Exit Karl Drabbe, Wim van Rooy in de prullenmand : uitgevershuwelijk Polis-Pelckmans verstoot politiek-incorrect koekoeksjong
Door Johan Sanctorum Het Vlaamse uitgeverswereldje kenmerkt zich sinds mensenheugenis door weldenkend traditionalisme en politiek-correcte fatsoensregels die, vooral op het non-fictieterrein, maken dat meningen zorgvuldig gefilterd worden en dat er geen onvertogen woorden vallen tegen de multiculturele mythe. We hebben het hier dus over de ‘Gauche Caviar’ die zich opwerpt als unieke spreekbuis van de Vlaamse intelligentsia, met vaste verbindingslijnen naar alle media.
De geaccrediteerde uitgevers hebben zich verenigd in Boek.be, de organisatie die de Antwerpse Boekenbeurs inricht, waar uitgeverijen zonder politiek-correct label niet welkom zijn. Feitelijk mag men spreken over censuur en misbruik van een monopolie : voor een publicist is het verdomd moeilijk om daar iets verkocht te krijgen dat buiten de grenzen van dat mainstream-discours valt. De uitgevers houden elkaar in ’t oog en zouden niet aarzelen om een collega aan de schandpaal te spijkeren als die wet van de welvoeglijkheid overtreden wordt. Chinese toestanden, André Van Halewyck weet waarover ik spreek. Maar goed boert de sector niet : de klad zit in het boekenbedrijf, mede door de opkomst van het internet, en misschien ook wel omdat het Vlaamse publiek de klassieke nomenclatura beu is. Toen de Antwerpse afdeling van De Bezige Bij de deuren sloot, stond gerant Harold Polis op straat. Polis is een boegbeeld van hoger vernoemde links-weldenkende elite en had schrijvers in zijn portefeuille zoals Walter Van den Broeck, Tom Naegels, Ivo Victoria en Jeroen Olyslaegers.
In maart van dit jaar ging Harold Polis scheep met een andere kleinere uitgeverij, Pelckmans. Samen zouden ze een stevige non-fictiepoot uitbouwen onder impuls van Karl Drabbe, al 17 jaar aan de slag bij Pelckmans. De goedmenende Drabbe had bij die fusie een manuscript in zijn binnenzak zitten, getiteld “Waarover men niet spreekt. Bezonken gedachten over postmodernisme, Europa, islam”, van de hand van Wim van Rooy”, een niet bepaald politiek-correct geschrift dat zich kritisch uitlaat over de Vlaamse cultuurelite, de EU, de massa-immigratie, de islam, enzovoort. Nu pas valt dat lijk met veel gedreun uit de kast van het huwelijk Polis-Pelckmans : naar verluidt willen de linkse skribenten uit de Polis-stal daar helemaal niet van weten en stelden ze hun veto tegen van Rooy’s schotschrift. Het was al drukkensklaar en stond aangekondigd in de najaarsbrochure, maar managers Eric Willems en Thom Pelckmans wilden geen boek uitgeven ‘dat de moslims voor het hoofd zou kunnen stoten’. Drabbe mocht gaan en van Rooy kreeg het zetsel, onder voorwaarde van strikte geheimhouding : typisch voor de neo-Stalinistische stijl van ons bekakt cultureel establishment.
Ondertussen heerst een begrafenisstemming op de Vlaamsgezinde webstek Doorbraak.be, waar Drabbe redacteur is. Daar heet het dat de man geslachtofferd is omwille van zijn Vlaamsgezinde overtuiging. Een stortvloed van in memoriam-achtige commentaren geven een nieuwe dimensie aan het woord ‘kaakslagflamingantisme’, alsof de man dood is. Terwijl hij, nu ja, gewoon mocht beschikken, iets wat vandaag de dag wel meer mensen overkomt. En het is niet zozeer de (al lang bekende) flamingante signatuur van Karl Drabbe, dan wel de beeldenstormerij van Wim van Rooy die de steen des aanstoots was. En waarvoor Drabbe dus wel zijn nek heeft uitgestoken.
De omstandigheden en de context zijn kenmerkend voor de benepen sfeer in de Vlaamse uitgeverswereld, en bij uitbreiding de culturele sector. Als Wim Van Rooy zijn onfatsoenlijk boek niet gepubliceerd krijgt via een kleine, marginale uitgeverij (allicht dan ook weer niet welkom op de Grote Vlaamse Boekenbeurs), dan zal het stof vergaren in de lade. Opdracht vervuld. Ach, al die Charlies, leer ze mij kennen. Hallo Harold Polis, gij grote verdediger van openheid en controverse, die in De Standaard van 7 maart j.l. nog orakelde ‘Ik wil tegenstrijdige stemmen laten horen’ en ‘Ik wil het debat over de grote thema’s van onze tijd oppoken’ ? Waarover men niet spreekt, inderdaad. Bij deze dus wel. Aardig hoofdstukje toegevoegd aan het verboden boek. www.Sanctorumblog.wordpress.com .
Johan Sanctorum Foto’s © Reporters.