transgenders door de strot te rammen. De Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging was hartstochtelijk pro-EU, maar de liefde was niet wederzijds. Anders dan de Basken hadden de Catalanen geen geweld gebruikt, ook niet uit zelfverdediging. Maar dat hielp allemaal niet. Het zou een les moeten zijn. De wetten en grondwetten van centrale staten, of dat nu het kleine België is, gecamoufleerd als federale staat met een nepdemocratie vol grendels, of het enorme Rusland, of Spanje, of Frankrijk, ze zijn allemaal zo geconstrueerd dat ze de onafhankelijkheid van onderworpen deelgebieden kunnen saboteren. Wie dat legalistische kader niet overboord durft te gooien… wordt nooit onafhankelijk. En dat geldt dan ook voor het centralistische imperium van de EU.
Inconsequentie
Waarom haal ik deze gebeurtenissen uit 2017 nu uit de vergeethoek ? Omdat hetzelfde Spanje in 2024 wel Palestina erkende, dat bestuurd werd door twee uiterst gewelddadige terreurorganisaties, de PLO en Hamas, die allebei streven naar de vernietiging van Israël. De PLO en haar subgroepen hebben sinds hun ontstaan tussen 700 en 1.500 Israëlische burgers vermoord. Het aantal gewonden en verminkten is een veelvoud daarvan. Militairen zijn niet in dit cijfer begrepen. Bij vele aanslagen werden schoolbussen geviseerd en werden tieners gebruikt als zelfmoordterroristen. Over het aantal Libanese christenen dat afgemaakt werd door de PLO, zijn zelfs geen cijfers beschikbaar. Hamas is verantwoordelijk voor de dood van 1.500 tot 2.500 Israëlische burgers bij zelfmoordaanslagen en raketbeschietingen. Dit is inclusief de massamoord op 7 oktober 2023. Maar die terroristen krijgen hun eigen staat en de pacifistische Catalanen niet.
Oeigoeren en Tibetanen
Ook de Oeigoeren zijn een volk met een eigen taal : het Oeigoers, dat tot de Turkse taalgroep behoort en in de verste verte niet verwant is met het Mandarijn dat in China wordt gesproken. Tussen 745 en 940 hadden de Oeigoeren een eigen rijk. Dat is al lang verdwenen, maar de Oeigoeren hebben altijd hun taal en identiteit bewaard. In hun oude vaderland Khorasan, dat sinds de bezetting door China gedegradeerd is tot een kolonie – pardon, een ‘autonoom gebied’ – zijn zij nog slechts een minderheid van 45 procent. De regering in Beijing propt het land vol Han-(Chinese)immigranten.
Eén miljoen Oeigoeren zitten in ‘heropvoedingskampen’ die echte concentratiekampen zijn. Maar niemand in de EU of zelfs in de islamitische wereld geeft daar een kik over, en niemand dénkt er zelfs maar aan Khorasan als onafhankelijke staat te erkennen. Dat geldt evengoed voor de Tibetanen, zeker ook een volk, met een eigen taal, een eigen religie – het lamaïstische Boeddhisme – en heel eigen cultuur die sinds de Chinese bezetting systematisch kapotgemaakt wordt. De Chinezen hebben geen enkel recht op Tibet. Ze hebben er honderdduizenden mensen vermoord, bijna alle kloosters verwoest en een ware culturele genocide gepleegd. Maar opnieuw… niemand wil Tibet als staat erkennen. Rara, waarom niet ?
Lijstje
Nog een andere quizvraag : Wat hebben deze landen gemeenschappelijk : Vaticaanstad, Eswatini, Guatemala, Haïti, Paraguay, Belize, Saint Kitts en Nevis, Saint Lucia, Saint Vincent en de Grenadines, Tuvalu, Nauru, Palau en de Marshalleilanden ? Antwoord : Dat zijn de enige landen die Taiwan als staat erkennen. Er staat geen enkel EU-land bij. Nee, ook de Verenigde Staten zitten er niet tussen. Waarom zouden die het vreedzame, kleine, welvarende democratische eilandstaatje Taiwan niet erkennen ? Dat is toch zéker een staat ? En vele landen drijven toch handel met Taiwan en werken er op economisch gebied mee samen ? Waarom wordt het dan door bijna niemand erkend ?
Planetaire hypocrisie
Het antwoord hangt samen met de onwaarschijnlijke hypocrisie op planetaire schaal, die de politieke ‘elites’ kenmerkt : de kruiperige, principeloze, amorele onderdanigheid tegenover China, met zijn regime dat zelfs nog meer mensen heeft afgeslacht en van honger laten creperen dan de USSR. Dat is nochtans een moeilijk te verbeteren record. Maar volgens de Chinezen is Taiwan geen land, maar één van hun provincies, en als een land Taiwan erkent, dan verbreekt China als straf alle diplomatieke relaties met dat land. En vermits China officieel meer dan 1,4 miljard inwoners telt en de tweede grootste economie ter wereld heeft – de VS staan nog steeds onbetwist op de eerste plaats – en Taiwan slechts op plaats 21, juist boven België, dan is de keuze snel gemaakt. Daar ziet men de hypocrisie over de erkenning van staten in zijn rauwste, meest cynische vorm. Vergeet alle retoriek over genocides, oorlogsmisdaden, bezettingen, mensenrechten en democratie. Als men die criteria écht ernstig neemt, dan moet men Taiwan wel erkennen en China niet.
Binnenlandse motieven
En zo komen we nog even terug op Israël, met slechts 7,2 miljoen Joodse inwoners, slechts op plaats 27 in de lijst voor de grootste economieën en zonder de olie die wij zo hard nodig hebben. Tja, toch niet onlogisch dat de westerse elites liever doen alsof zij de Arabische propaganda geloven… Maar anders dan in het geval van China, denk ik dat de ware motieven achter de hypocrisie van de westerse elites hier niet van economische aard zijn.
De elites zijn vooral bang voor de electorale macht van het enorme islamitische kiezerskorps in eigen land en voor de dreiging van bloedige intifada’s met aanslagen, brandstichtingen, pogroms en plunderingen in hun eigen steden. In West-Europa zijn er overal veel meer moslims dan Joden en zij zijn veel agressiever. Daarom likt de politieke kaste niet alleen de voeten van de Chinese communisten, maar ook die van de moslims. Zelfs als die als echte nazi’s om de uitroeiing van alle Joden schreeuwen.
foto’s (c) Gazet van Hove.