door Lode Goukens in ’t Pallieterke .

Volgens Ismail Al-Najar, de woordvoerder van Palestijnse families in België, zitten er tussen 1.500 en 1.800 Palestijnen met een Belgisch visum in de Gazastrook. Hoe kwamen ze aan dat visum ? Een groot deel daarvan kreeg een visum voor gezinshereniging. Dat laatste zorgde al herhaaldelijk voor parlementair debat.

In het parlement werd eerder gesproken over ongeveer 1.500 mensen met een visum voor gezinshereniging die wachten op evacuatie. Minister van Buitenlandse Zaken Maxime Prévot (Les Engagés) zei toen dat de federale regering nog geen akkoord had bereikt over een evacuatie van 320 Palestijnen die voor gezinshereniging in aanmerking komen.

In het parlement werd bovendien gesteld dat de evacuatie van ongeveer 1.500 mensen met een gezinsherenigingsvisum al meer dan een jaar geblokkeerd zou zijn.

De belangrijkste praktische belemmering is dat zij Gaza niet kunnen verlaten. België kan een visum afleveren, maar de personen moeten zich ook fysiek bij een visumafgiftepost kunnen aanbieden en Gaza verlaten. De regering zei dat ze daar weinig controle over heeft, omdat de toegang tot en uit Gaza beperkt is.

Bestand:Gazastrook Nederlandstalige kaart.svg
de Gaza-strook – (c) Wikimedia Commons

Van ruime interpretatie naar strenger beleid

De Dienst Vreemdelingenzaken paste volgens de vorige staatssecretaris voor Asiel en Migratie Nicole De Moor (CD&V) een ruime interpretatie toe en behandelde die aanvragen prioritair.

Dat beleid is sindsdien aangepast. De huidige minister van Asiel en Migratie Anneleen Van Bossuyt (N-VA) zei dat ze geen uitzondering wil maken voor Palestijnse studenten en onderzoekers uit Gaza om op afstand een visum aan te vragen of geëvacueerd te worden. Ze vreesde een “domino-effect” : als België dat voor hen doet, zouden volgens haar ook mensen uit andere crisisgebieden of andere kwetsbare groepen dezelfde behandeling kunnen eisen.

Daarom schakelden de Palestijnse families plots een versnelling hoger en zoeken ze de media op. Ze zetten posterboys en postergirls van Palestijnse origine in, zoals Luna Muammar, de 19-jarige KU Leuven-studente die publiek opkomt voor haar familie in Gaza. Op zaterdag 7 november kreeg Luna van de VRT veel media-aandacht.

Campagne met grote middelen

NGO’s gebruiken het verhaal van Mohammed, een erkend vluchteling in België, in de campagne voor de evacuatie van gezinnen. In september 2026 begonnen vijf Palestijnse mannen in de Begijnhofkerk in Brussel een hongerstaking om de evacuatie van hun visumhoudende familieleden te eisen.

De campagne wordt gedragen door 11.11.11, Vluchtelingenwerk Vlaanderen, Amnesty International Vlaanderen, Caritas International, ABVV, ACV, Pax Christi, SOS Gaza, INTAL, CNCD, Vrede vzw en de Association Belgo-Palestinienne.

De Palestijnen gebruiken alle mogelijke kanalen. Zo meldde de Federale Ombudsman een toevloed van klachten van Palestijnse families. Myria, het federale migratiecentrum, kreeg eveneens veel klachten binnen. Blijkbaar vonden ze gehoor bij minister van Buitenlandse Zaken Maxime Prévot.

Waarom België ?

Palestijnen kiezen vaak voor België omdat er al een grote Palestijnse gemeenschap en netwerken bestaan, de asielprocedure en opvang relatief aantrekkelijk worden gepercipieerd, en de oorlogssituatie in Gaza de beschermingsgraad sterk heeft verhoogd.

Op de antenne van de RTBF zei een van hen dat familie, vrienden, tolken en verenigingen beschikken over praktische kennis over hoe je hier asiel aanvraagt. De beschermingsgraad voor Palestijnse asielzoekers steeg sterk : in de eerste helft van 2024 kreeg ongeveer 89 procent bescherming, tegen 58 procent in 2022.

Vroeger werden veel Palestijnen uitgesloten van Belgische bescherming omdat ze volgens de regels al onder UNRWA vielen. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen oordeelde dat UNRWA niet altijd daadwerkelijk bescherming biedt. Daardoor kon België die uitsluiting niet langer automatisch toepassen.

Veel Palestijnse asielzoekers in België hadden al een procedure of zelfs bescherming in een ander EU-land, vooral Griekenland. Zij kiezen België soms omdat de opvang- en levensomstandigheden hier als beter worden ervaren. Dat heet secundaire migratie.

De cijfers

Op 1 januari 2023 woonden ongeveer 8.300 Palestijnen met een officieel verblijfsrecht in België. In 2024 kwamen er 5.600 bij. Vorig jaar in 2025 dienden ongeveer 3.395 Palestijnen in België een asielaanvraag in. In totaal kregen 1.270 personen de vluchtelingenstatus. Daarmee was Palestina een van de belangrijkste herkomstlanden van asielzoekers in België, na Afghanistan.

In 2025 kreeg ongeveer 65 procent van de Palestijnse aanvragen die tot een definitieve beslissing leidden, bescherming in België. Die bescherming was vrijwel uitsluitend de vluchtelingenstatus.

Gezinshereniging valt buiten de asielcijfers

De Palestijnen via gezinshereniging vallen daar niet onder. Die komen via visumaanvragen op basis van het recht op gezinshereniging dat uitgebreid werd naar studenten en asielzoekers. Tussen januari 2024 en april 2025 dienden Palestijnen 2.212 visumaanvragen voor gezinshereniging in. Daarvan werden er 805 goedgekeurd en 121 geweigerd. Eigenlijk gaat het dus niet om 1.800 maar om 2.212 – 121 = 2.091 mensen, tenzij er intussen meer visa geweigerd werden.

foto’s (c) Gazet van Hove.