Michael Verstraeten : ‘Is het links geflirt ons onontkoombaar lot de volgende decennia ? Absoluut niet.’
Vlaams Belang schiet graag met scherp op Bart De Wever, maar die toonde de partij wel hoe ze kan inbreken in de macht, als haar strategen stoppen met navelstaren.
Je moet niet ‘Carl Devos’ heten om te begrijpen dat het cordon sanitaire goed op weg is om een hele politieke klasse te ontwrichten. Het eerste grote slachtoffer van die foute cordonkeuze is de Open Vld : zichzelf verplichtend te regeren in vreemdsoortige coalities. Met het excuus zich op te offeren voor ‘goed bestuur’ hebben de liberalen zich met de foute partners ontpopt tot een foute partij. Zich verkleed als een lekkere bruid voor links, in een D66-rood tulpenkleed.
Hoe meer het Vlaams Belang aan stemmen wint, des te groter de nood voor rechts om samen te werken met links. Bart De Wever had dat ook door, nog voor de verkiezingen in 2024. Hoe meer stemmen het Belang kreeg, hoe steviger De Wever nodig was in een nieuwe regering. Met de veel te kleine Open Vld alleen ging het niet meer. Exit Vld, enter de premier.
Armoe troef
Maar precies dat zal De Wever nu zuur opbreken. Na een twijfelachtig parcours in de Vlaamse regering moet hij nu de linkse mentor uithangen in volle spotlights. De ras-etatist die elke liberale reflex mist om de veel te vette staat tot zijn kerntaken terug te brengen. De Wever geeft de ene verkiezingsbelofte na de andere op.
De ‘kracht van verandering’ is gemorrel in de marge geworden.
De ‘kracht van verandering’ is gemorrel in de marge geworden. In een land waar compromissen een hogere kunst zijn geworden, lijkt het niet belangrijk meer om te doen wat je zegt. Dat er een compromis is over de begroting, is al lang zó fantastisch dat de aanhangers van De Wever met plezier het kiezersbedrog slikken. Dat er mag meegedaan worden aan de macht is zo fantastisch dat zelfs de hardcore nationalisten van de N-VA juichen wanneer er geen staatshervorming komt. Armoe troef. We hebben gezien bij een Vld in de spotlights tot wat dat leiden kan. Eigen cordon-schuld, dikke bult.
Amateurstrategen
De amateurstrategen van het Vlaams Belang hopen dat het spel vanzelf implodeert als ze nog wat groter worden. Op die manier, zo denken ze daar, zullen de andere partijen wel ooit verplicht worden om met hen te regeren. Alleen is het nog bijzonder lang wachten op die ‘ooit’. Als het er al van komt.
De cordonslaven die zichzelf de ketting rond de nek hebben gelegd, zullen nog bereid blijken om met de communisten te regeren. Als ze maar niet met de vermaledijde extremisten van rechts moeten in zee gaan. Bij het Vlaams Belang proberen ze zich bij wijlen ook als een lekkere bruid te verkleden, maar dan met verwelkte tulpen op hun jurk. Omdat ze blijven flirten met hun imago als bad boys en bad girls.
Hoe lang gaat dit slecht cordontheater nog duren ?
Hoe lang gaat dit slecht cordontheater nog duren ? Geen idee. 50 jaar ? 100 jaar ? De eerste grote verkiezingsoverwinning van het Belang ligt al 35 jaar achter ons. Er kan gerust nog 50 jaar bij voor ze echt aan die 50 procent geraken. Dat we zoals in Frankrijk een extreemrechtse president zouden krijgen is in die 50 jaar ook niet bijzonder waarschijnlijk.
Brede boulevard
Is het links geflirt dan ons onontkoombaar lot de volgende decennia ? Absoluut niet. Er ligt een brede boulevard open voor een staatsman met inzichten en durf. Een rechtse-liberale partijmens, die zich samen zet met Tom Van Grieken en een strijdplan uitwerkt. Dat plan bestaat in hoofdzaak uit een compromis. Maar dan ééntje dat er niet komt na de verkiezingen, maar ervoor.
Een compromis waarbij het Vlaams Belang akkoord gaat met een programma en een beleid dat mensenrechten-proof is. Het woordje ‘extreem’ in ‘extreemrechts’ moet eruit. Een programma dat het liberale gat op rechts invult. De staatsman met inzichten en durf kan op zijn palmares schrijven dat hij het Vlaams Belang fundamenteel heeft veranderd.
Het woordje ‘extreem’ in ‘extreemrechts’ moet eruit.
In ruil daarvoor verbindt de staatsman er zich toe dat zijn partij bij een klinkende verkiezingsoverwinning van de beide partijen samen, met het Belang een regering vormt. Moet daar nog een kleintje bij, so be it. Maar als niemand van de anderen wil, is de kans veel groter dat er op een redelijke termijn een meerderheid komt voor zo’n initiatief. De basis daarvoor is veel breder dan de Vlaams Blok-foertstemmers en de rabiate België-barst-vreemdelingenhaters die deze partij rijk is.
Drie keuzes
Toegegeven, wie dat op poten zet die domineert de verkiezingen. Om zo’n project nog meer kans op slagen te geven wordt het programma, het ‘compromis’, voor de verkiezingen bekend gemaakt. Met de stellige haalbare belofte dat het programma nog zal uitgevoerd worden ook. Als dat geen verademing is. Alle andere partijen gaan dan weer komen met zweverige programma’s waarvan ze zelf op voorhand weten dat ze die nooit gaan realiseren. Wie kiest voor de coalitie, weet dat hij niet bedrogen zal worden.
Rest de burger drie keuzes : een stem voor het Belang, een stem voor de partner, of een stem voor de valse belovers. De kiezer blijft aan de knoppen zitten om de verhoudingen in de regering te bepalen.
Nazi-staat
Wie kan daar iets op tegen hebben ? Welja, er zullen stemmen opgaan die zeggen dat ze het Belang niet vertrouwen en dat we na de verkiezingen in een nazistaat gaan terechtkomen. Dat komt omdat die stemmen zelf niet te vertrouwen zijn als het op kiezersbeloftes aankomt. Dezelfde tactiek is gebruikt bij mevrouw Meloni. Met niet bijzonder veel succes overigens.
De navelstaarderige amateurstrategen van het Vlaams Belang zien liever niemand naast hen groeien.
Cruciaal is het om de nogal navelstaarderige amateurstrategen van het Vlaams Belang hiervan te overtuigen. Zij zien liever niemand naast hen groeien. Omdat het te ingewikkeld is voor hen om te beseffen dat de groei van een ander de kans op regeringsdeelneming voor hun partij wel eens zou kunnen doen toenemen. Bart De Wever heeft het hen nochtans voorgedaan bij de verkiezingen in 2024.
Michael Verstraeten is advocaat en vrijheidsactivist.
foto’s (c) Gazet van Hove.