NIEUWS – door Roan Asselman – www.doorbraak.be .
Een opmerkelijke peiling uit het Verenigd Koninkrijk. Volgens onderzoeksbureau ‘More in Common’ stemt een kwart van homo- en biseksuele mannen voor Reform UK, de partij van Nigel Farage. Daarmee is ‘radicaal-rechts’ met enige afstand de grootste partij onder mannelijke leden van de klassieke regenbooggemeenschap. Een interessante evolutie, die ook elders in Europa, in meer of mindere mate, terug te vinden is.
Farage, wiens kledingstijl door modebewuste homo’s ongetwijfeld sterk bekritiseerd wordt, ligt bij 25 procent van hen in de bovenste schuif. Daarna volgen de behoorlijk linkse Green Party (19%), Labour van premier Keir Starmer (18%), de links-liberale Liberal Democrats (15%) en tot slot de Conservatieve Partij (15%).
Rechtse homo’s, linkse lesbiennes
De voorbije jaren vloeide redelijk wat inkt over de ruk naar rechts door holebi’s, en dan vooral van de ‘ho’s’, de mannen. Berucht zijn inmiddels de peilingen van ‘Romeo’, de grootste Europese datingapp voor lgbt’ers, vooral gebruikt door mannen en met wortels in Duitsland. In aanloop naar de parlementsverkiezingen van 2025 werden meer dan 60.000 gebruikers bevraagd over hun partijpolitieke voorkeur; het radicaal-rechtse AfD kwam met 28 procent als eerste uit de bus, een aandeel dat onder jonge homo’s (18-24) toenam tot bijna 35 procent.
De ruk naar (al dan niet uiterst) rechts is vooral een mannelijk fenomeen.
De ruk naar (al dan niet uiterst) rechts is vooral een mannelijk fenomeen. Uit de Britse peiling blijkt dat maar liefst 37 procent van de lesbiennes in het Verenigd Koninkrijk op de uiterst linkse Green Party stemt, ‘maar’ 12 procent voor Reform UK. Ook bij de centrumrechtse Conservatives valt het regenboogaandeel terug van 15 procent voor mannen tot 11 procent voor vrouwen. Homo’s zijn vergeleken met lesbiennes ‘rechts’, al valt dat zonder twijfel deels te verklaren door het feit dat mannen over het algemeen ook rechtser zijn dan vrouwen.
Dat is ook de conclusie van Yves Aerts, algemeen coördinator van lgbti+-belangenvereniging Cavaria. ‘Homomannen zijn in de eerste plaats mannen. Ze worden gesocialiseerd als man. En ze hebben dus ook typisch mannelijk gedrag, inclusief stemgedrag. Je kan hopen dat dat niet zo is, maar dat is niet het geval’, aldus Aerts. ‘Homo’s en lesbiennes zijn ook overal, hé (glimlacht). Wie was jarenlang de leider van extreemrechts in Oostenrijk ? Wie leidt vandaag de AfD in Duitsland ? Ook het Vlaams Belang in Vlaanderen speelt in op de bezorgdheden van sommige lgbti+’ers. Zij focussen dan natuurlijk op het gevaar van ‘de moslims’, alsof ook dat één uniforme gemeenschap is.’
‘Homonationalisme’
Naast mannen zijn homo’s, volgens Aerts, ook niet in de eerste plaats homo’s. ‘Voor zover ik weet bestaat er geen ernstig onderzoek naar de kiesintenties van leden van de lgbti+-gemeenschap. Dus of er een verschuiving is, kan ik niet zeggen’, steekt de Cavaria-coördinator van wal. ‘Maar dát lgbti+’ers op een partij als Farage stemmen, verrast mij ook niet. Zij stemmen even divers als andere Europeanen. Voor slechts een bijzonder klein deel van die community zijn de standpunten omtrent lgbti+-rechten bepalend voor hun stem. Dat kan natuurlijk één factor zijn, maar doorslaggevend of dominerend zijn ze doorgaans niet.’
