… en toch dreigt Vlaanderen mee in het moeras te zinken

NIEUWS – door Roan Asselman – www.doorbraak.be .

Brussel is geen vlaamse stad. Onze hoofdstad wordt gekenmerkt door alles wat Vlaanderen niet kenmerkt. Dat maakt van Brusselaars geen slechte mensen, maar het maakt hen wel niet-Vlaams.

David Leisterh (MR) gooit de handdoek in de ring. Meer dan 500 dagen na de Brusselse stembusgang erkent de man die vandaag minister-president had moeten zijn wat kritische waarnemers al langer weten : het gezond verstand verliet onze hoofdstad, ogenschijnlijk definitief. Dat is slecht nieuws voor Vlaanderen, en nog slechter nieuws voor Vlamingen die vasthouden aan het Vlaams karakter van ‘hun’ Brussel.

Dagelijks pendelen een kleine 300.000 Vlamingen naar Brussel. Om te werken, niet om er te wonen. Dat laatste kunnen ze niet – een deftige buurt blijft erg duur – of willen ze niet. Ze blijven wonen in Vlaanderen, ‘zeker als er kinderen zijn’. Brussel is een economische hub, net zoals elke hoofdstad dat is, maar geen plaats om wortel te schieten. Veiligheid is een belangrijke motivator, net als netheid, mobiliteit, een slecht functionerende administratie en (een gevoel van) vervreemding.

Europese parel

David Leisterh wou daar iets aan doen. Samen met zijn partijvoorzitter Georges-Louis Bouchez schreef hij eerder dit jaar nog een technocratische nota om Brussel uit het moeras te trekken. De Vlaming die deze nota leest, stelt vast dat het over logische en broodnodige hervormingen gaat, zoals de eenmaking van de Brusselse politiezones, een ‘Vlaamse’ activering van (de vele) werklozen en een modernisering van het hoofdstedelijk staatsapparaat. Redelijk, weinig revolutionair. Behalve dan in Brussel, waar Leisterh na bijna anderhalf jaar proberen weggepest werd.

Vlaanderen houdt Brussel krampachtig vast, maar Brussel liet ons allang los.

De rede lijkt Brussel elke avond tussen vijf en zes, samen met de Vlaamse pendelaars, te verlaten. Dat is spijtig voor Leisterh, maar nog spijtiger voor de Vlaming. Om financiële redenen, uiteraard, want uiteindelijk zal het Vlaanderen zijn dat de Brusselse putten moet vullen. Maar ook uit patriottisme : Brussel is ook onze hoofdstad, een Europese parel, maar we voelen ons er niet veilig, niet gelukkig en niet welkom. Brussel is geen Vlaamse stad, de nostalgie van de oude Vlaamse beweging ten spijt. Vlaanderen houdt Brussel krampachtig vast, maar Brussel liet ons allang los.

Geen Vlaamse stad

Wie daaraan twijfelt, surft best eens naar verkiezingsresultaten.belgium.be en klikt door naar Brussels Hoofdstedelijk Parlement. De ‘overwinning’ van de MR en de opening naar ‘Vlaamse’ hervormingen van de hoofdstad, blijkt dan snel bijzonder relatief. De PS van kwelduivel Ahmed Laaouej (22 procent), de marxistische PTB (21 procent) en het groenlinkse Ecolo (10 procent) haalden meer dan 50 procent van de Franstalige stemmen. Voeg daaraan de score toe van het Vlamingenhatende Défi (8 procent), en die ‘nieuwe hoofdstedelijke wind’ voelt al snel als een briesje.

Aan Vlaamse – excuus : Nederlandstalige – zijde, is Groen met 23 procent veruit de grootste partij. In Vlaanderen is Groen, herinner u, de kleinste. De tweede Nederlandstalige Brusselse partij, met 16 procent van de stemmen, is die van de islamistisch geïnspireerde Fouad Ahidar. De N-VA en het Vlaams Belang, partijen die in Vlaanderen net geen meerderheid vertegenwoordigen, halen onder Nederlandstalige Brusselaars samen minder dan een kwart van de stemmen. Neen, Brussel is geen Vlaamse stad.

Niet slecht

Brussel is een vat zo vol oud en nieuw communitarisme dat het haar status als ‘Vlaamse hoofdstad’ iets belachelijk, zelfs lachwekkend geeft. Een regio van rijke Franstaligen en bilingues (Oudergem, Watermaal-Bosvoorde, Elsene), Arabische en Afrikaanse migranten en hun kinderen (Anderlecht, Molenbeek, Sint-Joost-ten-Node), eurocraten en een rits progressieve yuppies.

Brussel is geen Vlaamse stad.

Brussel wordt zo gekenmerkt door alles wat Vlaanderen niet kenmerkt. Dat alleen maakt van Brusselaars geen slechte mensen, maar het maakt hen wel niet-Vlaams. Een niet-Vlaams blok aan een Vlaams been. Dat biedt Vlaanderen een eenvoudige, binaire keuze : ofwel maken we van dat blok een Vlaams blok, ofwel snijden we het van ons been.

Brusselse politici wordt soms een gebrek aan volwassenheid en verantwoordelijkheidszin verweten. Een verkeerd verwijt, want de formerende islamo-gauchisten stellen zich wel degelijk verantwoordelijk op. Een verantwoording die zij evenwel niet afleggen aan Matthias Diependaele, Bart De Wever of Ursula von der Leyen, maar aan de stam, de tribe, die hen verkiest. Stammen voor wie N-VA’ers zoals Cieltje Van Achter extreemrechts zijn, en David Leisterh een ultrakapitalistische collaborator is. Dit is het Brussels moeras. Een moeras waarin ook Vlaanderen dreigt weg te zinken.

Roan Asselman (1996) is journalist, opinieredacteur en Amerikacolumnist van Doorbraak. Hij concentreert zich op de impact van massamigratie op Europese natiestaten, de invulling van politieke rechten in het digitaal tijdperk en de ethische vraagstukken binnen de (bio)medische wetenschap. Roan is jurist en bio-ethicus (beide KUL) en behaalde een postgraduaat in het vermogensbeheer (EMS).

foto’s (c) Gazet van Hove.