NIEUWS – door Pieter Bauwens – www.doorbraak.be .
Zeven tot acht gemaskerde figuren, verkleed als kerstman, stappen een collegezaal van de ULiège binnen. Ze gooien taarten naar het hoofd van professor Damien Ernst en roepen ‘facho’ en ‘collabo Thales’. Sympathiek toch, tegen een ‘oorlogsgeleerde’, en het is maar taart. Vindt u dat ?
Ernst noemt het fysieke agressie. Zijn rector noemt het onaanvaardbaar. Toch klinkt bij zo’n actie altijd ook een ‘maar’. ‘Het is maar taart’, ‘Ernst zoekt de media zelf ook op’, ‘ze komen op voor ontwapening’. Dan moet de vraag gesteld worden of dezelfde reactie en vergoelijking er ook zouden komen als de daders rechts waren en het slachtoffer een hoogleraar die open grenzen verdedigt.
De taart van Godin, en wanneer de grap stopt
Beginnen we met ‘het is maar taart’. Entartage voelt anders in Franstalig België dan in Vlaanderen. Dat komt door beroepsprovocateur Noël Godin. Een taart gooien heeft een ludieke ondertoon, gericht tegen ‘pompeuze machtigen’; kortom, geen ‘echt’ geweld.
Dat alibi houdt, ook in de media, stand zolang het doelwit machtig of ‘reactionair’ (lees : rechts) is. Zodra het slachtoffer een ‘kwetsbare’ of moreel beschermde figuur is – een linkse lieveling – zien ze er de humor niet meer van in. Dan is dezelfde taart plots intimidatie. Het past wonderwel in het linkse denken in categorieën van ‘daders’ en ‘slachtoffers’.
Dezelfde daad, ander woord
Er is ook een belangrijk verschil in de woordenschat waarmee erover bericht wordt. Belaagt een linkse groep een spreker, dan heet het al snel ‘actie’, hoogstens ‘protest dat ontspoorde’, of vergoelijkend ‘geëngageerd’. Komt de taart van rechts, dan is het ‘agressie’, ‘intimidatie’, ‘fascistisch geweld’, ‘aantasting van de academische vrijheid’. Terwijl de feiten dezelfde zijn : gemaskerd, gefilmd, gericht op een persoon voor een zaal. Die woordkeuze draagt uiteraard een morele lading.
De feiten zijn dezelfde : gemaskerd, gefilmd, gericht op een persoon voor een zaal
Links geweld wordt doorgaans voorgesteld als verzet tegen macht, wapens of onrecht. Het is idealisme, dat misschien soms ontspoort. Rechts geweld wordt voorgesteld als haat tegen mensen : migranten, moslims, andersdenkenden.
Dat narratief krijgen we via de media dagelijks ingelepeld. In Vlaanderen zijn de grote media op dit soort thema’s opvallend inwisselbaar. Wie in die redacties werkt, staat dichter bij een activist tegen de wapenindustrie dan bij een activist tegen open grenzen. Of voelt zich aangespoord dat perspectief in te nemen.
Luik, één jaar eerder
Maar als de media vergoelijkend spreken, wat doet justitie ? Keren we een jaar terug, opnieuw naar Luik. In september 2025 was er daar een gewelddadige betoging tegen Georges-Louis Bouchez. Naar schatting vierhonderd tot zeshonderd mensen kwamen opdagen. Er vielen klappen en gewonden, en er werd met rot fruit gegooid.
Er werden klachten ingediend, en dat leidde in februari 2026 tot acht gelijktijdige huiszoekingen in de vroege ochtend. Daaruit volgden acht aanhoudingen en zware tenlasteleggingen : bendevorming, groepsrebellie, slagen en verwondingen, en haat om politieke overtuiging. Volgens de activisten waren de huiszoekingen en tenlasteleggingen disproportioneel geweld vanwege de overheid. Ze zijn het gewoon om weg te komen met ‘een politieke betoging die ontspoorde’.
Er is een contrast
Justitie trad dus wél hard op. Al moeten we met twee woorden spreken : de gerechtelijke molens malen traag, het proces is nog altijd niet begonnen. Er is dus nog geen uitspraak. Afwachten hoe streng de rechter hier al dan niet oordeelt.
Een leslokaal binnenvallen en iemand fysiek vernederen, is agressie
Toch is het contrast opvallend : een gerecht dat hard ingrijpt tegenover een publiek debat dat eerst naar oorzaken en verzachtende omstandigheden zoekt. De oorzaak ligt hier niet bij het gerecht. Je gebruikt in een democratie geen geweld tegen andersdenkenden. De scheeftrekking zit bij de verslaggeving, die bij links geweld de reflex heeft eerst naar het ‘waarom’ te zoeken. Bij rechts geweld ziet ze wel meteen het gevaar.
Een leslokaal binnenvallen en iemand fysiek vernederen, is agressie. Ongeacht of het slachtoffer defensie-AI of ontwapening verdedigt. Wie dat onderscheid wél maakt, kiest niet voor de democratische rechtsstaat. Die kiest een kamp.
Pieter Bauwens is sinds 2010 hoofdredacteur van Doorbraak. Journalistiek heeft hij oog voor communautaire politiek, Vlaamse beweging en religie.
Foto’s (c) Gazet van Hove.