Dat rechtse of conservatieve homo’s moeilijk in het kader passen van de bijna uniform linkse of progressieve lgbt-actiegroepen, doet de waarheid evenwel geen geweld aan. Deze mannen zouden tegen de belangen van ‘de gemeenschap’ stemmen door rechtse partijen groot te maken en zo verworven of verhoopte rechten in gevaar brengen. Het beeld van de koe die voor de slager stemt, weet u wel. Een stem die in activistische kringen niet bepaald warm onthaald wordt.
Homo’s die veilig over straat willen met hun partner, maken zich zorgen om de toestroom van mensen uit landen waar homoseksualiteit bestraft en beknot wordt.
In Engelstalige lectuur werd de term ‘homonationalisme’ (‘homonationalism’ of ‘homonativism’) bedacht om het segment westerse holebi’s te vatten dat net voor – en niet tégen – rechtse partijen stemt om culturele of identitaire redenen. Homo’s die veilig over straat willen met hun partner, maken zich zorgen om de toestroom van mensen uit landen waar homoseksualiteit bestraft en beknot wordt. Een toestroom gefaciliteerd door linkse partijen in West-Europa, en die enkel rechts bestrijdt.
Radicaal-rechts ?
Nu stemmen Britse homo’s zonder twijfel op Nigel Farage om ook andere redenen dan de islamisering van hun eiland. Maar dat ze óók daarom op hem stemmen, lijkt vast te staan. Eén indicatie hiervoor is de mindere steun van homo’s voor de Republikeinse Partij in de Verenigde Staten. Ook Amerika moest de voorbije decennia heel wat migranten verwerken, maar die kwamen niet uit (islamitisch) Afrika of Azië, wel uit Latijns-Amerika. ‘Homonationalisme’ is iets uitsluitend West-Europees, want enkel West-Europa islamiseert.
Het verschil tussen de Verenigde Staten en West-Europa is ook op een andere manier te verklaren. In de Republikeinse Partij blijven uiterst conservatieve christenen, vooral protestantse evangelicals, een niet te onderschatten rol spelen. Zij staan uiterst negatief ten aanzien van homoseksualiteit en zorgen er, bijvoorbeeld, voor dat de Grand Old Party het homohuwelijk formeel afkeurt. ‘Radicaal-rechtse’ partijen in Europa zijn op lgb-vlak heel wat minder ‘rechts’ dan de Amerikaanse conservatieven; Nigel Farage, Alice Weidel en Tom Van Grieken respecteren de verworven rechten van de lgb’ers.
Lgb vs. T
Van de lgb’ers, de ‘T’ is nog iets anders. Want de lgbt-alliantie is een alliantie die, tot op zekere hoogte, kunstmatig is. Een kunstmatigheid die ook een impact heeft op de (partij)politieke stappen van holebi’s.
Er bestaat geen natuurwet die bepaalt dat mannen die met andere mannen slapen ook vinden dat gender fluïde en veranderbaar is. Homoseksualiteit is een seksuele voorkeur, transgenderisme een vorm van genderideologie – en onder bepaalde voorwaarden een ziekte (genderdysforie). Het verbaast dan ook niet dat conservatievere homo’s het niet altijd fijn vinden om over dezelfde kam te worden geschoren. Iets wat progressieve partijen veelal wel doen, rechts-conservatieve meestal niet. Ook op die mensen mikken Farage en co.
Roan Asselman (1996) is analist, redacteur en Amerikacolumnist van Doorbraak. Hij concentreert zich op de impact van massamigratie op Europese natiestaten, de invulling van politieke rechten in het digitaal tijdperk en de ethische vraagstukken binnen de (bio)medische wetenschap. Roan is jurist en bio-ethicus (beide KUL) en behaalde een postgraduaat in het vermogensbeheer (EMS).
foto’s (c) Gazet van Hove.